Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. II SA/Kr 1610/14) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z 31 stycznia 2014 r., Nr: LI.303.2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (OBSZAR 5- CZARNY POTOK) oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) wniosła M. K. (dalej: skarżąca). Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej – poprzez jej uchylenie, zawartym w piśmie z 7 sierpnia 2014 r.
W skardze M. K. domagała się stwierdzenia nieważności uchwały z 31 stycznia 2014 r. w całości, względnie stwierdzenia jej nieważności w części tekstowej i graficznej w zakresie w jakim ustala przeznaczenie działki nr [...] pod tereny oznaczone symbolem 5.RZ/US.1 tj. tereny rolne z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno – sportowe oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 140 k.c., art. 6 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej: u.p.z.p.), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne, a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego gminy;
- 2) art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości, przez zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości objętych planem posiadających analogiczne uwarunkowania;
- 3) art. 140 k.c. poprzez bezzasadne wykluczenie w planie możliwości jakiejkolwiek zabudowy działki;
- 4) art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie i stwierdzenie, że plan jest zgodny ze studium a ponadto, że ustalenie przeznaczenia w studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie;
- 5) art. 1 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 1, w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 140 k.c. poprzez określenie sposobu wykonywania prawa własności względem działki w sposób sprzeczny z walorami ekonomicznymi przestrzeni i w sposób naruszający prawo własności ponad potrzebę wynikającą z racjonalnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego;
- 6) art. 16 ust. 1 u.p.z.p. przez sporządzenie projektu planu na rysunku mapy w skali 1:2000, w sytuacji gdy nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.p.z.p.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości Krynica – Zdrój. Uchwała Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. w zakresie w jakim zakazuje lokalizacji obiektów budowlanych, z nielicznymi wymienionymi wyjątkami, nie jest zgodna z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Uzdrowiskowej Krynica przyjętego uchwałą nr XXXIV/254/97 z 28 sierpnia 1997 r. Całkowite wyłączenie możliwości zabudowy nie jest zgodne ze studium, które dopuszcza taką możliwość po spełnieniu określonych warunków.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Krynicy – Zdroju wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok, dalej: plan miejscowy), została wydana na skutek wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r., sygn. II SA/Kr 885/13, którym to wyrokiem Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)".
Wyrok Sądu z 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13 został wydany na skutek skargi wniesionej między innymi także przez skarżącą. Sąd I instancji powołał się na treść art. 153 oraz art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), i przytoczył przyczyny wydania wyroku unieważniającego poprzednią uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)".
Zdaniem Sądu I instancji, jedynym powodem unieważnienia uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" był brak poddania ocenie i głosowaniu przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju uwag, jakie do projektu tejże uchwały zostały w trakcie trwania procedury planistycznej złożone. Stanowiło to istotne naruszenia prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości. Nie został bowiem dochowany wymóg wynikający z art. 20 u.p.z.p.
Sąd I instancji przytoczył stanowisko zajęte w uzasadnieniu ww. wyroku z 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 885/13, ponieważ zdaniem Sądu I instancji, było ono wiążące i dla Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju i było związku z art. 153 p.p.s.a. – wiążące dla Sądu I instancji ponownie rozpoznającego skargę w tej sprawie. Sąd I instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że Rada Miejska w Krynicy-Zdroju po dniu, w którym ww. wyrok o sygn. II SA/Kr 885/13 stał się prawomocny, ponowiła procedurę uchwalania planu miejscowego w ten sposób, że na prawidłowo zwołanej sesji Rada Miejska w Krynicy-Zdroju odrębnymi uchwałami rozpoznała każdą z uwag nie uwzględnionych przez Burmistrza przy ich poprzednim rozpoznawaniu. Fakt ten potwierdza przedłożony do akt sprawy protokół obrad sesji Rady Miejskiej z 31 stycznia 2014 r. nr LI/2014.
Sąd I instancji wyjaśnił, że dokonując z urzędu oceny treści skargi skarżącej wniesionej na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" z treścią skargi skarżącej wniesionej na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) stwierdził, że są to tożsame skargi. Ustalenie to Sąd I instancji poczynił porównując treść obu skarg. Według Sądu I instancji, także dalsze uzasadnienia przytoczonych zarzutów są tożsame w obu skargach.
Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że wprawdzie formalnie skarżącą w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1610/14 zaskarżyła inną uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju, niż w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 885/13, to jednak treść tych uchwał jest dokładnie taka sama (identyczna). Różnica pomiędzy uchwałami Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.192.2012 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok)" i Rady Miejskiej w Krynicy – Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok) polega tylko na tym, że podejmując tą ostatnią uchwałę Rada Miejska odrębnymi uchwałami przegłosowała każdą z uwag nie uwzględnionych poprzednio przez Burmistrza. Wszystkie te uwagi zostały odrzucone.
Sąd I instancji stwierdził, że rozpoznając przedmiotową sprawę jest związany oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r., sygn. II SA/Kr 885/13. Nie można bowiem dokonywać oceny sprawy, która już była przedmiotem oceny i te same zarzuty podnoszone przez stronę były już raz ocenione. Według Sądu I instancji, przy podejmowaniu uchwały przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju z 31 stycznia 2014 r. Nr LI.303.2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (Obszar 5 – Czarny Potok), organy planistyczne prawidłowo zastosowały art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Każda zgłoszona uwaga nie uwzględniona przez Burmistrza została odrębnie rozpoznana przez Radę Miejską w odrębnej uchwale.
W skardze kasacyjnej z 14 marca 2015 r. M. K. (dalej: skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez r. pr. W. M. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucają na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie:
- I. art.153 p.p.s.a. przez jego zastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13 zawarł w odniesieniu do działki skarżącej nr [...] ocenę prawną zastosowania przez organ - Radę Miejską w Krynicy-Zdroju - przepisów: art. 140 k.c., art. 1 ust. 1 pkt 6) i 7) u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (art.15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zakresie przyjęcia, że studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP;
- II. art.153 p.p.s.a., przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie wynikające z przyjęcia, że stwierdzenie o bezzasadności skargi zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 885/13 stanowiło ocenę prawną w rozumieniu tego przepisu wszystkich zarzutów skarżącej kasacyjnie wobec zaskarżonej uchwały, pomimo ustosunkowania się przez ten Sąd jedynie do części zarzutów wyartykułowanych w treści skargi - a to do zarzutu braku zgodności planu ze studium oraz zarzutu sporządzenia planu na mapie w niewłaściwej skali;
- III. art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13 zawarł ocenę prawną o nieprzekroczeniu przez Radę Miasta w Krynicy-Zdroju granic władztwa planistycznego w sytuacji, gdy takiej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 885/13 nie zawarł;
- IV. art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez nieodniesienie się in meriti do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju przepisów: art. 140 k.c., art. 1 ust. 1 pkt 6) i 7) u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p., (art.15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zakresie przyjęcia, że studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP, wskutek błędnego przyjęcia o związaniu Sądu I instancji oceną prawną mającą być wyrażoną przez WSA w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 885/13;
- V. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że zachodziła tożsamość treściowa skarg w sprawach rozpoznanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod sygnaturami: II SA/Kr 885/13 i II SA/Kr 1610/14, w sytuacji gdy skarga będąca przedmiotem rozpoznania w sprawie sygn. II SA/Kr 1610/14 zawierała nieujęty w skardze w sprawie sygn. II SA/Kr 885/13 wniosek o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c) planu, stanowiącego normę otwartą, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 153 p.p.s.a., pomimo niewyrażenia przez Sąd w sprawie II SA/Kr 885/13 oceny prawnej wadliwości przepisu planu oznaczonego jednostką redakcyjną: § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c);
- VI. art.151 p.p.s.a w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. przez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że Sąd I instancji związany był oceną prawną naruszenia przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju odnośnie do M. K. jako właścicielki działki nr [...] przepisów: art.140 k.c., art. 1 ust. 1 pkt 6) i 7) u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (art.15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zakresie przyjęcia, że studium może stanowić merytoryczne uzasadnienie konkretnych rozwiązań przyjętych w planie), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP – "mającą być wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13".
Zdaniem skarżącej kasacyjnie, jedyną przyczyną oddalenia skargi skarżącej kasacyjnie w sprawie sygn. II SA/Kr 1610/14 uczynił Sąd I instancji związanie - mające zachodzić w ocenie tego Sądu - oceną prawną, jaka to miała zostać wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2013 r. sygn. II SA/Kr 885/13 w odniesieniu do wszystkich zarzutów skarżącej.
W ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji, naruszając art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., dowolnie przyjął w uzasadnieniu swego wyroku, że wyrażona została przez Sąd orzekający w sprawie sygn. II SA/Kr 885/13 ocena prawna o nienaruszeniu przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju granic władztwa planistycznego. Bezpośrednim skutkiem naruszenia art. 153 p.p.s.a. w tym zakresie, w jakim Sąd przyjął związanie faktycznie niewyrażoną oceną prawną, jest naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez pominięcie w wyroku odniesienia się do sformułowanych w skardze zarzutów.
Według skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji błędnie przyjął w uzasadnieniu wyroku, naruszając tym samym art.141 § 4 p.p.s.a., że skarga w sprawie rozpoznawanej pod sygn. II SA/Kr 1610/14 zawierała jedynie te same zarzuty, które znalazły się w skardze, której dotyczyło postępowanie o sygn. II SA/Kr 885/13. Według skarżącej kasacyjnie, skarga w sprawie rozpoznawanej przez Sąd I instancji (sygn. II SA/Kr 1610/14) zawierała nieujęty i nie będący przedmiotem jakichkolwiek rozważań Sądu w sprawie II SA/Kr 885/13 zarzut przydania w planie uprawnień organowi, który takich uprawnień nie może posiadać - a to [...] - do uzgadniania sposobu posadowienia budynków i zakresu robót ziemnych. Żądanie stwierdzenia nieważności tego przepisu - niezawarte w skardze rozpoznawanej pod sygn. II SA/Kr 885/13 – ujęte było w pkt.3) wniosków skargi, zaś uzasadnienie - w pkt. IX uzasadnienia skargi. Niezgłoszenie przez skarżącą zarzutu wadliwości § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c) planu w sprawie II SA/Kr 885/13 skutkuje oczywistym przyjęciem, że Sąd w tej sprawie, nie zawarł oceny prawnej w zakresie prawidłowości tego przepisu planu. W konsekwencji zaś Sąd I instancji pominął zupełnie zarzut skarżącej, naruszając art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.153 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej podniesione zostały wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Zasługuje na uwzględnienie zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 p.p.s.a. Badając skuteczność skargi kasacyjnej opartej na zarzucie zawartym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca kasacyjnie odnosi wszystkie podniesione zarzuty do art. 153 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie wskazując ten przepisy, uzasadnia jego naruszenie i wyjaśnia, jaki był możliwy, istotny wpływ naruszenia ww. przepisu na wynik sprawy, a więc na treść wyroku. Jak wynika ze skargi kasacyjnej, gdyby nie doszło do naruszenia, wskazanego w skardze kasacyjnej, przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby odmienna.
Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji rozpoznając skargę błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie jest związany oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r., sygn. II SA/Kr 885/13. Zdaniem Sądu I instancji, nie można bowiem dokonywać oceny sprawy, która już była przedmiotem oceny i te same zarzuty podnoszone przez stronę były już raz ocenione.
Oceniając stanowisko Sądu I instancji w niniejszej sprawie wskazać należy, że skarżącą kasacyjnie w sprawie o sygn. II SA/Kr 1610/14 zaskarżyła inną uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju, niż w sprawie o sygn. II SA/Kr 885/13. Rada Miasta w Krynicy-Zdroju uchwaliła dwie odrębne uchwały podczas dwóch odrębnych sesji Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju. Skarżącą wniosła odrębne skargi na dwie odrębne uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju. Uchwały te posiadają odrębne oznakowanie i zostały ogłoszone w różnym czasie w odrębnych Dziennikach Urzędowych Województwa Małopolskiego pod odrębnymi pozycjami.
Wbrew stanowisku Sądu I instancji, bez znaczenia jest to, że treść tych uchwał jest dokładnie taka sama (identyczna).
Sąd I instancji rozpoznając sprawę o sygn. II SA/Kr 1610/14 nie był związany oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 21 października 2013 r., o sygn. II SA/Kr 885/13. Należy także zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że zachodziła tożsamość treściowa skarg w sprawach rozpoznanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod sygnaturami: II SA/Kr 885/13 i II SA/Kr 1610/14, gdyż skarga będąca przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. II SA/Kr 1610/14 zawierała nieujęty w skardze w sprawie sygn. II SA/Kr 885/13, wniosek o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c) planu. Sąd I instancji w sprawie II SA/Kr 885/13 nie przedstawił bowiem oceny prawnej wadliwości przepisu planu oznaczonego jednostką redakcyjną: § 4 ust. 4 pkt 2 lit. c).
Z wyłożonych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.