Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r.(II SA/Gd 842/02) oddalił skargę "S."Sp. Z o.o. w [...] na uchwałę Rady Miejskiej I. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wskazaną uchwałą Rada Miejska I. odrzuciła zarzut skarżącego wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta I. dla terenu położonego w obrębie al.[...] oraz ulic: [...], kwestionujący słuszność przeznaczenia terenu działki nr 1/22 (ozn. na planie symbolem 22 KS) jedynie na parking, bez możliwości budowy stacji paliw płynnych. W uzasadnieniu uchwały wskazano, ze zmian w projekcie dokonano na skutek protestów społeczności lokalnej, która powoływała się na pogorszenie warunków życia w związku z lokalizacja stacji paliw. Podkreślono także, że uchwałę podjęto po rozważeniu skutków prawnych, jakie spowoduje zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wygaśnięcie wydanej Spółce decyzji z dnia [...] 1997 r. o warunkach i zagospodarowania terenu jako sprzecznej z ustaleniami planu, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana.
W skardze na tę uchwałę "S." żądała stwierdzenia jej nieważności podnosząc zarzut naruszenia art. 4 ust.1 i art. 24 ust.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7,art.8,art.10,art.11,art.77 i art.80 k.p.a. Skarżąca powołała się na wydaną na jej wniosek decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącą promesę uzyskania pozwolenia na budowę stacji paliw oraz na to, że w dniu 30 września 1997 r. wystąpiła o wydanie takiego pozwolenia. Zarzut powinien być rzetelnie rozpatrzony a powody odrzucenia winny być w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutu. Uzasadnienie uchwały tego wymogu nie spełnia, bo Rada nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe a tym bardziej jedyne kryterium zasadności rozstrzygnięcia i musi wskazać przesłanki jakimi kierowała się przy dokonywaniu wyboru przeznaczenia terenu na określone cele.
Odrzucenie zarzutu nie zostało poparte dowodami, które potwierdzałyby argumenty mieszkańców w przedmiocie degradacji środowiska. Wskazane braki uzasadnienia powodują, że odrzucenie zarzutu nastąpiło z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Uzasadniając oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że w załączniku zawierającym uzasadnienie uchwały Rada uzasadniła odrzucenie zarzutu. Wprawdzie nie jest ono nadmiernie rozbudowane ale Rada wskazała dlaczego interes protestujących mieszkańców przedłożyła nad interes skarżącego i uznała że protesty wskazujące na możliwość zagrożenia środowiska są trafne. Przeznaczenie terenu pod budowę stacji zmniejszyłoby znacznie powierzchnię osiedlowego parkingu, a jej usytuowanie w pobliżu przychodni lekarskiej byłoby niewłaściwe. Na gruncie obowiązującego wówczas prawa stacje paliw płynnych zostały zaliczone do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Rada podejmując tę uchwałę nie naruszyła prawa, działała w ramach swoich kompetencji a swoje stanowisko dostatecznie uzasadniła w sposób racjonalny.
Pełnomocnik Skarżącej Spółki wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art.141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 45 ust.1 Konstytucji RP, naruszenie art. 147 § 1 P.p.s.a. oraz naruszenie prawa materialnego: art.2,art.32 i art. 64 ust.2 Konstytucji oraz art. 4 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z uzasadnienia wynika, że chodzi o błędną wykładnię powołanych wyżej przepisów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd powinien w uzasadnieniu wyroku wyjaśnić podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyjaśnić dlaczego argumenty skargi uznał za nietrafne. W uzasadnieniu należało odnieść się do zarzutów skarżącej a braki w tym zakresie doprowadziły do pozbawienia strony prawa do drugiej instancji z uwagi na nieznajomość motywów jakimi kierował się Sąd I instancji. Uznanie uchwały za zgodną z prawem naruszało powołane przepisy Konstytucji i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym bo Sąd uznał zaspokajanie potrzeb zbiorowości za ważniejszą przesłankę rozwiązań projektu planu od interesów indywidualnych podmiotów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zarówno w odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania jak i naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu motywy wyroku. Brak w nim odniesienia do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przy podejmowaniu uchwały o odrzuceniu zarzutu jest uzasadniony w sytuacji gdy przepisy te nie miały zastosowania w sprawie.Kodeks ma zastosowanie przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej i jego postanowień nie stosuje się w procesie podejmowania uchwał przez organy jednostek samorządu terytorialnego.
Sąd poddał ocenie kwestionowane uzasadnienie i uznał, że mimo iż nie jest rozbudowane, spełnia wymogi ustawowe. Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów Konstytucji, których Sąd nie stosował, również nie może być uznany za zasadny. Wśród zadań gminy do podstawowych należą zadania własne, związane z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb społeczności lokalnej. Zmiana projektu planu, uwzględniająca stanowisko i protesty mieszkańców i uzupełniona rozważeniem ewentualnych konsekwencji finansowych związanych ze zmianą przeznaczenia terenu, nie może być uznana za rozstrzygnięcie arbitralne.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.