Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 października 2004 r. E. Ł. za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie opartą na przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (DZ.U. Nr 179, poz. 1843),w której wnioskuje ona o:
- stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 25433/00,
- zobowiązanie Sądu do uzupełnienia zdekompletowanych akt i podjęcia czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy,
- przyznanie od Skarbu Państwa kwoty 10.000 zł. tytułem zadośćuczynienia.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż Sąd piąty rok nie nadaje biegu sprawie, która stanowi podstawę dowodową dla biegnących postępowań przed sądami cywilnymi, a od rozstrzygnięcia tej sprawy zależą m.in. wyroki w sprawach cywilnych. Sąd dotąd nie wyegzekwował odpowiedzi na skargę i w tym stanie rzeczy wyznaczył na 31 maja 2004 r. rozprawę, stawiając skarżącą w sytuacji z góry przegranej. Bierność Sądu jest rażącym naruszeniem art. 32 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki – Dz.U. Nr 179, poz. 1843). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz, że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w tym przypadku nastąpiła przewlekłość postępowania sądowego w rozumieniu powołanych przepisów.
W dniu 9 października 2000 r. E. Ł. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę, której przedmiot nie został należycie określony, a wynikało z niej, iż dotyczy ona działania "PIMB w Krakowie". Wezwana do uzupełnienia braków skargi, E. Ł. przesłała przy piśmie z 18.X.2000 r. do Sądu kopię decyzji Wojewody Małopolskiego z [...].IV.1999 r. Nr [...] w sprawie pozwolenia na remont i modernizację przewodów kominowych w budynku położonym przy ul. [...] w Krakowie. Miało to oznaczać, że przedmiotem omawianej skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego, o której wyżej mowa. Pismem z 28.XI.2000 r. Sąd zwrócił się do Wojewody Małopolskiego o udzielenie odpowiedzi na skargę i przesłanie akt sprawy, przy czym przesłano organowi odpis skargi bez uzupełnienia jej stosownym wyjaśnieniem, że skarga dotyczy w/w decyzji. Wojewoda Małopolski przekazał w dniu 1.XII.2000 r. powyższe pismo Sądu do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponieważ w świetle treści samej skargi sądził, iż dotyczy ona decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a jak zaznaczył w swych późniejszych wyjaśnieniach nie został poinformowany przez Sąd, iż skarga dotyczy jego decyzji.
W roku 2001 i 2002 Sąd zwracał się do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z ponagleniami wzywającymi organ do nadesłania odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, podczas gdy był to organ w tym przedmiocie niewłaściwy. Dopiero w kwietniu 2004 r. Sąd powiadamiając Wojewodę Małopolskiego o wyznaczonym na dzień 14.V.2004 r. terminie rozprawy (pismo z 16.IV.2004 r.) wskazał, że jej przedmiotem będzie skarga na decyzję Wojewody Małopolskiego z 27.IV.1999 r. i zobowiązał organ do nadesłania akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę.
W odpowiedzi na to wystąpienie Sądu organ wojewódzki wniósł pismem z 10.V.2004 r. o odroczenie rozprawy ponieważ do 14.V.2004 r. nie jest w stanie wykonać polecenia Sądu.
Podniósł też, że doprecyzowanie przedmiotu skargi nastąpiło dopiero w piśmie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16.IV.2004 r. i dopiero z tego pisma powziął wiadomość, iż skarżona jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 27.IV.1999 r.
Sąd przychylając się do wniosku organu, do którego przychyliła się także skarżąca, odroczył rozprawę. Wojewoda Małopolski w dniu 21 czerwca 2004 r. przekazał do Sądu odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy. W dniu zaś 22.X.2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga E. Ł. (opatrzona datą 16.X.2004 r.) na przewlekłość postępowania sądowego. Postanowieniem z 10.XI.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po przeprowadzeniu rozprawy, odrzucił skargę E. Ł. na wzmiankowaną decyzję Wojewody Małopolskiego. Nastąpiło to już po złożeniu przez E. Ł. skargi na przewlekłość postępowania sądowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie tej wystąpiła przewlekłość postępowania sądowego w rozumieniu ustawy z 17.VI.2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki i nie zmienia tego fakt, iż sprawa została już zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie poprzez wydanie w/w postanowienia z 10.XI.2004r.
Przewlekłość postępowania w rozpoznawanej sprawie była – jak wykazano – niewątpliwie następstwem nie powiadomienia przez Sąd Wojewody Małopolskiego w listopadzie 2000 r. o rzeczywistym przedmiocie skargi E. Ł. To spowodowało, że akta administracyjne niezbędne do rozpoznania skargi zostały Sądowi przekazane przez właściwy organ dopiero w czerwcu 2004 r.
Mając na uwadze rodzaj sprawy, jej znaczenie dla skarżącej, okres przewlekłości postępowania, czynności podejmowane przez Sąd, ale także okoliczność, że skarżąca nie wystąpiła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym lub mediacyjnym, co pozwoliłoby na wcześniejsze rozpoznanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiednią sumą pieniężną w rozumieniu art. 12 ust. 4 powołanej ustawy z 17.VI.2004 r., którą należało przyznać skarżącej od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jest kwota 500 złotych.
Wobec powyższego na podstawie art. 12 ust. 2 i 4 w/w ustawy z 17.VI.2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.