Uzasadnienie
Skarga S. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki płotu wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 18 kwietnia 2013 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu. Zarządzenia te zostały doręczone skarżącemu w dniu 23 maja 2013 r. Skarżący uzupełnił brak formalny skargi w terminie, natomiast w piśmie z dnia 27 maja 2013 r. (data wpływu: 29 maja 2013 r.) poinformował Sąd, iż wstrzymuje się z uiszczeniem wpisu od skargi w tej sprawie, gdyż Sąd nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy zgłoszenie robót budowlanych z dnia 1 kwietnia 2011 r. zostało sfałszowane.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S. K. jako nieopłaconą. W piśmie z dnia 26 czerwca 2013 r. skarżący stwierdził, że postanowienie z dnia 10 czerwca 2013 r. jest bezprawne i nieuzasadnione, gdyż Sąd nie rozpoznał jego wniosku z dnia 27 maja 2013 r. o wstrzymanie biegu tej sprawy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lipca 2013 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania czy pismo z dnia 26 czerwca 2013 r. stanowi skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 10 czerwca 2013 r. pod rygorem uznania, że jest to skarga kasacyjna wniesiona osobiście. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia 1 sierpnia 2013 r., skarżący wskazał, iż jego pismo z dnia 26 czerwca 2013 r. jest "skargą na pominięcie przez Sąd jego wniosku z dnia 27 maja 2013 r.". Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną S. K. jako wniesioną osobiście. Skarżący nie wniósł zażalenia na to postanowienie.
W piśmie z dnia 3 września 2013 r. skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia 26 czerwca 2013 r. nie było skargą kasacyjną, tylko skargą na nierozpoznanie przez Sąd jego wniosku z dnia 27 maja 2013 r. W odpowiedzi na to pismo, zarządzeniem z dnia 11 września 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do sprecyzowania treści pisma z dnia 3 września 2013 r., a ponadto polecił poinformować go, że uwzględnienie jego wniosku z dnia 27 maja 2013 r. było niemożliwe, gdyż termin do uiszczenia wpisu jest terminem ustawowym i jego bieg nie podlega wstrzymaniu, co zostało wyjaśnione w postanowieniu o odrzuceniu skargi. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia 30 września 2013 r., skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia 27 maja 2013 r. jest wnioskiem o zawieszenie tego postępowania do czasu wyjaśnienia zawartych we wniosku zagadnień. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 7 października 2013 r. skarżący został poinformowany, że zawieszenie postępowania w tej sprawie na wniosek jednej ze stron nie jest możliwe, a ponadto zawieszenie postępowania jest dopuszczalne tylko po uzupełnieniu braków formalnych i opłaceniu skargi, a w tej sprawie skarżący nie uiścił wpisu od skargi.
Postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. stwierdzono prawomocność postanowienia z dnia 10 czerwca 2013 r. o odrzuceniu skargi z dniem 6 września 2013 r.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. skarżący wystąpił ze skargą na przewlekłość postępowania, wnosząc o stwierdzenie bezczynności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie uchylania się od rozpoznania jego wniosku z dnia 27 maja 2013 r. oraz zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za szkody wyrządzone opieszałością sądu.
W uzasadnieniu skargi S. K. opisał przebieg tego postępowania, wskazując, że jego wniosek o zawieszenie postępowania uzasadniony był tym, że rozstrzygnięcie tej sprawy było zależne od rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SAB/Gl 4/13, a także koniecznością wszczęcia postępowania karnego w tej sprawie. Sąd I instancji nie odniósł się do żadnego z zarzutów zawartych w piśmie z dnia 27 maja 2013 r., mimo że wniosek złożony był przed wyznaczonym terminem opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie, której dotyczy, bowiem zasadniczym celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie przed Sądem I instancji zostało zakończone, albowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2013 r. o odrzuceniu skargi stało się prawomocne z dniem 6 września 2013 r. Skarga na przewlekłość postępowania została wniesiona 8 kwietnia 2014 r., a zatem już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w sprawie tej sprawie. Skarga ta jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W odniesieniu do zarzutu skarżącego, iż jego wniosek z dnia 27 maja 2013 r. o wstrzymanie terminu opłaty wpisu sądowego nie został do tej pory rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, Nr 270 ze zm.) nie przewidują możliwości wstrzymania lub przedłużenia przez Sąd terminu do uiszczenia wpisu sądowego od pisma procesowego, gdyż jest to termin ustawowy. Pismo skarżącego z dnia 27 maja 2013 r. wpłynęło do Sądu w dniu 29 maja 2013 r., a więc w szóstym dniu biegu wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w związku z czym Sąd, przed upływem tego terminu, nie miał faktycznej możliwości poinformowania skarżącego, iż jego wniosek z dnia 27 maja 2013 r. nie wstrzymuje biegu tego terminu. Sąd odniósł się do treści pisma skarżącego z dnia 27 maja 2013 r. zarówno w postanowieniu z dnia 10 czerwca 2013 r. o odrzuceniu skargi, jak i w piśmie z dnia 12 września 2013 r. (k.54).
Natomiast w odniesieniu do twierdzeń skarżącego zawartych skardze na przewlekłość postępowania, iż Sąd nie rozpoznał jego wniosku o zawieszenie postępowania z dnia 27 maja 2013 r., zauważyć należy, iż z treści w pisma z dnia 27 maja 2013 r. nie wynika jednoznacznie, iż jest to wniosek o zawieszenie postępowania w tej sprawie. Skarżący sprecyzował swoje żądanie w tym zakresie dopiero w odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 30 września 2013 r. W związku z powyższym w piśmie z dnia 9 października 2013 r. (k.61) skarżący został poinformowany, iż nie jest możliwe rozpoznanie jego wniosku o zawieszenie postępowania, gdyż postępowanie w tej sprawie nie zostało wszczęte, gdyż skarga nie została opłacona.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, Nr 270 ze zm.) oraz w związku z art. 8 ust. 2 powołanej ustawy odrzucił skargę na przewlekłość postępowania.
O zwrocie opłaty od skargi na przewlekłość postępowania orzeczono na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.