Uzasadnienie
A. G. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1830/16 uchylającego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2669/14 i oddalającego skargę kasacyjną w wyniku rozpoznania skargi A. G. o wznowienie postępowania sądowego. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej polegające na sanowaniu niezgodnych z prawem działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych w [...], a w konsekwencji pozbawienie A. G. działania w postępowaniu oraz możliwości składania środków odwoławczych, z uwagi na wysyłanie korespondencji na błędny adres, mimo iż prawidłowy był organom znany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku podlega odrzuceniu.
Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich wydania i co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Stosownie do art. 285a § 3 p.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia prawa Unii Europejskiej. Naruszenie to ma dotyczyć konkretnej normy prawa Unii Europejskiej, która była stosowana w rozpoznawanej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy ma charakter rażący. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
A.G. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem zarzucił naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, iż każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii. Przepis ten wprost wskazuje, że tzw. prawo do dobrej administracji skorelowane zostało z obowiązkami nałożonymi bezpośrednio na organy administracji UE. Oznacza to, że art. 41 Karty wiąże wprost jedynie podmioty wymienione w tym przepisie tj. instytucje, organy, jednostki organizacyjne UE. Przepis ten nie wymienia instytucji czy organów administracji krajowej co wskazywałoby na to, że art. 41 Karty Praw Podstawowych wiąże wprost jedynie instytucje i organy UE, natomiast nie organy krajowe (por. K. Kowalik-Bańczyk [w:] Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Komentarz pod red A. Wróbla, Warszawa 2013 r., str. 1111).
Dodatkowo z uwagi na treść art. 51 Karty Praw Podstawowych w orzecznictwie sądowym przyjmuje się konieczność stosowania przepisów Karty przez państwa członkowskie, ale w sytuacji, gdy wykonują one prawo UE. Przepis ten wyraźnie stanowi, iż postanowienia Karty mają zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przy poszanowaniu zasady pomocniczości oraz do Państw Członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II ONP 5/14 oraz z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II ONP 7/15 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) również wskazał, że zarzut naruszenia przepisów Karty Praw Podstawowych nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń NSA, ponieważ Karta znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy w sprawie mogą mieć zastosowanie inne przepisy prawa Unii Europejskiej. Wskazanie tych przepisów jest wymogiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia NSA określonym w art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niedopełnienie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi, na podstawie art. 285h § 1 p.p.s.a. Uzasadniając tę tezę, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż jakkolwiek zgodnie z art. 6 ust. 1 TUE, Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 r., w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak Traktaty, to zakres zastosowania praw i zasad zawartych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej został uregulowany w art. 51 ust. 1 KPP. Stosownie do art. 51 ust. 1 KPP prawa i zasady określone w Karcie są wiążące dla państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii.
Również w wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie C-617/10 (pkt 21) Åkerberg Fransson Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjął, że poszanowanie praw podstawowych chronionych na mocy Karty jest konieczne w sytuacji, gdy mające zastosowanie w sprawie przepisy mieszczą się w zakresie stosowania prawa Unii. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie C-206/13 (pkt 24) Cruciano Siragusa, w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że pojęcie stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 KPP wymaga istnienia powiązania określonego stopnia z prawem Unii Europejskiej. Oznacza to, że co prawda Karta praw podstawowych jako prawo pierwotne jest częścią porządku prawnego Unii Europejskiej, to zarzut naruszenia postanowień tej Karty może być podnoszony tylko w sytuacji, gdy w sprawie mają zastosowanie lub powinny mieć zastosowanie inne niż Karta przepisy prawa Unii Europejskiej stanowiące podstawę przyznania uprawnień lub nałożenia obowiązków. Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 6 ust. 1 TUE.
Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego naruszenia art. 41 Karty Praw Podstawowych, należy więc stwierdzić, że autor skargi nie wskazał jakie przepisy prawa unijnego mają ewentualnie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, z zastosowaniem których to przepisów można by powiązać zastosowanie art. 41 Karty. Wniesiona przez A. G. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1830/16 nie spełnia więc warunku formalnego, określonego w art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż nie wskazano w niej norm prawa Unii Europejskiej w rozumieniu art. 285a § 3 p.p.s.a., z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. W związku z powyższym skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 285h § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 285a § 3 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.