Postanowienie NSA z 15 marca 2006 r., II OPP 6/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 marca 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. N. o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 9/06

Sprawa

w sprawie ze skargi J. N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim Zachodnim p o s t a n a w i a 1) stwierdzić, że w postępowaniu w tej sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania, 2) przyznać J. N. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sumę pieniężną w wysokości 1.000 (tysiąc) złotych, 3) zwrócić J. N. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka Sędziowie NSA Maria Rzążewska (spr.) Alicja Plucińska-Filipowicz

Uzasadnienie

J. N. w piśmie z dnia 13 lutego 2006r. wniósł skargę o stwierdzenie, że postępowanie z jego skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim Zachodnim jest prowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób przewlekły. Skarżący podnosząc, że sprawa oczekuje w tym Sądzie na rozpoznanie od października 2004r. oraz wskazując na wadliwości czynności podejmowanych przez Sąd w przedmiotowej sprawie domaga się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 10.000 zł.

Z akt sprawy wynika, że w październiku 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim Zachodnim. W listopadzie 2004r. Sąd przekazał powyższą skargę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim Zachodnim, celem nadania biegu. W pismach z dnia 25 maja 2005r. i 22 sierpnia 2005r. skarżący domagał się udzielenia przez Sąd wyjaśnień na temat stanu sprawy, wskazania przyczyn jej nie rozpoznawania przez Sąd oraz podjęcia stosownych kroków zmierzających do nadania biegu sprawie. W odpowiedziach udzielanych skarżącemu (pisma z dnia 3 czerwca 20005r. oraz z dnia 29 sierpnia 2005r.) Sąd wskazywał, że organ administracji nie przesłał jeszcze skargi wraz z aktami sprawy, co uniemożliwia rozpoznanie sprawy oraz zwrócił się o sprecyzowanie, czy skarżący domaga się wymierzenia organowi grzywny za nieprzesłanie odpowiedzi na skargę i akt sprawy w ustawowym 30-sto dniowym terminie. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 13 września 2005r. skarżący sprecyzował żądanie wymierzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim Zachodnim grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.). Wniosek został przekazany organowi do wiadomości przy piśmie z dnia 22 września 2005r., a sprawie z tego wniosku nadano sygnaturę VII SO/Wa 117/05.

Pismem z dnia 1 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do skarżącego o nadesłanie odpisu zażalenia złożonego przed wniesieniem skargi na bezczynność do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie, natomiast organ administracji przy piśmie z dnia 14 lutego 2006r. przesłał skargę na bezczynność wraz z aktami sprawy.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim Zachodnim.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do brzmienia art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179., poz. 1843) zwanej dalej ustawą i znajdującej zastosowanie przy rozpoznawaniu skarg na przewlekłe rozpoznawanie spraw m. in. w postępowaniach sądowych, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (ust. 1). Dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (ust. 2).

Co prawda Sąd w postępowaniu, którego dotyczy rozpoznawana skarga na przewlekłość, wydał postanowienie odrzucające skargę w niecały miesiąc po jej przesłaniu wraz z aktami sprawy przez właściwy organ, niemniej jednak do dnia wniesienia skargi na przewlekłość nie rozpoznał złożonego przez skarżącego wniosku o ukaranie organu grzywną, co mogło zdyscyplinować organ do wcześniejszego przesłania akt i tym samym przyspieszyć postępowanie. Uznanie tych okoliczności jako prowadzących do stwierdzenia przewlekłości postępowania jest tym bardziej uzasadnione, że charakter sprawy wszczętej tym wnioskiem nie był zawiły, a jej rozpoznanie miało istotne znaczenie dla skarżącego z punktu widzenia dalszego przebiegu postępowania.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w kontrolowanym postępowaniu prowadzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miała miejsce przewlekłość w rozumieniu powołanych przepisów ustawy i obejmujący ją zarzut zawarty w rozpoznawanej skardze zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uwzględnił również żądanie skarżącego w zakresie przyznania sumy pieniężnej od Skarbu Państwa, uznając za odpowiednią kwotę 1.000 zł. Przy ustalaniu wysokości tej kwoty Sąd miał na uwadze z jednej strony aktywność skarżącego w postępowaniu i podjęcie środków zmierzających do jego przyspieszenia, z drugiej zaś przedmiot postępowania i znaczenie sprawy dla skarżącego.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 i 4 i art. 17 ust. 3 ustawy orzekł jak w sentencji.