Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. L. i I. L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 27 września 2004 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżącym ostateczną decyzję organu doręczono w dniu 12 października 2004 r., toteż termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 12 listopada 2004 r. Wniesienie skargi dopiero w dniu 12 lutego 2005 r. nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując naruszenie przepisów postępowania, co polegało na zastosowaniu art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo braku podstaw do odrzucenia skargi. W zażaleniu podniesiono bowiem, że pismem z dnia 11 kwietnia 2005 r. skarżący skutecznie cofnęli skargę kasacyjną. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do zastosowania art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc do umorzenia postępowania w sprawie. Zdaniem skarżących brak było podstaw do uznania, że cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
W dniu 3 października 2005 r. skarżący wnieśli pismo uzupełniające skargę kasacyjną, w którym wskazali, że skarga na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została złożona przedwcześnie. W piśmie tym podniesiono, że w dniu 13 października 2004 r. skarżący złożyli wniosek o uzupełnienie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 września 2004 r. poprzez wskazanie, czy utrzymuje ona w mocy postanowienie, czy też decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomiu z dnia 3 września 2002 r. Zdaniem skarżących organ nie tylko nie uzupełnił decyzji z dnia 27 września 2004 r,. lecz także nie przekazał kompletu akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co potwierdza choćby brak w aktach sprawy wniosku skarżących z dnia 13 października 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dokonując wykładni art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doktryna wskazuje, że "merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
Natomiast wówczas, gdy jest ona dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (np. skarżący nie uiścił wpisu), sąd ogranicza się do odrzucenia skargi" – tak m.in. (w:) T. Woś,, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 291; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 119 - 120. Stanowisko takie potwierdza również orzecznictwo m.in. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, nr 4, poz. 207. W niniejszej sprawie skarga nie została skutecznie wniesiona, gdyż uchybiono trzydziestodniowemu terminowi do dokonania tej czynności.
Faktu tego nie zmienia także pismo skarżących wniesione w dniu 3 października 2005 r. uzupełniające skargę kasacyjną. Skarżący wskazali, że skargę wnieśli przedwcześnie, bowiem organ nie ustosunkował się do ich wniosku z dnia 13 października 2004 r. w przedmiocie uzupełnienia zaskarżonej decyzji.
Z akt sprawy wynika, iż Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 29 października 2004 r. postanowieniem nr [...] sprostował oczywistą omyłkę we własnej decyzji uzupełniając ją o wskazanie, że decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomiu z dnia 3 września 2002 r. Na to postanowienie skarżący wnieśli zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia 18 stycznia 2005 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2004 r. Warto w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1993 r., I SA 1429/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 39, w którym stwierdzono, że "organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie 30 dni od dnia wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny, badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jest obowiązany ocenić ją z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., bez względu na to, czy postanowienie organu w tym przedmiocie było, czy nie było przedmiotem zaskarżenia do Sądu". Z tej tezy Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż postępowanie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji administracyjnej nie powoduje przerwy lub zawieszenia trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję zawierającą takową omyłkę.
Sąd jedynie winien uwzględnić sprostowanie decyzji dokonane przez organ w trakcie orzekania w sprawie. Z tych względów, termin do wniesienia skargi na decyzję administracyjną Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 września 2004 r. upłynął 12 listopada 2004 r. i Sąd prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.