Postanowienie NSA z 27 września 2013 r., II OPP 38/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 567/13

Sprawa

w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zgodności budowy budynku mieszkalnego z zatwierdzonym projektem budowlanym postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA: Marek Stojanowski, Sędziowie NSA: Zofia Flasińska (spr.), Wojciech Mazur

Uzasadnienie

Skarga J. S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania wraz z aktami sprawy i odpowiedzią organu na skargę wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 27 maja 2013 r.

W tym samym dniu Przewodniczący Wydziału wezwał J. S. do wskazania czy wnosi skargę w imieniu własnym, czy w imieniu D. S., a jeżeli występuje w imieniu D. S., to do złożenia stosownego pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 24 czerwca 2013 r. skarżący oświadczył, że występuje w tej sprawie w imieniu własnym.

W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 23 lipca 2013 r. skarżący został wezwany do wykazania interesu prawnego w tej sprawie poprzez wykazanie tytułu prawnego do nieruchomości położonej w K. przy ul. K. [...]. W odpowiedzi na to wezwanie (pismo z dnia 1 sierpnia 2013 r. zatytułowane "Zażalenie") skarżący wskazał, iż w piśmie z dnia 27 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału wprowadził go w błąd, podając dwie propozycje usunięcia braku formalnego. Jak wynika z treści pkt 1 a wezwania z dnia 27 maja 2013 r. skarżący wybrał opcję, która została przedstawiona w sposób gwarantujący szybkie działanie Sądu. Skarżący wskazał, że w związku z oświadczeniem, że wnosi skargę w imieniu własnym został wezwany - pismem z dnia 24 lipca 2013 r. - do wykazania interesu prawnego. Zdaniem skarżącego, takie wezwanie powinien otrzymać łącznie z wezwaniem pierwszym. Skarżący podkreślił ponadto, że żądanie dostarczenia w terminie 7 dni dokumentu poświadczającego, że jest on właścicielem działki było dla niego niewykonalne. Wniósł o zawiadomienie w tej sprawie – jako skarżącej - jego córki D. S. i wyznaczenie jej stosownych wymogów formalnych.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę J. S. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r. J. S. wniósł o potraktowanie jego pisma z dnia 1 sierpnia 2013 r. jako skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. Skarżący podniósł, że Przewodniczący Wydziału, posiadając pełną dokumentację sprawy, nie powinien formułować propozycji "składania przez skarżącego skargi w imieniu własnym". Z akt sprawy wynikało bowiem, że w postępowaniu administracyjnym był on pełnomocnikiem D. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie prawo skarżącego J. S. do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki nie zostało naruszone.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności tego sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej ustawą). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka ta jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeśli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne do jego zakończenia, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuca przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznawania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy (por. postanowienia NSA: z dnia 24 kwietnia 2008 r., I OPP 16/08, Lex 479698, z dnia 4 czerwca 2008 r., I OPP 20/08, Lex 479136, z dnia 24 lipca 2008 r., II OPP 20/08, Lex 493700).

W tym postępowaniu nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, że działał w sposób przewlekły. Postępowanie przed tym Sądem od dnia wpływu skargi (27 maja 2013 r.) do dnia sprecyzowania przez skarżącego pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r., iż jego poprzednie pismo z dnia 1 sierpnia 2013 r. należy potraktować jako skargę na przewlekłość postępowania trwało niecałe 3 miesiące. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę J. S. W odniesieniu do zarzutów skarżącego podnoszonych w pismach z dnia 1 sierpnia 2013 r. i z dnia 26 sierpnia 2013 r., iż został on wprowadzony w błąd przez Przewodniczącego Wydziału, który sformułował wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 27 maja 2013 r. w sposób sugerujący mu złożenie oświadczenia, że wnosi skargę w imieniu własnym, w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym występował on jako pełnomocnik córki D. S., wskazać należy, iż w związku z tym, że treść skargi wskazuje, że skarżący wnosi ją w imieniu własnym, a z treści akt administracyjnych sprawy wynika, że brał on udział w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik córki D. S., Przewodniczący Wydziału miał obowiązek ustalenia, w jakim charakterze występuje on w tej sprawie. Zarzuty dotyczące prawidłowości wezwań do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 27 maja 2013 r. i z dnia 23 lipca 2013 r. skarżący mógł podnosić w skardze kasacyjnej od postanowienia z dnia 13 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu jego skargi, o prawie wniesienia której został pouczony w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w tej sprawie nie można stwierdzić, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.