Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 grudnia 2004 r. K. J., pełnomocnik małoletniego G. K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę opartą na przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843),w której wnioskuje ona o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie o sygn. akt SA/Sz 105/02, która to przewlekłość datuje się od września 2003 r., a postępowanie w sprawie trwa dłużej niż jest to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jako okoliczności uzasadniające żądanie wskazuje ona fakt niewykonania przez Sąd żadnych czynności prawnych i faktycznych przez okres ponad 12 miesięcy oprócz wydania jednego postanowienia nieskomplikowanego pod względem faktycznym i prawnym.
W związku z powyższym na podstawie art. 6 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, wnosi ona o wydanie Sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia podjęcia bezzwłocznych czynności oraz zasądzenia od Skarbu Państwa kwoty 8000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania, może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz.U. Nr 179, poz. 1843). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz, że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona.
Stosownie do przepisu art. 2 ustawy o nieuzasadnionej zwłoce, można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając oceny terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania ta przy tym nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki. Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w tym przypadku nie nastąpiła przewlekłość postępowania sądowego w rozumieniu powołanych przepisów.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 stycznia 2002 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, skarga K. J. reprezentującej małoletniego G. K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] grudnia 2001 r. nr [...] wydaną w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę warsztatu usługowego wraz z nadbudową części mieszkalnej przy ul. [...] w G. Skarga ta została postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 3 października 2002 r. odrzucona. Postanowienie powyższe w wyniku rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich zostało uchylone postanowieniem Sądu Najwyższego z 22 lipca 2003 r. (sygn. akt III RN 47/03).
Orzeczenie Sądu Najwyższego zostało przesłane wraz z aktami sprawy w dniu 14.X.2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie.
W dniu 20 listopada 2003 r. Wojewoda Zachodniopomorski wykonując polecenie Sądu przesłał akta sprawy organu odwoławczego. Akta organu I-ej instancji tj. Starostwa Powiatowego w Gryfinie zostały przesłanej do Sądu w dniu 4.XII.2003 r. Sprawa została zarządzeniem Prezesa Sądu skierowana do spraw oczekujących na wyznaczenie terminu rozprawy.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu wniosku K. J. odmówił postanowieniem z 26.I.2004 r. wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 12.XII.2001 r.
Sprawa nie została rozpoznana prze Sąd do dnia wniesienia skargi na przewlekłość postępowania, ale nie oznacza to, iż mamy tu do czynienia z przewlekłością o jakiej mowa w ustawie z 17.VI.2004 r.
Powołane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z 3.X.2002 r. odrzucające skargę, kończyło postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...].XII.2001 r. Uchylenie tego postanowienia przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 22.VII.2003 r. spowodowało, że odżyła skarga K. J., o której wyżej mowa i sprawa pod nowym numerem na nowo musi być rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.
Jak zaznaczono, sprawa znajduje się wśród spraw oczekujących w kolejności na wyznaczenie terminu rozprawy. Istnieje jednak podstawa do rozpoznania sprawy poza kolejnością w drodze zarządzenia prezesa sadu, zgodnie z postanowieniami § 31 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18.IX.2003 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1646). Skorzystanie z tego trybu wymaga wystąpienia z takim wnioskiem przez stronę oraz podania okoliczności uzasadniających rozpoznanie sprawy poza kolejnością. Ten tryb, pomimo dużej liczby spraw oczekujących na rozpoznanie przez Sąd, pozwala rozpoznać w szybszym terminie sprawy, w których ma to uzasadnione znaczenie dla strony. Ze skargi na przewlekłość postępowania, ani też z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca podejmowała jakiekolwiek działania, by skorzystać z możliwości wcześniejszego rozpoznania jej sprawy.
Podnieść też należy, że obowiązująca od 1.I. 2004 r. ustawa z 30.VIII.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) przewiduje postępowanie uproszczone. Przepisy regulujące to postępowanie (art. 119-122) mają zastosowanie także w sprawach, w których skargi – jak w tym przypadku – zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Postępowanie uproszczone pozwala na szybsze rozpoznanie sprawy bez wyznaczania rozprawy, jednakże w przypadku, o którym mowa w art. 119 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, konieczny jest wniosek strony o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Przepis ten daje stronom możliwość rozpoznania ich sprawy przez sąd szybciej, pomimo dużej liczby spraw oczekujących na rozpoznanie, pod warunkiem wszakże, iż strona zgadza się na takie rozpoznanie sprawy.
W niniejszej sprawie skarżąca nie występowała z wnioskiem o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a tym samym nie wykorzystała środków pozwalających na szybsze rozpoznanie sprawy.
Z przytoczonych wyżej względów należało dojść do wniosku, że zarzut skarżącej, iż zostało naruszone jej prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki nie jest uzasadniony, a wobec tego skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 12 ust. 1 powołanej ustawy z 17.VI.2004 r.