Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1272/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [..] marca 2011 r., nr [..], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie decyzją z dnia [..] stycznia 2011 r. nr [..] cofnął Z.P. pozwolenie na broń palną sportową. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzyskanie w dniu 13 lipca 2010 r. informacji, iż Z.P. aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II K 1184/08, w wymiarze 4 lat i 2 miesięcy, m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu (tj. czyn z art. 278 § 1, art. 286 § 1, art. 294 § 1 Kodeksu karnego). Przewidywany okres wykonywania kary ma trwać do dnia 25 lutego 2014 r.
Karę łączną pozbawienia wolności orzeczono wobec strony w związku z następującymi wyrokami:
- 1. wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt VII K 1308/00 za przestępstwo uznane za czyn ciągły z art. 296 § 2 w zw. z art. 278 § 1 i art. 294 § 1 w zw. z art. 270 § 1 i art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 i 13 k.k. (między innymi za przestępstwo przeciwko mieniu),
- 2. wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt II K 56/04, zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt VII Ka 1406/04 za przestępstwo z art. 205 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu),
- 3. wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt II K 207/04, za czyn z art. 286 § 1 k.k.,
Ponadto Z.P. w chwili obecnej w Krajowym Rejestrze Karnym figuruje jako osoba skazana również wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt II K 1732/05 za popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. (przeciwko mieniu) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 listopada 2005 r. sygn. akt VII K 985/05 za popełnienie czynu z art. 270 k.k.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania Z.P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [..] stycznia 2011 r., decyzją z dnia [..] marca 2011 r., nr [..], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ II instancji podał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z woli ustawodawcy obawa ta istnieje w szczególności w stosunku do osób, które zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Jak z powyższego wynika, obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego może być związana również z innymi okolicznościami, a nie tylko z faktem toczącego się postępowania karnego lub skazania za przestępstwa wymienione w tym przepisie. W takim jednak przypadku organ winien wskazać, jakie konkretnie okoliczności uzasadniają w jego ocenie obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Z.P. został skazany za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów i obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. Należy go więc zaliczyć do osób notorycznie łamiących prawo, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Komendanta Głównego Policji powyższe okoliczności, tj. wielokrotne popełnienie przestępstw, w tym przestępstw przeciwko mieniu, układają się w logiczny obraz lekceważącego stosunku strony do przepisów prawa.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Z.P. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że popełnione przez niego przestępstwa stanowią obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Podkreślił również, że organ nie wziął pod uwagę jego dobrej opinii oraz prowadzenia szerokiej działalności społecznej.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 14 października 2011 r., II SA/Wa 1272/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Art. 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a pkt 6 mówi o osobach, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Użyte w przepisie określenie "uzasadniona obawa" należy do kategorii ogólnej, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. W orzecznictwie panuje spór, czy wyliczenie przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 jest wyliczeniem zamkniętym, czy też redakcja przepisu pozwala na poszerzenie tego katalogu. W ocenie Sądu, w ograniczonym zakresie można tę kategorię poszerzyć, gdy materiał dowodowy wskazuje na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie o broni i amunicji, a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Każdy taki przypadek wymaga jednak indywidualnej oceny.
Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W kontekście powyższych rozważań pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem.
Bezsporne jest, że skarżący wielokrotnie od 2004 r. popełnił przestępstwa przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów i obecnie odbywa karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn. akt II K 1184/08 z dnia 7 maja 2009 r. za czyn z art. 278 § 1, art. 286 § 1 oraz art. 294 § 1 k.k., tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd podzielił ocenę organu, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego. Wobec tego mniejsze znaczenie mają złożone przez skarżącego: dobra opinia z miejsca zamieszkania czy koła sportowego. Widocznie opiniujący inaczej postrzegają okoliczność skazania skarżącego na karę pozbawienia wolności, która obecnie jest wykonywana. W sprawie niniejszej organ wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń wykazał i uzasadnił, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.
Sąd odniósł się też do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Użyte w nim sformułowanie w szczególności określa najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu". A zatem niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa.
W stosunku do tej kategorii osób organ nie musi przeprowadzać oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W stosunku do pozostałych osób organ musi dokonać oceny, czy istnieje uzasadniona obawa oraz czy dają one rękojmię, co w sprawie niniejszej organ prawidłowo uczynił.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r., II SA/Wa 1272/11, wniósł Z.P., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że sam fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów jest wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku; rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 188 p.p.s.a; zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazuje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bez wątpienia podstawową funkcją powołanego przepisu jest wyeliminowanie sytuacji, w których pozwolenie na broń może być przyznane osobom mogącym jej użyć niezgodnie z celem, któremu jej posiadanie ma służyć, co z kolei godziłoby w bezpieczeństwo i porządek publiczny.
Za zasadniczą kwestię w niniejszej sprawie należy uznać, czy okoliczności faktyczne sprawy w odniesieniu do przesłanek określonych we wskazanych przepisach ustawy o broni i amunicji mogły uzasadniać pozbawienie skarżącego wcześniej wydanego pozwolenia na broń palną. Skarżący kasacyjnie powołał się na pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2001 r. (sygn. akt II SA 866/02), zgodnie z którym "przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powołać jedynie na fakt skazania wyrokiem, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego". O tym, czy obawa taka zachodzi, powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni.
Jak wyżej wskazano przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był fakt skazania go za przestępstwa przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów. Skarżący odbywa obecnie karę pozbawienia wolności. Oprócz faktu samego skazania skarżącego, ani organ administracyjny ani sąd I instancji nie wskazał żadnych okoliczności dotyczących, czy to osobowości, charakteru, czy też dotychczasowego trybu życia wyżej wymienionego, który mógłby uzasadniać obawę, iż użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wymogu tego nie spełnia z pewnością samo stwierdzenie szkodliwości społecznej czynu, którego dopuścił się skarżący, które co do zasady można odnieść do każdego wypadku popełnienia przestępstwa. Z brzmienia zaś powołanych przepisów nie wynika w żaden sposób, aby intencją ustawodawcy było cofanie pozwolenia na broń w każdym przypadku skazania za przestępstwo.
Dlatego też nie sposób zaakceptować swoistego "automatyzmu" w rozstrzygnięciu sprawy, gdzie zupełnie pominięte zostały, przemawiające na korzyść skarżącego, takie aspekty jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania czy też koła sportowego, wieloletnie doświadczenie w korzystaniu z broni palnej przy jednoczesnym braku jakichkolwiek zachowań, które rzeczywiście mogłyby budzić obawę, iż owa broń wykorzystana zostanie w sposób sprzeczny z porządkiem publicznym. Reasumując, nie został w sprawie w żaden sposób wykazany bezpośredni związek między zachowaniem skarżącego, w szczególności popełnieniem przez niego czynu zabronionego i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, co pozwalałoby na zaistnienie obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Stwierdził ponadto, że kwestia prowadzenia postępowania karnego, bądź skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a cofnięciem na tej podstawie przez organy Policji pozwolenia na broń, była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. W tejże uchwale NSA wyraźnie wskazał, że już sam fakt skazania, bądź prowadzenia postępowania karnego za wymienione tam przestępstwa uzasadnia cofnięcie przez organy Policji pozwolenia na posiadanie broni. Organy zatem nie muszą wobec takich osób przeprowadzać oceny, czy "uzasadniona obawa" w stosunku do nich rzeczywiście istnieje, albowiem to ustawodawca w sposób wiążący dokonał tej oceny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – p.p.s.a.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły, zatem należało odnieść się do zarzutu wyartykułowanego w podstawach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że sam fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów jest wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony. Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy od 1 stycznia 2004 r. do 9 marca 2011 r. miał następujące brzmienie: Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Od 10 marca 2011 r. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:
- a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,
- b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:
- - przeciwko życiu i zdrowiu,
- - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia."
Nowe brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostało nadane przez art. 1 pkt 10 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195) – dalej: ustawa nowelizująca. Zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.
W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie cofnięcia Z.P. pozwolenia na broń palną sportową zostało wszczęte w sierpniu 2010 r. (zob. zawiadomienie z dnia 3 sierpnia 2010 r., k. 50 akt adm.), decyzja organu I instancji wydana została w dniu [..] stycznia 2011 r., a zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja Komendanta Głównego Policji w dniu [..] marca 2011 r. Decyzja organu II instancji wydana została więc po wejściu w życie ustawy nowelizującej, jednakże zgodnie z powołanym przepisem przejściowym organ II instancji miał obowiązek stosować art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r.
Przepis ten w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., jak słusznie zauważył Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną, był przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09 (ONSAiWSA 2010/1/5; LEX nr 527545), w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że "uprawnione jest stwierdzenie, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy samego prawa oznacza, że istnieje uzasadniona obawa, że sprawcy tych przestępstw mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a "sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni". Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący.
Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela ten pogląd, a zatem dodatkowo pośrednio związany jest tzw. ogólną mocą wiążącą powołanej uchwały (zob. art. 269 § 1 p.p.s.a.). "Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 24.01.2012 r., I OSK 2054/11, LEX nr 1113262).
Jeśli więc Sąd I instancji zaakceptował taką wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., zgodnie z którą wobec osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu organ nie musi przeprowadzać oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdyż takie zagrożenie wynika już wprost z ustawy, to zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za niezasadny.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Od zasądzenia kosztów postępowania na rzecz strony przeciwnej Sąd odstąpił uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 207 § 2 p.p.s.a., jako że skarżącemu kasacyjnie została przyznana pomoc prawna w pełnym zakresie, w związku z brakiem dochodów i przebywaniem w zakładzie karnym. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, gdyż wynagrodzenie za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.