Uzasadnienie
Skarga W. B. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wydania zaświadczenia wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 31 maja 2012 r. (sygn. akt IV SAB/Wa 82/12).
W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 13 czerwca 2012 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania skargi, do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia oraz do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W piśmie z dnia 4 lipca 2012 r. skarżący oświadczył, że składa skargę również na przewlekłość postępowania przed Prezydentem m.st. Warszawy oraz nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Postanowieniem z dnia 23 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 24 października 2012 r. Sąd odrzucił skargę.
W piśmie z dnia 18 listopada 2012 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia 23 października 2012 r. oraz wniósł o wyłączenie sędziego WSA Łukasza Krzyckiego od orzekania w te sprawie.
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o wyłączenie sędziego. W pismach z dnia 24 grudnia 2012 r. skarżący złożył zażalenie na to postanowienie oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 marca 2013 r. akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania zażaleń skarżącego.
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r., II OZ 271/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie W. B. na postanowienie z dnia 28 listopada 2012 r. oddalające wniosek o wyłączenie sędziego. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r., II OZ 342/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 23 października 2012 r. w przedmiocie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydanym na skutek sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 lutego 2013 r., odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2013 r. sędzia sprawozdawca pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 20 listopada 2012 r. w części dotyczącej postanowienia z dnia 24 października 2012 r., albowiem skarżący nie sprecyzował czy pismo to stanowi skargę kasacyjną od tego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 12 czerwca 2013 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 3 października 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie z dnia 13 czerwca 2013 r. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r., II OZ 7/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na to zarządzenie.
W piśmie z dnia 19 lutego 2014 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Skarżący wystąpił o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed tym Sądem w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 82/13 o przyznanie mu od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie, której dotyczy, bowiem zasadniczym celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie przed Sądem I instancji zostało prawomocnie zakończone, albowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2012 r. o odrzuceniu skargi W. B. nie zostało przez żadną ze stron postępowania zaskarżone i stało się prawomocne od dnia 16 grudnia 2012 r. Skarga na przewlekłość tego postępowania została wniesiona 19 lutego 2014 r., a zatem już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w sprawie tej sprawie. Skarga ta jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Nie zmienia tego stanu rzeczy okoliczność, że po wydaniu postanowienia z dnia 24 października 2012 r. skarżący występował z kolejnymi wnioskami o przyznanie prawa pomocy, z wnioskiem o wyłączenie sędziego oraz z licznymi zażaleniami, które okazywały się bezzasadne.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, Nr 270 ze zm.) oraz w związku z art. 8 ust. 2 powołanej ustawy odrzucił skargę na przewlekłość postępowania.