Uzasadnienie
Skarżąca D. W. pismem z dnia 4 lutego 2011 r. wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 57/09, w sprawie z jej skargi o wymierzenie grzywny organowi – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 781/06.
W uzasadnieniu skarżąca wniosła o stwierdzenie przewlekłości w przedmiotowej sprawie, zasądzenie od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 20.000 zł. oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Jak wynika z akt sprawy, skarga D. W. o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 781/06 wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 29 grudnia 2008 r. (data prezentaty). W dniu 5 lutego 2009 r. (data prezentaty) wpłynęła do Sądu odpowiedź organu na powyższą skargę. Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2009 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego. W dniu 10 marca 2009 r. (data prezentaty) do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 4 maja 2009 r. (data prezentaty) do Sądu wpłynął sprzeciw skarżącej od zapadłego postanowienia, a w dniu 11 maja 2009 r. (data prezentaty) zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącej prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej 50 zł., a pozostałym zakresie wniosek oddalił. Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, które zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 25 sierpnia 2009 r. Następnie postanowieniem z dnia 12 października 2009 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie D. W.na postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2009 r. D. W. wraz z M. W. wnieśli zażalenie na to postanowienie. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2009 r. wezwano D. W. oraz M. W. solidarnie do uiszczenia wpisu do zażalenia w wysokości 50 zł. W dniu 21 grudnia 2009 r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął wniosek D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 1 lutego 2010 r. umorzył postępowanie w zakresie wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wobec wniesionego przez D. W. sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 marca 2010 r. umorzył postępowanie w zakresie wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Zażalenie D. W. na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 22 kwietnia 2010 r. Następnie postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r. NSA oddalił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 12 października 2009 r. Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2010 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 28 września 2010 r., jednakże z powodu wniosku skarżącej D. W. o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu rozprawa została odroczona. Zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2010 r. pozostawiono wniosek skarżącej bez rozpoznania. W dniu 8 lutego 2011 r. (data prezentaty) do Sądu wpłynął kolejny wniosek D. W. o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r. referendarz sądowy przyznał D. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.; dalej: ustawa). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.
W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe podejmowane były prawidłowo i bez nieuzasadnionej zwłoki. To, że sprawa nie została dotychczas rozpoznana spowodowane jest głównie składaniem przez skarżącą kolejnych, licznych wniosków o przyznanie prawa pomocy i zażaleń, w konsekwencji czego sprawa już trzykrotnie była przekazywana do NSA. Z uwagi na czynności podejmowane przez skarżącą, m.in. złożenie wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, termin wyznaczonej przed tym sądem rozprawy musiał zostać odroczony. Tym samym zachowanie skarżącej nie pozwala stwierdzić, aby prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone, stosownie bowiem do przepisu art. 2 ustawy, dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy między innymi uwzględnić zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do stwierdzenia, iż nastąpiła przewlekłość postępowania, a wobec tego, na podstawie art. 12 ust. 1 powołanej ustawy skarga na przewlekłość podlega oddaleniu.