Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 594/04 po rozpoznaniu skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 listopada 2003 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia 6 kwietnia 2001 r. w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę myjni samochodowej, udzielonego J. i M. W., na rzecz M. i G. G. - uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w nieważnościowym w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na wniosek M. W., który w postępowaniu administracyjnym ogólnym w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę wyraził sprzeciw przeciwko uwzględnieniu wniosku w tej sprawie złożonym przez M. i G. G., którzy wystąpili o przeniesienie na nich przedmiotowego pozwolenia na budowę, w wyniku czego zapadła w dniu 15 listopada 1999 r. decyzja o odmowie wyrażenia zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę. W kolejnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym również na wniosek M. i G. G. w tym samym przedmiocie, J. W. posłużyła się pełnomocnictwem w formie aktu notarialnego udzielonym jej w 1995 roku przez M. W. i działała w sprawie w imieniu własnym oraz M. W. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 6 kwietnia 2000 r. uwzględniającej wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę, bowiem organ orzekający uznał za wystarczające do przyjęcia, że spełnione są przesłanki do wydania pozytywnej decyzji wykazaniem się przez J. W. powyższym pełnomocnictwem. M. W. wniósł następnie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 kwietnia 2000 r. wywodząc, że od początku sprzeciwiał się przeniesieniu pozwolenia na budowę udzielonego jemu i J. W. na M. i G. G., a okoliczność ta była znana orzekającemu w sprawie organowi /staroście/, który z tej właśnie przyczyny wydał w dniu 15 listopada 1999 r. decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku M. i G. G. Twierdził ponadto, że odwołał pełnomocnictwo udzielone J. W. w dniu 14 lipca 1999 r., a więc przed wydaniem kwestionowanej decyzji, o czym również pracownik organu wykonujący czynności przygotowawcze do wydania kwestionowanej decyzji był poinformowany.
Odmowę stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji udzielającej zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę w trybie art. 40 Prawa budowlanego umotywowano tym, iż decyzja ta została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości i nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Okoliczność cofnięcia przez M. W. pełnomocnictwa udzielonego w 1995 roku J. W. została oceniona jako stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. podkreślił, iż urzędnicy Starostwa znali fakt braku jego zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę, lecz pomimo to doprowadzili do wydania zakwestionowanej przez niego decyzji. W ocenie skarżącego ma to wpływ na stwierdzenie nieważności tej decyzji a nadto nosi charakter czynu niedozwolonego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną, zaś z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji uznał, iż sprawa została zakończona zaskarżoną decyzją bez szczegółowego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a zwłaszcza organy obu instancji ograniczyły się do oceny faktu, iż istniało udzielone przez skarżącego J. W. pełnomocnictwo. Sąd zauważył jednocześnie, że "Organ nie mógł uznać za wystarczające do przeniesienia pozwolenia na budowę wyrażenie zgody przez pełnomocnika M. W. w sytuacji, gdy znał rzeczywistą wolę mocodawcy oraz skonfliktowanie stron".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i G. G. reprezentowani przez radcę prawnego K. N., zaskarżając ten wyrok w całości oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 40 ustawy Prawo budowlane "w ten sposób, że przy spełnionych wymogach określonych w art. 40 Prawa budowlanego" Sąd uznał treść wydanej na ich podstawie decyzji za sprzeczną z treścią tego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż nie ma w sprawie znaczenia odmowa wyrażenia zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę przez M. W., gdyż wola ta "została wyrażona jego pełnomocnictwem". We właściwym czasie nie złożył on do akt dokumentu stwierdzającego cofnięcie pełnomocnictwa, co w ocenie wnoszących skargę kasacyjną upoważniało organ do wydania kwestionowanej decyzji.
Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się M. W. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w postaci kosztów przejazdu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 40 Prawa budowlanego z 1994 r. przeniesienie pozwolenia na budowę następuje decyzją administracyjną właściwego organu /starosty/ w razie spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, mających charakter przesłanek materialnoprawnych. a więc zgodę wyraża podmiot, na rzecz którego pozwolenie na budowę zostało wydane, zaś podmiot na rzecz którego przeniesienie ma nastąpić, wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złoży oświadczenie, iż przejmuje wszystkie warunki określone w decyzji o pozwoleniu na budowę.
W niniejszej sprawie sporną kwestią jest to, czy została spełniona przesłanka określona w art. 40 Prawa budowlanego, sprowadzająca się do wyrażenia zgody przez podmiot uprawniony z decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie budzi wątpliwości, iż zgodę na przeniesienie pozwolenia na budowę wydanego na rzecz Jadwigi i M. W. wyraziła J. W. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 40 Prawa budowlanego a następnie w postępowaniu nieważnościowym w niniejszej sprawie, należało wnikliwie ocenić, czy istniała również zgoda M. W. I tu prawidłowo Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podał, że M. W. jednoznacznie sprzeciwił się uwzględnieniu wniosku M. i G. G., w wyniku czego zapadła decyzja z dnia 15 listopada 1999 r. o odmowie przeniesienia pozwolenia na budowę. Pełnomocnictwo udzielone J. W. w 1995 roku, mające w istocie charakter procesowy, jak to również prawidłowo przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie mogło być uznane za wystarczające do stwierdzenia, że spełniono przesłankę z art. 40 Prawa budowlanego w kwestii zgody M. W. W tym stanie rzeczy dodatkowo podnoszona okoliczność cofnięcia pełnomocnictwa, stanowi jedynie potwierdzenie braku wypełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do wydania decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę. Brak spełnienia jednej z przesłanek materialnoprawnych kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę odpowiada podstawie określonej w art. 156 (1 pkt 2 kpa.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ustawy.