Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uchylił zaskarżoną przez R.B. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji orzekł, że zaskarżoną decyzję Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Kiszkowo z dnia [...] lipca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie fermy norek na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].
Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4 oraz art. 56 ust. 2 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm. – dalej p.o.ś.) w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 – dalej ustawa z dnia 3 października 2008 r.), § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) i art. 104 k.p.a.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowane przedsięwzięcie polega na rozbudowie fermy norek do docelowej obsady (matki+małe) 60.000 sztuk norek, co odpowiada 150 DJP. Wyjaśniono, że na fermie obecnie pobudowanych jest 40 pawilonów, w których hoduje się 5.000 matek. Planowana rozbudowa przewiduje: dobudowanie 14 pawilonów i zwiększenie stada podstawowego do 10.000 matek, zaplecze chłodnicze, zbudowanie dróg dojazdowych, wykonanie ogrodzenia fermy oraz obsadzenie fermy pasem zieleni. Przedsięwzięcie przewidziano do realizacji na działce nr [...] o pow. 84.000 m².
Raport o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko sporządził biegły z listy Wojewody Wielkopolskiego mgr inż. P.S. w lipcu 2007 r. (k. 291, t. III). Jak wynika z informacji zamieszczonej na stronie tytułowej raportu, został on sporządzony dla przedsięwzięcia przewidzianego do realizacji na działce nr [...]. Z ustaleń biegłego wynika, iż ferma norek od północy graniczy z działką nr [...], stanowiącą drogę gminną. Od strony południowej działka nr [...] sąsiaduje z drogą wojewódzką, natomiast od strony wschodniej i zachodniej przylega do rowów melioracyjnych. Równocześnie wskazano, że otaczające fermę od północy, wschodu i południa obszary stanowią tereny rolne, natomiast po przeciwnej stronie przyległej do działki nr [...] drogi gminnej znajduje się zwarta zabudowa wiejska. Z uwagi na lokalizację projektowanego obiektu nie stwierdzono występowania konfliktów społecznych ze względu na emisję zanieczyszczeń do powietrza. Biegły stwierdził też, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na obszar Natura 2000.
W odpowiedzi na pismo Wójta z dnia 16 września 2008 r. przedstawione zostało uzupełnienie do raportu, które sporządzono 6 października 2008 r. Przedłożony dokument zawiera ustalenia dotyczące magazynowania odchodów pochodzących od norek i związanej z tym emisji amoniaku, dezynfekcji klatek, eliminacji potencjalnych konfliktów społecznych.
W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego odbyła się rozprawa administracyjna, podczas której R.B. podniósł, że on sam na terenie swojej działki złapał norkę (uciekinierkę z fermy). Ucieczki norek, a także uciążliwe sąsiedztwo fermy powodują, że wręcz niemożliwym stało się otwieranie okien oraz korzystanie z ogrodu. R.B. wskazał, że fakt powtarzających się ucieczek norek z fermy potwierdzają również inni sąsiedzi tej inwestycji, wymieniając przy tym nazwiska panów W., a także B., któremu – wedle zeznań skarżącego – norki zagryzły kaczki. Na rozprawie administracyjnej wskazano też, że pomimo pierwotnej akceptacji dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy norek, wobec spowodowanego jej funkcjonowaniem pogorszenia warunków życia, mieszkańcy sprzeciwiają się rozbudowie tej inwestycji.
Odwołanie od decyzji I instancji wniósł K.B. oraz R.B. W odwołaniach podniesiono, że w toku postępowania administracyjnego zgromadzonych zostało wiele dowodów świadczących o oddziaływaniu inwestycji na zdrowie i życie ludzi. Organ nie wyjaśnił dlaczego prowadząc postępowanie zastosował przepisy już nieobowiązujące. W toku postępowania dowodowego pominięto istotne dla sprawy opracowanie z 2004 r. autorstwa I.C. i J.K dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko, podczas gdy jak podniesiono w odwołaniu, opracowanie to jest niezwykle ważne.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaniechania organu I instancji polegającego na nie przeprowadzeniu oceny negatywnego wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi, a także nie uwzględnienia zgłaszanych wniosków Kolegium uznało, że zarzuty te nie znajdują potwierdzenia, bowiem wszystkie wnioski i uwagi zgłaszane w toku postępowania były albo rozpatrzone przez organ I instancji albo organ I instancji przekazał te wnioski i uwagi do organu uzgadniającego lub do inwestora celem uzyskania odpowiedzi od właściwego podmiotu. Wszystkie te działania znalazły odzwierciedlenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, które były dostępne dla wszystkich stron postępowania. Wpływ inwestycji na środowisko, w tym życie ludzi został zbadany w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, czego dowód stanowi raport o oddziaływaniu na środowisko danego przedsięwzięcia, opinie organów uzgadniających oraz własna ocena organu realizacji przedsięwzięcia.
W skardze na powyższą decyzję R.B. podniósł, że Kolegium pozbawiło go przymiotu strony w rozpoznawanej sprawie. W toku postępowania przed organem II instancji zastosowano teorię formalnej oceny dowodów.
Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji wskazał, że w jego ocenie, przyjęte na gruncie rozpoznawanej sprawy ustalenia budzą wątpliwości.
W pierwszej kolejności orzekł, że w świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji nasuwają się wątpliwości, czy przedmiotem decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań była inwestycja obejmująca rozbudowę fermy norek tj. (wg wniosku) budowę 22 nowych pawilonów na działce nr [...], czy też opisana rozbudowa wraz z zainstalowaniem płyty obornikowej na działce nr [...]. Sporządzony w niniejszej sprawie raport dotyczy przedsięwzięcia przewidzianego do realizacji na działce nr [...]. Z treści raportu wynika, że odchody norek wymieszane ze słomą usuwane są spod klatek i transportowane na kompostownik, gdzie po rocznym "leżakowaniu" wykorzystane zostaną jako nawóz.
Z kolei z treści dokumentu mającego stanowić uzupełnienie do raportu wynika, że po sprzątaniu obiektów chowu odchody wraz ze słomą magazynowane będą na płycie obornikowej wyposażonej w zbiornik na odcieki, co w maksymalny sposób zabezpiecza środowisko gruntowo-wodne. Płyta obornikowa według jego autorów położona będzie na sąsiedniej działce, która położona jest na wschód od działki nr [...]. Jednocześnie w decyzji organu I instancji sformułowano "zapis", że służąca obsłudze inwestycji "płyta obornikowa zlokalizowana będzie na sąsiedniej działce nr [...]".
W ocenie Sądu I instancji, rzeczą organu odwoławczego powinno być wyjaśnienie rzeczywistego miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia, jak i jego rzeczywistych rozmiarów celem określenia, analizy oraz oceny oddziaływania na środowisko w świetle art. 47 p.o.ś. Postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko powinno dotyczyć całego przedsięwzięcia, co odnosi się to także do wymaganych przepisem art. 48 ust. 2 p.o.ś. uzgodnień. Tymczasem przesłany Staroście oraz Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu wniosek wraz z raportem z lipca 2007 r. dotyczył tylko samej rozbudowy fermy w zakresie dobudowy pawilonów na działce nr [...]. Postanowienia obu tych organów uzgadniają przedsięwzięcie planowane na działce nr [...].
Ponadto w ocenie Sądu I instancji, wątpliwości Kolegium powinien zrodzić charakter sporządzonego w dniu 6 października 2008 r. dokumentu mającego stanowić uzupełnienie do raportu. Przede wszystkim wątpliwości budzi autorstwo osób sporządzających ten dokument. Autorem raportu przygotowanego w lipcu 2007 r. był biegły z listy Wojewody Wielkopolskiego mgr inż. P.S. Ewentualnego uzupełnienia raportu powinien był więc dokonać ten sam podmiot. Tymczasem, z treści przesłanego dokumentu wynika, że został on sporządzony przez samych skarżących. Wskazuje na to zamieszczona pieczątka "Gospodarstwo Rolno-Produkcyjne R.G.". Na stronie 11 tego dokumentu złożone zostały trzy podpisy, w tym podpis R.G. Pozostałe dwa podpisy są nieczytelne, a w braku jakichkolwiek danych (jak choćby pieczęć biegłego) brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że uzupełnienia raportu dokonał autor raportu z lipca 2007 r. W aktach sprawy brak jest informacji na temat przekazania dokumentu mającego stanowić uzupełnienie do raportu Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Gnieźnie i Staroście Gnieźnieńskiemu.
Jest to o tyle istotne, że w dacie wydania przez te organy postanowień uzgodnieniowych (czerwiec 2008 r.) organy te nie dysponowały informacjami zamieszczonymi w sporządzonym w dniu 6 października 2008 r. dokumencie mającym stanowić uzupełnienie do raportu, w szczególności w zakresie oceny oddziaływania planowanej płyty.
W ocenie Sądu I instancji, o dowolności przyjętych ustaleń świadczy również brak należytego rozważenia, podnoszonej w toku postępowania, kwestii ucieczek norek z fermy. W załączonym do akt raporcie przyjęto założenie, że inwestycja nie będzie miała wpływu na przestrzenne lub indywidualne formy ochrony środowiska, w tym również obszar Natura 2000 r. Na poparcie swojego stanowiska biegły wyjaśnił, że planowane zabezpieczenie terenu fermy "ma uniemożliwić" ucieczki norek poza teren fermy. Zdaniem Sądu I instancji, teza ta w świetle zgromadzonego do tej pory materiału dowodowego wydaje się błędna. Za przyjęciem takiego wniosku przemawia choćby pismo Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego z dnia 23 lipca 2008 r. zawierające informacje o obserwowanym spadku liczebności ptaków wodnych, ściśle wiązanym z drapieżnictwem norek. W treści pisma podniesiono również, że w sąsiedztwie wsi [...] znajdują się 4 obszary chronione: Park Krajobrazowy Puszcza Zielonka, Park Krajobrazowy Promno, Lednicki Park Krajobrazowy oraz obszar Natura 2000 – Dolina Małej Wełny, powołany jako obszar specjalnej ochrony ptaków.
W tym miejscu również obserwuje się duże straty w lęgach spowodowane m.in. właśnie drapieżnictwem norki amerykańskiej. Zwiększenie liczebności norek na tych obszarach spowodowane – częstszymi ucieczkami – może mieć negatywny wpływ na liczebność wielu gatunków zwierząt, zwłaszcza ptaków. Problem ucieczek norek podnoszony był również na rozprawie administracyjnej, na której sam skarżący wskazał mieszkańców, którzy podobnie jak R.B. mieli problem ze szkodami powodowanymi przez uciekające norki w sytuacji zainstalowanych już zabezpieczeń na istniejącej fermie. Jak wynika z akt sprawy podnoszony przez mieszkańców problem ucieczek norek jest znany zarówno organom, jak i samym inwestorom, o czym świadczy prowadzona korespondencja.
W ocenie Sądu I instancji, w takiej sytuacji rzeczą organu było rozważenie tych informacji. Oceniając przedłożony raport organ powinien mieć na względzie, czy sporządzający raport uwzględnił podnoszone okoliczności co do ucieczek norek w świetle oddziaływania na obszary chronione. W ocenie Sądu I instancji, zgromadzona do tej pory dokumentacja nie pozwala z całą stanowczością przesądzić, że inwestycja nie spowoduje oddziaływania na środowisko poza obszarem działek na których będzie zlokalizowana ze względu na omawiane ucieczki. Nie można tez wykluczyć takich okoliczności jak niedbalstwo, lekkomyślność czy błąd pracujących na fermie ludzi, a skoro tak, to raport musi uwzględniać i analizować oddziaływanie fermy w tym zakresie na środowisko.
Sąd I instancji zwrócił ponadto uwagę, na zasadność rozważenia potrzeby przeprowadzenia szczegółowych badań co do rozmiarów rzeczywistych szkód wyrządzanych przez uciekające norki, ich wpływ na środowisko, szczególnie objęte ochroną, z uwzględnieniem chronionych gatunków oraz ocenę wzajemnego współistnienia zastanego środowiska z potencjalnymi "uciekinierkami". W tym celu Sąd I instancji uznał za zasadne zwrócenie się do Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego, który jest jednocześnie autorem pisma z dnia 23 lipca 2008 r., w którym zgłosił swój sprzeciw przeciwko rozbudowaniu spornej fermy.
W ocenie Sądu I instancji, powyższe jest istotne także z tego względu, iż zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 3 lit. a/ p.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest także uzgodnienie z wojewodą w przypadku przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony. W niniejszym przypadku takich uzgodnień zaniechano, tymczasem, zdaniem Sądu I instancji, z powyżej przedstawionych względów za niewyjaśnione uznać należało rzeczywiste oddziaływanie przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.
Sąd I instancji wskazał ponadto, że wątpliwości budzi również stanowisko organu w kontekście rozbieżności pomiędzy ustaleniami raportu, a ustaleniami wynikającymi z akt sprawy, co do analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Autor raportu przyjął, że planowana inwestycja nie powinna przyczyniać się do powstawania konfliktów społecznych. Przyjęcie takiego założenia uznać należy za błędne, choćby wobec faktu już istniejących konfliktów i negatywnego stanowiska mieszkańców wsi wobec istniejącej fermy i planów jej rozbudowy. Sąd I instancji wyjaśnił także, że nie brał przy tym pod uwagę rozważań zawartych w dokumencie z dnia 6 października 2008 r. z uwagi na opisane wyżej wątpliwości co do osoby je sporządzającej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli inwestorzy – R. G. i A.D..
Zarzucili naruszenie przepisów postępowania:
Po pierwsze, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej nieuwzględnienia z uwagi na brak naruszenia przez organ administracji przepisów prawa procesowego i materialnego.
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 i z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, niedokładne ustalenie stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego przez organ administracji, pomimo tego, że w istocie do naruszenia takiego nie doszło.
Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. polegające na nieuznaniu przez Sąd I instancji za dowód materiału dowodowego "zaofiarowanego" w toku postępowania administracyjnego przez inwestorów, tj. uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z dnia 6 października 2008 r., który prawidłowo został zakwalifikowany jako materiał dowodowy przez organy administracji.
Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które miało polegać na niesporządzeniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wyłącznie przez biegłego, pomimo tego, że w istocie do takiego naruszenia nie doszło.
Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd I instancji za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokonanie przez organ administracji błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego, pomimo tego, że w istocie do naruszenia takiego nie doszło.
Po szóste, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnie ustalonego samodzielnie przez Sąd stanu faktycznego, który nie był podstawą orzekania przez organ administracji.
Po siódme, art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku nie na podstawie akt sprawy.
Po ósme, art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. polegające na wydaniu wyroku przez Sąd I instancji na podstawie własnych ustaleń i z dokonaniem własnej oceny dowodów bez przeprowadzania żadnego postępowania dowodowego.
Po dziewiąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy nie miało to miejsca w rozpatrywanej sprawie.
Inwestorzy zarzucili również naruszenie przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1 p.o.ś. przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter opinii biegłego.
Po drugie, art. 52 ust. 1 pkt 11 p.o.ś. przez błędne przyjęcie, że sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.
Po trzecie, art. 46 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 2a p.o.ś. przez błędne przyjęcie, że decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach powinna zostać objęta także sąsiednia działka o nr [...], na której ma zostać zlokalizowana płyta obornikowa.
Po czwarte, art. 48 ust. 2 pkt 3 lit. a/ p.o.ś. przez błędne przyjęcie, że przed wydaniem decyzji organ administracji zobowiązany był do dokonania uzgodnień z wojewodą.
Mając powyższe naruszenia na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną R.B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że następujące zarzuty kasacyjne są zasadne.
Po pierwsze, w przedmiotowej skardze kasacyjnej jeżeli pełnomocnik strony skarżącej podniósł jednocześnie zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty dotyczące prawidłowej kontroli przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy. W tym zakresie przedmiotowym należy stwierdzić, że zasadne są zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jak i w związku z art. 75 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. czyli przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie przeprowadził właściwej kontroli ustalonego w sprawie przez właściwe organy stanu faktycznego. Jest bowiem oczywiste, że ocena oddziaływania na środowisko powinna objąć całą inwestycję polegającą na rozbudowie przedmiotowej fermy norek lecz w zakresie przedsięwzięć powiązanych technologicznie czyli w tej sprawie fermy i płyty obornikowej co zasadnie podniósł także Sąd I instancji.
Natomiast w tym zakresie przedmiotowym błędny jest pogląd Sądu I instancji, że dokument inwestora będący uzupełnieniem raportu z lipca 2007 r., który został sporządzony przez mgr inż. P.S. ówczesnego biegłego z listy Wojewody Wielkopolskiego powinien być wyłącznie uzupełniony przez ten sam podmiot. Wynika to z tego, że przedmiotowy raport ma charakter dowodu lecz nie jest to tylko dowód z opinii biegłego. Oznacza to, że nie ma prawnego obowiązku sporządzenia przez biegłego raportu, a za jego przedłożenie odpowiada wnioskodawca, który może go nawet samodzielnie opracować.
Natomiast z raportu musi jedynie wynikać kto go sporządził, jak i raport musi oczywiście także spełniać wszystkie wymagania stawiane przez ustawodawcę (art. 52 p.o.ś.). Ponadto uzupełnienie raportu powinno być traktowane jako sam raport i nie musi być sporządzone przez ten sam podmiot. Z kolei będące w aktach sprawy uzupełnienie do raportu (karta nr 200 akt adm.) jest więc raportem, o którym stanowi art. 52 p.o.ś. Należy podkreślić, że przedmiotowe uzupełnienie do raportu z dnia 6 października 2008 r. zostało wywołane pismem organu I instancji, tj. Wójta Gminy Kiszkowo z dnia 16 września 2008 r. skierowanym do R.G. i A.D. o uzupełnienie raportu o oddziaływaniu na środowisko danego przedsięwzięcia złożonego w dniu 10 sierpnia 2007 r. w Urzędzie Gminy Kiszkowo.
Po drugie, dopuszczenie jako dowodu w sprawie danego uzupełniającego raportu oznacza także nową ocenę "kwestii ucieczek norek z fermy", którą podniósł Sąd I instancji. Na s. 7 przedmiotowego uzupełnienia do raportu jest bowiem jednoznaczne stwierdzenie, że projektowana ferma zostanie ogrodzona płotem o wysokości min. 1,5-2 m zapuszczonym w ziemię do około 0,80 m. Ponadto w tym raporcie podniesiono, że realizacja powyższych zabezpieczeń spowoduje, że brak będzie jakiegokolwiek wpływu tej projektowanej fermy na obszar Natura 2000 (s. 7 treści uzupełnionego raportu).
Po trzecie, także uzupełniony raport jako nowy dowód w sprawie musi być także poddany ocenie zgodnie ze swobodną oceną dowodów w świetle dyspozycji art. 80 k.p.a. w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego pod kątem analizy czy projektowane przedsięwzięcie wywoła potencjalne (możliwe) konflikty społeczne w rozumieniu dyspozycji art. 52 ust. 1 pkt 11 p.o.ś. (s. 5-6 uzupełnionego raportu).
Po czwarte, przedmiotowe uzgodnienia Starosty jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego warunków realizacji tego przedsięwzięcia były pozytywne, stąd uzupełnienie raportu dokonane na wniosek właściwego organu do wydania decyzji środowiskowej powinno spowodować obowiązek powtórnego uzgodnienia tylko w przypadku zmiany waruków realizacji danego przedsięwzięcia i to tylko w ramach wyłącznie właściwości rzeczowej organu uzgadniającego (art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a ustawy p.o.ś.).
Po piąte, ponowna kontrola stanu faktycznego w tej sprawie powinna również zawierać ocenę prawną dokumentu autorstwa Iwony Cieślik i Jakuba Kukurowskiego z dnia 15 września 2004 r. (s. 18 uzasadnienia decyzji SKO w Poznaniu z dnia 19 sierpnia 2009 r.).
Po szóste, wyżej wymienione naruszenia przepisów postępowania w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy spowodowały także naruszenie dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika to z tego, że Sąd I instancji po uwzględnieniu skargi, zawarł niespójne i w powyższym zakresie przedmiotowym wadliwe wskazania skierowane do organu odwoławczego przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy, co jest także istotne w świetle dyspozycji art. 153 p.p.s.a. Natomiast brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c., ponieważ Sąd I instancji nie może samodzielnie przeprowadzać żadnego postępowania dowodowego za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a., który jednak w tej sprawie nie wystąpił ponieważ przedmiotowy raport uzupełniający był już w aktach administracyjnych sprawy lecz nie został dopuszczony przez Sąd I instancji.
Po siódme, dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwoli ocenić właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego w tej sprawie.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.