Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 665/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie R.P. (skarżący) na postanowienie z dnia 2 lipca 2014 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II GZ 201/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 6 sierpnia 2014 r. wzywające go do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2016 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 6 sierpnia 2014 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. W związku z powyższym Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), odrzucił wymienione na wstępie zażalenie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w ustalonym przez Sąd I instancji i wynikającym z analizy akt sprawy, stanie faktycznym sprawy, zarządzenie z dnia 6 sierpnia 2014 r. wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia stało się prawomocne. Wywiedzione od niego zażalenie zostało, bowiem oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II GZ 201/16.
Wobec tego skarżący został niewadliwie wezwany powtórnie, zarządzeniem z dnia 17 listopada 2016 r., do wykonania wymienionego zarządzenia wzywającego go do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 złotych. Zauważyć należy, że wezwanie stanowiące wykonanie zarządzenia z dnia 17 listopada 2016 r. zawierało prawidłowe pouczenia tak, co do terminu, w jakim strona zobowiązana była do wniesienia stosownej opłaty, jak również pouczenia odnośnie skutków niewykonania wezwania.
Nieuiszczenie wpisu w terminie wynikającym z daty otrzymania przez skarżącego wezwania (30 listopada 2016 r.), skutkowało prawidłowym, bo zgodnym z treścią powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem zażalenia, jak uczynił to Sąd I instancji w objętym zażaleniem postanowieniu.
Zauważyć należy, w świetle kolejnego w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy skierowanego do Sądu I instancji w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od zażalenia, że kolejne żądanie przyznania prawa pomocy zgłoszone w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej (por. postanowienia NSA z dnia: 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 764/14; 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12 i I GZ 652/16). Innymi słowy, po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów procesu, sąd ma obowiązek ponownego wezwania strony do uiszczenia stosownej opłaty, wyznaczając przy tym termin do dokonania tej czynności oraz pouczając o rygorze jej niewykonania, jeśli zaś strona po otrzymaniu takiego wezwania, przed upływem terminu do uiszczenia należnych kosztów postępowania wystąpi z kolejnym (ponownym) wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy, to wówczas bieg terminu do wniesienia opłaty nie zostaje przerwany.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.