Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 października 2004 r. E. Ł. za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, opartą na przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz.1843) w której wnioskuje ona o:
- stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 2701/00,
- zobowiązanie Sądu do podjęcia czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy ze skompletowaniem akt,
- przyznanie od Skarbu Państwa kwoty 10.000 zł. tytułem zadośćuczynienia.
W uzasadnieniu skargi E. Ł. wskazała, że Sąd nie podjął przez okres 5 lat żadnej czynności, łącznie z wyegzekwowaniem od nadzoru budowlanego kompletnej dokumentacji w sprawie, poza wyznaczeniem na dzień 31 maja 2004 r. rozprawy, na której Sąd nie mógł wyrokować z braku w aktach kompletnego materiału dowodowego, o co wielokrotnie wnosiła bezskutecznie skarżąca. Sąd prowadzi obecnie od 5 lat cztery sprawy dotyczące tej samej nieruchomości (II SA/Kr 2701/00, 2702/00, 2703/00, 2704/00) i akta tych spraw zostały w części rozczłonkowane niezgodnie z meritum tych spraw, z wpływem pism do poszczególnych sygnatur, a w części w ogóle nie znalazły się w aktach, co w znaczny sposób wpłynęło na przewlekłość tego postępowania podobnie jak na pozostałe postępowania. Do Sądu nie wpłynęły podstawowe dokumenty z nadzoru budowlanego lub wpłynęły ale opuściły akta, czego Sąd nie ustalił mimo domagania się skarżącej. Podobnie stało się z aktami w postępowaniach II SA/Kr 2702/00, 2703/00 i 2704/00.
Według skarżącej Sąd nie zareagował też na powiadomienie go przez skarżącą o wyznaczeniu w międzyczasie przez Sąd w postępowaniu cywilnym, zarządcy nieruchomości i nie wezwał zarządcy do ustosunkowania się z przedstawieniem dowodów co do podniesionych przez skarżącą zarzutów, co ułatwiłoby postępowanie i tym samym wpłynęło na jego przyspieszenie, a kierując na rozprawie w dniu 31 maja 2004 r. pytanie do wszystkich czterech spraw rozpatrywanych tego dnia, a dotyczących tej nieruchomości i wymienionych wyżej "czy skarżąca domaga się ustalenia miejsca pobytu nieobecnego współwłaściciela" usiłował usprawiedliwić swoją przewlekłość.
Skarżąca nie może pozbyć się wrażenia, iż niezrozumiała bierność Sądu we wszystkich sprawach, jakie się toczą od lat ma zniechęcić skarżącą do realizacji jej konstytucyjnych praw, w tym prawa do użytkowania własnego mieszkania, co jest de facto formą wymuszenia na skarżącej poddania się bezwarunkowej woli jednego ze współwłaścicieli, co musi rodzić w państwie prawa zdumienie.
Skarga wniesiona przez E. Ł. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, zasługuje na uwzględnienie.
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania – stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843) – musi być uwzględniona, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa strony, na skutek działania lub bezczynności sądu, do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, o zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż jest to konieczne dla wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych. Analizując, czy w sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania, należy uwzględnić ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, biorąc pod uwagę charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 ustawy). Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w tym przypadku nastąpiła przewlekłość postępowania sądowego w rozumieniu powołanych przepisów.
W dniu 26.X.2000 r. E. Ł. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2000 r. nr [...] w sprawie stanu technicznego budynku przy ul. [...] Nr [...] w Krakowie.
Po dokonaniu przez Sąd wstępnych czynności związanych z zarejestrowaniem skargi, wezwaniem strony skarżącej do uiszczenia wpisu należnego od skargi oraz zażądaniem od organu administracyjnego nadesłania odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy (w dniu 28.XII. 2000 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź organu na skargę wraz z częścią akt sprawy organu II instancji wraz z informacją, że pozostała część akt znajduje się już w Sądzie) do maja 2004 r. Sąd nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania skargi.
Natomiast w dniu 31.X.2003 r. skarżąca wniosła do Sądu pismo w kwestii uzupełnienia całości akt sprawy przez organy administracyjne, wniosek został ponowiony w dniu 13 maja 2004 r. Wyznaczona na dzień 14.V.2004 r. rozprawa została przez Sąd odroczona z uwagi na brak dowodu doręczenia zawiadomienia o rozprawie dla jednej ze stron. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ administracyjny do skompletowania akt administracyjnych w zakreślonym terminie (14 dni). W dniu 31.V.2004 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek w przedmiocie skompletowania całości akt sprawy. Sąd zaś znacznie już po terminie wyznaczonym organowi na przesłanie akt sprawy w dniu 12.X.2004 r. ponowił żądanie wobec organu odwoławczego odnośnie nadesłania kompletnych akt sprawy. Żądane akta zostały przez organ nadesłane w dniu 27.X.2004 r. Kolejna rozprawa w tej sprawie odbyła się w dniu 10.XI.2004 r. i zakończyła się wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku oddalającego skargę E. Ł. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...].X.2000 r. Nastąpiło to już po złożeniu przez E. Ł. (22.X.2004 r.) skargi na przewlekłość postępowania sądowego.
Należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa pod względem stopnia jej złożoności nie uzasadniała tak długiego czasu koniecznego dla rozpoznania skargi, a dokumentacja sprawy również nie wyjaśnia przyczyn tak znacznej zwłoki w rozpoznaniu sprawy przez Sąd.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwe było zatem wystąpienie przewlekłości postępowania sądowego pomimo, że sprawa została – jak zaznaczono – zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10.X.2004 r. sygn. akt II SA/Kr 2701/00. Mając na uwadze rodzaj sprawy, jej znaczenie dla skarżącej, okres przewlekłości postępowania, czynności podejmowane przez sąd, ale także okoliczność, że skarżąca nie występowała o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym lub mediacyjnym, co pozwoliłoby na wcześniejsze rozpoznanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiednią sumą pieniężną, w rozumieniu art. 12 ust. 4 powołanej ustawy z 17.VI.2004 r., którą należało przyznać skarżącej od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jest kwota 500 zł.
Wobec powyższego na podstawie art. 12 ust. 2 i 4 w/w ustawy z 17.VI.2004r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.