Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 527/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. B. i M. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] lutego 2009 r., orzekając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku wnioskiem z dnia 22 lipca 2008 roku inwestor [...] Sp. z o.o. w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta Jaworzno o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji o nazwie: bezprzewodowa stacja przekaźnikowa [...] na działce oznaczonej numerem [...], położonej w J. przy ulicy [...] w obrębie C. Po wszczęciu postępowania przed organem pierwszej instancji strony postępowania (właściciele sąsiedniej działki) E. i M. B. nie wyrazili zgody na budowę wnioskowanej stacji przekaźnikowej podnosząc, iż nie jest ona zgodna z wydaną decyzją o lokalizacji inwestycji z dnia [...] września 2007 r. Wskazali, że obecnie zlokalizowano wymienioną stację w odległości ok. 2,5 m od granicy z ich działką nr [...], co znacznie ogranicza możliwość jej przyszłego zagospodarowania w sytuacji, gdy na swojej działce zamierzają wybudować budynek mieszkalny i została już wydana decyzja o warunkach zabudowy dla tej inwestycji (decyzja z dnia [...] grudnia 2007 r.).
Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Prezydent Miasta Jaworzna, działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa bezprzewodowej stacji przekaźnikowej [...] Spółki [...] – Nr CHR-1008-C-Autostrada". W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że w trakcie postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności sprawy, a mianowicie fakt, iż na sąsiedniej, w stosunku do wnioskowanej inwestycji, działce planowana jest budowa budynku mieszkalnego i wydana została już w tej sprawie decyzja o warunkach zabudowy. Dokonując analizy przedstawionych dokumentów organ stwierdził, że na podstawie decyzji lokalizacyjnej celu publicznego nr [...] z dnia [...] września 2007 r. ustalono lokalizację masztu w północno-zachodniej części działki inwestora, podczas gdy w dołączonej dokumentacji budowlanej maszt ten został zlokalizowany w części południowo-wschodniej działki.
Dodatkowo organ wskazał, że skoro małżonkowie B. nie wystąpili jeszcze z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę (w oparciu o wydaną dla nich decyzję o warunkach zabudowy) to niemożliwa jest ocena ewentualnego naruszenia przepisów § 12 warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie.
W wyniku wniesionego od tej decyzji przez Spółkę [...] odwołania została ona uchylona, a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2008 r.
Rozpatrując sprawę ponownie, Prezydent Miasta Jaworzna, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla objętej postępowaniem inwestycji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2009 r. rozprawy administracyjnej wyjaśniono podnoszone w trakcie poprzedniego postępowania wątpliwości, a w szczególności pojawiające się sprzeczności dotyczące przedstawianych w sprawie załączników graficznych z lokalizacją przedmiotowej stacji przekaźnikowej. W świetle złożonych wyjaśnień przez przedstawiciela Spółki uznano przeniesienie lokalizacji masztu na działce za uzasadnione, a w tych warunkach za zasadne uznano także wydanie wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wobec przedłożenia przez inwestora wymaganych dokumentów, opinii i uzgodnień rozpatrujący sprawę organ nie znalazł podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Odwołanie od tej decyzji złożyli właściciele sąsiedniej działki – E. i M. B., podnosząc dotychczasowe argumenty.
Wojewoda Śląski odwołania tego nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] maja 2009 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli właściciele działki sąsiedniej: E. i M. B..
Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/GL 632/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz potwierdzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Jaworzna. W uzasadnieniu wyroku za bezpodstawny uznano zarzut wydania tych decyzji bez wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a to z tego względu, że w wyniku zmiany w dniu 21 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w odmienny sposób sformułowano zapisy dotyczące linii radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych.
W konsekwencji z uwagi na fakt, iż żadna z objętych spornym pozwoleniem na budowę i przewidzianych do zamontowania anten nie będzie posiadała mocy promieniowania większej niż 2000 W, to inwestycja nie kwalifikuje się do rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymagała sporządzania raportu ani uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też prowadzone w tym zakresie postępowanie zostało zdaniem Sądu prawidłowo umorzone decyzją Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] stycznia 2008 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w Warszawie.
Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 986/10 uchylił ww. wyrok WSA w Gliwicach i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku NSA uznał za słuszne stanowisko sądu pierwszej instancji, że uwzględniając zatwierdzone rozpatrywanym pozwoleniem na budowę nowe usytuowanie przedmiotowej stacji przekaźnikowej organ nie zauważył, że może to spowodować sytuację, w których uzyskanie przez małżonków B. pozwolenia na budowę dla planowanej przez nich inwestycji może stać się niemożliwe wobec niespełnienia warunków techniczno-budowlanych. Za zasadne uznał też stanowisko tego Sądu, że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy pod kątem zawartego w decyzji o lokalizacji zakazu ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszenia stanu środowiska naturalnego. Zwrócił nadto uwagę, że jakkolwiek strony nie kwestionują faktu zmiany miejsca posadowienia stacji przekaźnikowej, to jednak w oparciu o materiały zawarte w aktach sprawy, nie sposób zbadać lokalizacji projektowanej inwestycji ani w załączniku do decyzji lokalizacyjnej, ani lokalizacji zatwierdzonej w pozwoleniu na budowę i tym samym ocenić czy rzeczywiście dokonana zmiana uniemożliwi właścicielom działki nr 2497/1 realizację inwestycji na tej działce.
W konsekwencji uznał sąd kasacyjny za zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) z uwagi na zbyt ogólne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku nie wynikające w sposób jasny z akt sprawy. Dalej NSA stwierdził, że jakkolwiek należy podzielić – co do zasady – stanowisko skarżącego kasacyjnie, iż w decyzji lokalizacyjnej nie określa się miejsca posadowienia planowanych budowli, to w sytuacji gdy inwestorzy sami określają to miejsce i znajduje się ono w załączniku do decyzji o lokalizacji celu publicznego to należy uznać, że takie wskazanie wiąże w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego.
Na rozprawie sądowej w dniu 23 września 2011 r. przedstawiciel inwestorski oświadczył, że objęta postępowaniem stacja przekaźnikowa została w oparciu o kwestionowane pozwolenia na budowę wybudowana i jest użytkowana zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie.
Rozpoznając ponownie skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] lutego 2009 r., orzekając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wobec zapadłego w tej sprawie wyroku NSA, przy ponownym rozpoznaniu skargi Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną w tym wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 ustawy p.p.s.a.). Za przesądzające uznał w świetle tego wyroku stanowisko, że zaskarżona decyzja zapadła bez zbadania wynikającego z decyzji lokalizacyjnej obowiązku rozpatrzenia sprawy pod kątem zakazu ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszenia środowiska naturalnego, a w szczególności z punktu widzenia możliwości zachowania przez skarżących wymaganych warunków technicznych przy realizacji planowanej inwestycji na ich działce nr [...]. Oznacza to, że decyzje organów obu instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, które to uchybienie proceduralne (w związku z treścią art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa) mogło mieć istotny wpływ na jej wynik w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. Wobec niedostatecznego wyrażenia i rozważenia sprawy nie można też odeprzeć zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego.
Sąd podniósł, że nie została dostatecznie wyjaśniona i rozważona kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji spornej inwestycji tj. decyzji Prezydenta Jaworzna z dnia [...] września 2007 r. i to w wielu kwestiach. Dotyczy to m. in. tak istotnej kwestii jak powierzchnia zabudowy projektowanego obiektu, która w decyzji lokalizacyjnej została określona na 25 m2 a nie została określona w kwestionowanym pozwoleniu na budowę. Powierzchnia ta nie wynika również w jednoznaczny sposób z zatwierdzonego projektu budowlanego w którego części I – projektu zagospodarowania terenu, nie użyto w ogóle określenia "powierzchnia zabudowy". Nad tym istotnym brakiem, mogącym rzutować w oczywisty sposób na ocenę przedmiotowej zgodności i tym samym na ocenę spełnienia treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy obu instancji przeszły do porządku.
Należy przy tym zważyć, że obowiązujące przepisy nie zawierają definicji powierzchni zabudowy i kwestia ta powinna być przedmiotem rozważań zarówno autora projektu budowlanego jak i organów orzekających zwłaszcza, że w tym względzie mogą wystąpić istotne wątpliwości gdy weźmie się pod uwagę, że wieża ma być posadowiona na fundamencie o wymiarach w rzucie 7,5 m x 7,5 m.
Bliższego wyjaśnienia i rozważenia wymagała też podniesiona w wyroku NSA kwestia usytuowania przedmiotowej stacji przekaźnikowej według decyzji lokalizacyjnej. Gdyby bowiem przyjąć, że lokalizacja ta została w decyzji Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] września 2007 r. przesądzona to w świetle treści art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanego w tej sprawie wyroku przez NSA byłaby ona wiążąca na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Kwestii tej organ pierwszej instancji w ogóle nie poruszył, zaś Wojewoda stwierdził jedynie w zaskarżonej decyzji, że decyzje o lokalizacji celu publicznego określają linie rozgraniczające teren inwestycji natomiast "nie muszą przesądzać o usytuowaniu" inwestycji w odniesieniu do granic działki oraz w odniesieniu do istniejących i projektowanych obiektów czy urządzeń technicznych. Nie ustalił zatem i nie zajął stanowiska czy istotnie w decyzji lokalizacyjnej ustalono dokładną lokalizację przedmiotowej wieży na działce nr 2496/1, która to lokalizacja byłaby w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę wiążąca.
Co do ustalenia tej lokalizacji w decyzji Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] września 2007 r. to kwestia ta budzi zdaniem Sądu istotne i tym samym wymagające bliższego wyjaśnienia i rozważenia wątpliwości. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji lokalizacyjnej integralną jej część stanowi "załącznik" graficzny. Również w pkt III tej decyzji jest mowa o jej załączniku graficznym, przy czym stwierdzono tam, że zostały w nim zaznaczone na mapie zasadniczej w skali 1:1000 linie rozgraniczające teren inwestycji. Z zapisów tych wynikałoby, że decyzja lokalizacyjna zawiera jedynie jeden załącznik graficzny gdy tymczasem w aktach znajdują się dwie mapy (na żadnej nie zaznaczono przy tym numeru działek) i na obu znajduje się, potwierdzona pieczęcią i podpisem wydającego tę decyzję adnotacja, że stanowią one załącznik do przedmiotowej decyzji. Są to przy tym mapy o różnej treści gdyż tylko na jednej z nich zaznaczono liniami obszar oddziaływania inwestycji.
Przy rozstrzyganiu kwestii czy decyzja lokalizacyjna istotnie dokładnie sytuowała sporną inwestycję na działce nr 2496/1 należałoby też wziąć pod uwagę treść pkt B tej decyzji, w której zawarto stwierdzenie o lokalizacji obiektu "z zachowaniem normatywnych odległości od sieci uzbrojenia i obiektów kubaturowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz ustaleniami odnośnych norm", która przemawiałaby raczej za stwierdzeniem, że taka szczegółowa lokalizacja nie została ustalona.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji kwestionowane decyzje zawierają również dalsze braki. Między innymi nie zostało w nich w jakikolwiek sposób wykazane i uzasadnione, że obszarem oddziaływania inwestycji o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego objęta jest jedynie działka nr [...]. Stwierdzenie to budzi o tyle wątpliwości, że na mapie dołączonej do części I projektu budowlanego (na którym to projekcie, ani na żadnej z jego części nie ma zresztą w ogóle adnotacji, że stanowi on załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, jako projekt zagospodarowania terenu) zaznaczono liniami czerwonymi obszar oddziaływania inwestycji obejmujący również działkę skarżących nr [...] oraz działkę nr [...]. Z analizy całości projektu budowlanego zdaje się przy tym wynikać zdaniem Sądu, że zaznaczone na przedmiotowym projekcie zagospodarowania linie oznaczają obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych.
Zdaniem Sądu przesądza to, że obszary te należy zakwalifikować do obszarów o jakich mowa w art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie ma przy tym znaczenia, że obszary tych pól znajdują się na wysokościach niedostępnych dla ludności przy normalnym korzystaniu z nieruchomości. Stwarzają one bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości w sytuacji gdyby zagospodarowanie to miało polegać na wzniesieniu i korzystaniu z obiektów budowlanych o wysokości sięgającej do tych obszarów, czego nie można przecież wykluczyć. Skoro jednocześnie z akt nie wynika kto jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą działki nr [...] to tym samym zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy w sprawie brały udział wszystkie strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Za zasadny należy uznać zdaniem Sądu zarzut skarżących, że sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona, gdy chodzi również o wynikający z decyzji lokalizacyjnej zakaz realizacji inwestycji w sposób ograniczający możliwość zagospodarowania działek sąsiednich. W tym względzie należy w pierwszej kolejności podnieść, że projekt zagospodarowania działki inwestora nie zawiera, z naruszeniem art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, (miałoby to również znaczenie gdy chodzi o określenie obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wszystkich wymaganych elementów, gdyż nie wynika z niego między innymi odległość projektowanej wieży od granic działki skarżących oraz taka odległość od projektowanego fundamentu wieży (biorąc pod uwagę jego rozmiary będzie on usytuowany najprawdopodobniej w granicy działki skarżących ale nie zostało to w projekcie zagospodarowania wyraźnie stwierdzone).
Tym samym utrudniona czy też wprost niemożliwa jest analiza sprawy pod kątem wpływu usytuowania wieży na poszanowanie uzasadnionych interesów skarżących (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), w tym na możliwość zagospodarowania ich działki. Wbrew stanowisku organów orzekających takie ograniczenie nie jest zdaniem Sądu wykluczone chociażby z uwagi na treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a to w sytuacji gdy jak wynika z projektu budowlanego projektowana wieża ma mieć w swojej podstawie kształt trójkąta równoramiennego o długości boku znacznie przekraczającym 3 m, co może wykluczać zastosowanie w sprawie treści ustępu 3 tego przepisu.
W konsekwencji wobec zgłaszanego przez skarżących zamiaru usytuowania na działce sąsiedniej m. in. budynku mieszkalnego organy powinny wezwać ich do sprecyzowania w którym miejscu budynek ten mają sytuować, gdzie będą znajdować się w nim okna w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi a następnie przeprowadzić analizę takiego zamiaru pod kątem ograniczeń wynikających chociażby z § 13 ww. rozporządzenia. Zaniechanie w tym względzie musi zatem skutkować przyjęciem, że sprawa nie została wyjaśniona również gdy chodzi o kwestię naruszenia projektowaną budową interesu skarżących przez ograniczenie możliwości zabudowy ich działki.
Wobec niedostatecznego wyjaśnienia sprawy w przedstawionych wyżej kwestiach, mających istotne znaczenie z punktu widzenia spełnienia wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 do 3 Prawa budowlanego, decyzje organów obu instancji nie mogły się ostać i podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a.
Nie można podzielić natomiast zarzutu skarżących, że pozwolenie na budowę zostało wydane bez wymaganej dla takiej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i bez sporządzenia dla tej inwestycji raportu oddziaływania na środowisko w sytuacji gdy kwestie te zostały przesądzone prawomocną decyzją Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie tych uwarunkowań, którą to decyzję zarówno organy architektoniczno-budowlane jak i Sąd byli w niniejszym postępowaniu związane. Trudno też przyjąć, że sam fakt częściowo odmiennego nazwania zamierzenia inwestycyjnego w decyzji lokalizacyjnej oraz w pozwoleniu na budowę przesądza o tym, że decyzje te dotyczą różnych inwestycji, co zdają się twierdzić skarżący (ten zarzut skargi nie został przez nich bowiem bliżej uzasadniony).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy ustalą w pierwszej kolejności czy istotnie jak to wynika z rozprawy sądowej przedmiotowa stacja została zrealizowana. W takiej bowiem sytuacji, w świetle utrwalonego w tym względzie orzecznictwa, sprawa w przedmiocie wydania pozwolenia na jej budowę podlegałaby umorzeniu jako bezprzedmiotowa. Wówczas też zaistniałyby podstawy do wszczęcia odnośnie tej stacji postępowania legalizacyjnego przed organami nadzoru w oparciu o uregulowania zawarte w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Gdyby zaś budowa stacji nie została rozpoczęta to sprawa będzie podlegała ponownemu rozpatrzeniu przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej wywodów Sądu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące uwzględnieniem skargi, co doprowadziło do uchylenia decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, mimo braku potwierdzenia, że organy wydające ww. decyzje naruszyły przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a., poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku przez WSA, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, w szczególności oparcie wyroku na zawartym w aktach sprawy nieuporządkowanym i częściowo nieopisanym materiale, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r. (sygn. akt: II OSK 966/10).
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę na skutek uchylenia wcześniejszego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, sąd pierwszej instancji związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny orzekł zgodnie z tymi wytycznymi i ponownie rozpoznając sprawę poddał ponownej kontroli decyzje organów administracji publicznej, w następstwie czego uchylił oba akty uzasadniając swoje orzeczenie w sposób wystarczający, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie,.
Jak niewadliwie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji spornej inwestycji, jak również rozpatrzenia sprawy pod kątem zakazu ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszenia środowiska naturalnego. Niejasności budzi również powierzchnia zabudowy projektowanego obiektu, która w decyzji lokalizacyjnej została określona na 25m2, a nie została określona w kontrolowanym pozwoleniu na budowę.
Podzielić również należy pogląd Sądu, że organy administracji publicznej niedostatecznie wyjaśniły i rozważyły kwestię usytuowania stacji przekaźnikowej w decyzji lokalizacyjnej. Niejasne jest w szczególności, czy decyzja lokalizacyjna przesądziła usytuowanie tejże inwestycji, czy jedynie wskazała linie rozgraniczające teren inwestycji. W zebranym w sprawie materiale dowodowym zgromadzone zostały dwie mapy, w sposób odmienny określające usytuowanie inwestycji. Obie mapy opatrzone zostały pieczęcią i podpisem osoby wydającej decyzję wskazującym, że mapa stanowi załącznik do decyzji o lokalizacji celu publicznego, mimo, że w treści decyzji wskazano, iż posiada ona jeden załącznik.
Podzielić należy pogląd, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego co do zasady określa linie rozgraniczające teren inwestycji i nie przesądza o szczegółowym usytuowaniu obiektu budowlanego w tak wytyczonych granicach. W sytuacji, jednak, gdy inwestor w toku postępowania w przedmiocie lokalizacji celu publicznego określi szczegółowo miejsce posadowienia obiektu to ta lokalizacja jest wiążąca na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w warunkach konkretnej sprawy usytuowanie obiektu w różnych częściach nieruchomości może wpływać na zakres oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, jak również naruszać, bądź nie, przepisów szczegółowych, w tym przepisów ochrony przeciwpożarowej.
Nieustalenie przez organy administracji publicznej, która z opisywanych wyżej map stanowi w istocie załącznik do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a co za tym idzie nieustalenie czy decyzja ta określała szczegółowo miejsce usytuowania inwestycji, jak to wynika z jednego z załączników, czy jak wynika z drugiego określone zostały jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, wskazuje w sposób jednoznaczny, iż organy administracji publicznej niedostatecznie wyjaśniły i rozważyły sprawę, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.