Postanowienie NSA z 29 stycznia 2010 r., II OPP 6/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi L. L. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach

Sprawa

w sprawie ze skargi L. L. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania, sygn. akt IV SA/Gl 237/09 postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Anna Łuczaj, Marek Stojanowski

Uzasadnienie

Skarżący L. L. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie z jego skargi na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie zwrotu podania.

Z akt sprawy wynika, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana przez organ Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach w dniu 30 marca 2009 r. Wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Po wydaniu wyroku, skarżący składał liczne wnioski, w szczególności wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziego. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wyłączenia sędziego. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. W styczniu 2010 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.; dalej: ustawa). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., który stanowi, że ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy.

W tej sprawie nie można zarzucić Sądowi przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe podejmowane były prawidłowo i bez nieuzasadnionej zwłoki. Okres jaki upłynął od przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (30 marca 2009 r.) do dnia rozpoznania sprawy wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. nie pozwala stwierdzić, aby prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone. Natomiast składane już po wydaniu wyroku przez skarżącego kolejne wnioski są rozpoznawane bez zbędnej zwłoki.

Niezależnie od tego należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na przewlekłość postępowania w sprawie nie bada prawidłowości zapadłych w toku postępowania rozstrzygnięć, a jedynie ocenia terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.