Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez D. R. decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że skarżący D. R. [...] sierpnia 2015 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że nałożona kara finansowa w kwocie 36.000 zł przewyższa obecnie możliwości finansowe strony skarżącej, która od czasu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, boryka się ze stałym spadkiem dochodów i trudnościami finansowymi.
Sąd I instancji oddalając wniosek podał, że podane przez stronę skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W sprawie skarżący, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Ogólnikowe twierdzenia strony nie mogą być podstawą do wstrzymania zaskarżonej decyzji.
D. R. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, w którym zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
- - art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie w treści niniejszego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. iż strona skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowanie trudnych do przezwyciężenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy pełnomocnik Pana D. R. w skardze z dnia [...] sierpnia 2015 r. jednoznacznie wskazał, że nałożona kara finansowa w wysokości 36.000 zł przewyższa możliwości finansowe skarżącego, który od czasy wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, boryka się ze stałym spadkiem dochodów i trudnościami finansowymi, co oczywiście uniemożliwia mu uiszczenie kary bez uszczerbku dla siebie i dla osób najbliższych, a także spowoduje utratę płynności finansowej. Ponadto pełnomocnik wprost wskazał, iż argumentacja podniesiona w skardze jednoznacznie dowodzi, że zaskarżona decyzja jest całkowicie wadliwa i sprzeczna z przepisami prawa, albowiem pominięcie procedury notyfikacyjnej powoduje bezwzględną bezskuteczność przepisów, które notyfikacji podlegały i w związku z tym niemożliwym jest wymierzenie kary finansowej na podstawie przepisów, które de facto nie mają mocy obowiązującej, które to uchybienia powodują, iż skarżone postanowienie jest oczywiście wadliwe i winno zostać uchylone.
W oparciu o tak sformułowany zarzut, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o wstrzymanie postanowienia poprzez uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. (sygn. [...]) oraz poprzedzającej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (sygn. [...]), ewentualnie o:
- - uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. (sygn. [...]) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, biorąc po uwagę, iż:
- - Naczelny Sąd Administracyjny wydał dnia 17 września 2015 r. wyrok (sygn. II GSK 1296/15), oddalający możliwość wymierzenia kar z art. 14 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz.U. 2009 nr 201 poz. 1540).
- - w dniu [...] czerwca 2015 r. podpisana została ustawa o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. 2015 poz. 1201), która weszła w życie [...] września 2015 r. i diametralnie zmieniła sytuację osób do tej pory prowadzących działalność z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków.
Skarżący, prowadząc działalność gospodarczą w zakresie urządzania gier hazardowych poza kasynami gry we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniósł, że wyegzekwowanie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją spowoduje znaczny uszczerbek finansowy w jej majątku. Jak podniósł skarżący z uwagi na specyficzny charakter działalności hazardowej jest zobowiązany do wypłacania stawek wygranych graczom. Brak środków finansowych spowodowany natychmiastowym zapłaceniem kwoty kary pieniężnej zaskarżonej decyzji administracyjnej uniemożliwi kontynuowanie działalności gospodarczej.
Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co należy podkreślić, nie załączył do tegoż wniosku żadnych dokumentów finansowych, na podstawie których Sąd I instancji badający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji mógłby obiektywnie ocenić ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Sąd I instancji opierając się tylko na oświadczeniach skarżącego zawartych w powyższym wniosku nie mógł stwierdzić, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające zastosowanie tego nadzwyczajnego środka ochrony tymczasowej. Zasadą jest, o czym należy przypomnieć, wykonalność zaskarżonych decyzji lub aktów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Strona chcąc uchylić się od skutków wykonania decyzji administracyjnej na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego winna zatem złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji i uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niewykazanie przez stronę związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., powoduje, że wniosek nie może być uwzględniony, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Zauważyć należy, że specyficzny charakter działalności gospodarczej skarżącego związany jest z hazardem polega na ciągłym obracaniu gotówką pochodzącą m.in. z dokonywania zakładów przez klientów i wpłacaniem przez nich w tym celu pieniędzy. Trudno zatem uznać, że spowodowany ewentualnym wykonaniem zaskarżonej decyzji problem z wypłaceniem klientom kwot wygranych mogłyby być potraktowany jako znaczna szkoda lub trudny do odwrócenia skutek finansowy Spółki. Podobnie podnoszona przez Skarżącą ewentualna utrata przychodu z działalności gospodarczej nie może być uznana, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., jako argument na rzecz wstrzymania wykonania decyzji. Kara pieniężna, jak zauważył Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, jest dolegliwością finansową dla podmiotu zobowiązanego do jej uregulowania lecz samo jej nałożenie nie jest jeszcze dostatecznym argumentem uzasadniającym wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji