Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1306/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 3 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 551/13 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Pismem z 19 lipca 2017 r. J. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (przedmiotem skargi objęto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 3 lutego 2014 r.), podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 98 a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741) przez błędne zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka konieczna do legalności ustalenia opłaty adiacenckiej od skarżącego, tj. brak upływu terminu 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne w sytuacji, gdy decyzje o podziale nieruchomości skarżącego wydane przez Wójta Gminy G. w dniu [...] grudnia 2009 r. (znak [...] i znak [...]) stały się ostateczne w dniu [...] stycznia 2010 r., a decyzja ustalająca nałożenie na skarżącego opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości jego nieruchomości wskutek jej podziału stała się ostateczną dopiero wskutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (znak [...]) w dniu [...] kwietnia 2013 r., a zatem po upływie 3 miesięcy i 4 dni od upływu ustawowego 3 - letniego terminu do wydania tej decyzji (art. 98 a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami), co skutkowało utrzymaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w mocy niezgodnej z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym przedmiocie, co jest sprzeczne wprost z wykładnią i interpretacją tego przepisu dokonaną uchwałą 7 sędziów NSA podjętą w dniu 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 6/13. Szkoda w postaci uszczerbku w kwocie [...] zł w majątku skarżącego powstała wskutek wykonania przedmiotowej decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty adiacenckiej poprzez uregulowanie przez skarżącego tejże opłaty (wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami postępowania) na rzecz Gminy G. na skutek egzekucji administracyjnej wszczętej w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku. W skardze wskazano, że w związku z uprawomocnieniem się przedmiotowego wyroku na skutek oddalenia skargi kasacyjnej skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1306/14 zmiana ani uchylenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych aniżeli niniejsza skarga nie jest możliwe w rozumieniu art. 285 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1306/14 podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 285 a § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Stosownie do § 3 tego przepisu, od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.
Wniesiona skarga nie spełnia w/w wymogów formalnych. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie istnieją rozbieżne stanowiska dotyczące dopuszczalności oparcia środka prawnego regulowanego działem VIII ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, w sytuacji w której w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny i skargę kasacyjną od tego wyroku oddalił. Wykładnia systemowa nakazuje uwzględnić treść art. 285 a § 3 w/w ustawy, z którego wynika, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga co do zasady nie przysługuje oraz zdanie drugie tego przepisu: "Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi". Przepis ten należy traktować jako regulację prawną, która wyklucza dopuszczalność oparcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem o orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego w takim wypadku. "Jeśli (...) skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wniesiono, to skarga o stwierdzenie jego niezgodności z prawem (...) nie jest dopuszczalna, bo wówczas jej funkcję spełnia wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny" (M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2011, wyd. 4, s. 1054). W tym wypadku, mimo, że skarga formalnie dotyczy orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, w istocie swoimi zarzutami obejmuje orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Uznając, że przedmiotem niniejszej skargi jest w istocie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1306/14, skarga taka nie spełnia wymogów formalnych ustanowionych przepisem art. 285 a § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem nie została oparta na zarzutach rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, co czyni taką skargę niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 285 h § 1 w zw. z art. 285 a § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.