Postanowienie NSA z 7 lipca 2006 r., II OPP 19/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 lipca 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi H. P. o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 715/05

Sprawa

w sprawie ze skargi H. P. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2005r., nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki w decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a oddalić skargę na przewlekłość postępowania

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Maria Rzążewska (spr.) Alicja Plucińska - Filipowicz

Uzasadnienie

H. P. w piśmie z dnia 31 maja 2006r. zarzucił, że postępowanie z jego skargi na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2005r.jest prowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sposób przewlekły. W uzasadnieniu skargi H. P. podnosi zarzuty dotyczące nieprawidłowości postępowania prowadzonego w sprawie z jego skargi, przejawiające się w naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisów Kodeksu karnego, Kodeksu postępowania administracyjnego i Kodeksu cywilnego.

Z akt sprawy wynika, że w sierpniu 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga H. P. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2005r. Skarga została przesłana wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przez powołany wyżej organ administracji. Pismem z dnia 1 września 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wezwał H. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 5 września 2005r., uzupełnionym na wezwanie Sądu w dniu 16 września 2005r. formularzem PPF skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 19 października 2005r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wobec wniesionego przez skarżącego sprzeciwu postanowienie to na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) utraciło moc i postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w Gdańsku pismem z dnia 16 stycznia 2006r. poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu dla skarżącego. Sąd w piśmie z dnia 30 stycznia 2006r. poinformował skarżącego o konieczności skontaktowania się z adwokatem w celu udzielenia mu pełnomocnictwa. Dnia 10 lutego 2005r. pełnomocnik skarżącego przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo podtrzymujące zarzuty skargi. Sprawa zgodnie z zarządzeniem Sędziego Przewodniczącego z dnia 19 kwietnia 2006r. oczekuje na wyznaczenie rozprawy według kolejności wpływu spraw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga ta nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Stosownie do brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) zwanej dalej ustawą i znajdującej zastosowanie m. in. przy rozpoznawaniu skarg na przewlekłość postępowania sądowoadministracyjnego - skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem nastąpiła przewlekłość, może być uwzględniona w przypadku naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki na skutek działania lub bezczynności tego sądu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż jest to konieczne dla wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych. Analizując, czy w sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania, należy uwzględnić ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, biorąc pod uwagę charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Stosownie do przepisu § 31 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646), zwanego dalej rozporządzeniem sprawy wniesione do sądu rozpoznaje się według kolejności ich wpływu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasada rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oznacza, że sprawa skarżącego nie może być rozpoznana przed rozpoznaniem spraw wniesionych wcześniej (tj. nie można wyznaczać terminu rozprawy). § 31 ust. 2 rozporządzenia daje podstawę do rozpoznania sprawy poza kolejnością, w drodze zarządzenia prezesa sądu, jeżeli jest to uzasadnione. Skorzystanie z tego trybu wymaga jednak wystąpienia ze stosownym wnioskiem przez stronę oraz wskazania okoliczności uzasadniających potrzebę rozpoznania sprawy poza kolejnością.

W tym miejscu należy także nadmienić, że ustawa w jej art. 119 reguluje postępowanie uproszczone. Tryb ten pozwala na szybsze rozpoznanie sprawy tj. bez wyznaczania rozprawy i może być stosowany w szczególności w sprawach, których stopień faktycznej i prawnej zawiłości nie jest znaczny, a ich charakter i znaczenie dla strony przemawiają za szybkim rozpoznaniem. Dla rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym konieczne jest jednak złożenie przez strony stosownego wniosku (pkt 2 powołanego art. 119).

Odnosząc się do zawartego w rozpoznawanej skardze zarzutu przewlekłego rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważyć należy, że ustawa nie określa wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z jej art. 14, który stanowi, że ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Jeżeli ponowna skarga może być wniesiona po upływie 12 miesięcy, to należy przyjąć, że o przewlekłości można mówić, jeżeli czas oczekiwania na wyznaczenie rozprawy w sprawie sądowoadministracyjnej przekracza znacząco 12 miesięcy.

Jak ustalono we wstępnej części uzasadnienia w postępowaniu, którego dotyczy rozpoznawana skarga na przewlekłość Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku niezwłocznie po wniesieniu skargi dokonał jej badania formalnego i wezwał skarżącego do usunięcia braków. W grudniu 2005r. Sąd ten prawomocnym postanowieniem rozpoznał wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy i od tego momentu sprawa oczekuje na wyznaczenie terminu. Od czasu doprowadzenia sprawy do etapu, w którym rozpoznanie skargi stało się możliwe (przesuniętego z uwagi na wszczęcie przez skarżącego postępowania wpadkowego) do dnia wniesienia skargi na przewlekłość upłynęło więc ok. 5 miesięcy, co wobec poczynionych wyżej uwag prowadzi do uznania, że w postępowaniu tym nie nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w rozumieniu powołanych przepisów ustawy. Sąd podejmował wszystkie czynności procesowe w sprawie terminowo, a sprawa oczekuje na wyznaczenie rozprawy według kolejności wpływu, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia i przez okres, który nie uprawnia do formułowania zarzutu przewlekłości postępowania.

Za oddaleniem rozpoznawanej skargi przemawia także zachowanie się skarżącego polegające na braku aktywności procesowej, która miałaby na celu przyspieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. H. P. nie wystąpił bowiem z wnioskiem o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, czy też z wnioskiem do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o rozpoznanie sprawy poza kolejnością wpływu.

Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.