Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 lutego 2011 r. skarżący M. W. wniósł o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPP 50/10 odrzucającego skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 249/05.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia z dnia 14 stycznia 2011 r. jest nieuzasadniony, ponieważ postanowienie nie nasuwa wątpliwości, co do jego treści wymagających rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Treść postanowienia z dnia 14 stycznia 2011 r. sformułowana jest w sposób jasny i niebudzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Postanowienie z dnia 14 stycznia 2011 r. dotyczyło skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu i kwestię tę rozstrzygnęło w całości, w związku z czym nie zachodzi także potrzeba dokonania uzupełnienia tego postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a.
Zarzuty podnoszone we wniosku wyraźnie wskazują, iż skarżący kwestionuje prawidłowość postanowienia z dnia 14 stycznia 2011 r., które w jego ocenie jest "niesprawiedliwe i mija się z prawdą". Tego rodzaju zarzuty nie mogą być rozpatrzone i uwzględnione ani w ramach wykładni postanowienia ani jego uzupełnienia, gdyż w istocie zmierzają do zmiany rozstrzygnięcia w tej sprawie. Ponadto skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia poprzez wskazanie w uzasadnieniu, że Sąd nie doręczył skarżącemu w rozpoznawanej sprawie wyroku oraz że wyrok ten rażąco narusza prawo. Odnosząc się do tak sformułowanego wniosku należy wskazać, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości uzupełnienia treści uzasadnienia orzeczenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 i 158 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.