Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. Z. D. i B. D. wnieśli o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OPP 34/11 wydanego na skutek rozpoznania skargi Z. D. i B. D. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 18/11.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej ustawą) w sprawach w tej ustawie nieuregulowanych do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wymieniona ustawa nie zawiera unormowań regulujących uzupełnienie czy też sprostowanie zapadłego w sprawie postanowienia i dlatego w tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 164 p.p.s.a postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, a jeżeli sąd postanowienia nie uzasadnia, od chwili podpisania sentencji. Oznacza to, że podpisane postanowienie może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy sprostowaniu podlegają jedynie niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie podkreśla się, że sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, nie dotyczy bowiem błędów w orzekaniu, a jedynie błędów w samej treści orzeczenia i to tylko tych, którym przypisać można walor oczywistości (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 358).
Natomiast w myśl art. 157 § 1 ustawy strona może w ustawowo zakreślonym terminie zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku - odpowiednio także postanowienia i zarządzenia - jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez Sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem wydanego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie móc uzupełnić (np. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r. dotyczyło skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu i kwestię tę rozstrzygnęło w całości, w związku z czym nie zachodzi potrzeba dokonania uzupełnienia tego postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie wskazali również na żadne niedokładności, błędy pisarskie czy inne oczywiste omyłki, które wymagałby sprostowania zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a.
Zarzuty podnoszone we wniosku wyraźnie wskazują, iż skarżący kwestionują tak naprawdę czynności podejmowane przez Sąd pierwszej instancji w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Tego rodzaju zarzuty nie mogą być rozpatrzone i uwzględnione ani w ramach uzupełnienia ani tym bardziej sprostowania postanowienia. W tym miejscu raz jeszcze należy podkreślić, że instytucja sprostowania i uzupełnienia orzeczenia służy do skorygowania jego ewentualnych omyłek pisarskich, czy też braków. Nie może natomiast stanowić polemiki z działaniami, czy też podejmowanymi rozstrzygnięciami w toku postępowania w sprawie.
Dlatego też wniosek Z. D. i B. D. o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r. uznać należy za niezasadny.
W związku powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 156 § 1 i art. 157 § 1 w zw. z art. 166, art. 193. oraz art. 168 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 pkt 2 ustawy.