Postanowienie NSA z 21 kwietnia 2020 r., II OPP 3/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku

Sprawa

w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 440/19 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA: Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie NSA: Zdzisław Kostka Małgorzata Miron

Uzasadnienie

Skarga J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z odpowiedzią organu na skargę w dniu 9 lipca 2019 r.

Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Skarżący wykonał to zarządzenie w dniu 24 lipca 2019 r.

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2019 r., III SPP/Gd 86/19 starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, gdyż - pomimo wezwania - skarżący nie uzupełnił wniosku o żądane dokumenty. Postanowieniem z dnia 4 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy to postanowienie. Zarządzeniem z dnia 5 września 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym - w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 września 2019 r. - został wezwany do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu. Postanowieniem z dnia 30 października 2019 r., III SPP/Gd 110/19 referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, gdyż - pomimo wezwania - skarżący nie uzupełnił wniosku o żądane dokumenty. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy to postanowienie. Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 5 września 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym - w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 stycznia 2020 r. - został wezwany do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2020 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o dodatkowe dokumenty.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. J. jako nieopłaconą. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu 20 lutego 2020 r.

W dniu 21 lutego 2020 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 440/19. W skardze wniesiono o: stwierdzenie, że w postępowaniu, którego dotyczy skarga nastąpiła przewlekłość, przyznanie na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa sumy pieniężnej 20 000 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w postępowaniu zaszła nieuzasadniona zwłoka w okresie od 15 września 2019 r. do 16 lutego 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga J. J. na naruszenie jego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu sądowym toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 440/19 nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r., poz.

75. przewlekłość postępowania sądowego występuje, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W myśl art. 2 ust. 2 powołanej ustawy dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny, uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się więc, iż ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Postępowanie w tej sprawie od dnia wniesienia skargi do dnia wniesienia skargi na przewlekłość postępowania trwało 7 miesięcy. Sprawa została zakończona przed Sądem I instancji postanowieniem o odrzuceniu skargi z dnia 12 lutego 2020 r. Przedłużenie się tego postępowania spowodowane było koniecznością rozpoznania przez Sąd kilku wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie nadsyłał wszystkich dokumentów niezbędnych do rozpoznania jego wniosków o prawo pomocy, co skutkowało koniecznością kierowania do niego dodatkowych wezwań o te dokumenty oraz w konsekwencji - odmową przyznania mu prawa pomocy przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w tej sprawie nie można stwierdzić, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku i na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.