Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1893/05 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 31 grudnia 2004 r., Nr 415/2004/Odw. w sprawie ze skargi [...]". Skarżąca po doręczeniu wyroku złożyła na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., wniosek o sprostowanie i uzupełnienie wyroku. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu wyroku nie znalazły się wskazania dla Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia co do dalszego postępowania w sprawie.
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1893/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprostował w oparciu o art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. oczywiste omyłki pisarskie, polegające na błędnym przytoczeniu nazwy strony skarżącej.
Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, domagając się dokonania dalszych sprostowań, a także o uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Podniosła, że Sąd nie ustosunkował się do wniosku o uzupełnienie wyroku, polegające na wskazaniu Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia odnośnie dalszego postępowania. Wskazała również, iż dla właściwego sprostowania uzasadnienia wyroku konieczne jest porównanie przedmiotowego uzasadnienia z uzasadnieniem do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1905/05.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że procedura postępowania przed sądami administracyjnymi rozróżnia dwie instytucje: sprostowania wyroku i uzupełnienia wyroku. Przedmiotem rozpoznawanego zażalenia jest postanowienie z dnia 29 grudnia 2005 r. o sprostowaniu wyroku. Sprostowanie zgodnie z art. 156 p.p.s.a. ma na celu naprawienie wadliwości wyroku, poprzez nadanie prawidłowego brzmienia, które jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Niedokładność lub omyłka sądu może dotyczyć oznaczenia stron, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, oznaczenia zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, Sprostowaniu podlegają również błędy pisarskie i błędy rachunkowe. Postanowienie o sprostowaniu zgodnie z art. 156 § 2 p.p.s.a. zapada na posiedzeniu niejawnym.
Sąd zaskarżonym postanowieniem prawidłowo dokonał sprostowania oczywistych omyłek polegających na błędnym oznaczeniu strony skarżącej.
Instytucją odmienną od sprostowania jest instytucja uzupełnienia wyroku uregulowana w art. 157 p.p.s.a. Wniosek taki może być zgłoszony przez stronę lub uczestnika postępowania, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie umieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek taki rozpoznawany jest w odróżnieniu od wniosku o sprostowanie wyroku na rozprawie, z jednym wyjątkiem, gdy sąd orzeka co do zwrotu kosztów postępowania (art. 157 § 2 p.p.s.a.).
Skoro te dwie instytucje procesowe są od siebie odrębne, podlegają one rozpoznaniu w dwóch odrębnych trybach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo rozpoznał wniosek o sprostowanie wyroku oraz wszczął odrębną procedurę zmierzającą do rozpoznania wniosku o uzupełnienie wyroku.
Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.