Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 831/04 po rozpoznaniu sprawy ze skarg A. i W. R. oraz E. i S. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] [...]- oddalił obie skargi.
Zaskarżoną w tej sprawie decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...], którą stwierdził nieważność własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2001 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i S. młż. O. pozwolenia na budowę warsztatu usług wulkanizacyjnych na działce położonej w [...] przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] stwierdził również nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...].
Organ naczelny wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę była poprzedzona decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2000 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, która precyzyjnie określała wymiary przedmiotowego budynku warsztatowego. Miały one wynosić 7 m na 5 m. Natomiast Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. udzielił pozwolenia na budowę warsztatu usług wulkanizacyjnych o pow. 52,50 m2, tj. niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W ocenie tego organu decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 16 oraz art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Dlatego też nie było podstaw do odmowy stwierdzania jej nieważności. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bo utrzymała w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2001 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja z dnia [...] nie narusza zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Sąd uznał, że "decyzja, która wbrew wyraźnej dyspozycji art. 156 kpa odmawia stwierdzenia nieważności decyzji obarczonej wadami, o których mowa jest w art. 156 § 1 kpa, sama jest dotknięta wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia normy określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa". Swojemu stanowisku dał pełny wyraz w uzasadnieniu wyroku.
Od omówionego wyroku E. i S. młż. O. wnieśli skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zarzucili, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego "przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust. 1 i 35 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2000 r. znak: [...] w sposób rażący naruszyła powołane wyżej przepisy", bo rzekomo udzielono pozwolenia na budowę sprzecznie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jakkolwiek nie budzi wątpliwości, że "rodzaje inwestycji oraz ich parametry określone w projekcie budowlanym i w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być tożsame", to wbrew stanowisku Sądu nie doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego z 1994 r., bo pozwolenie na budowę dotyczyło budowy "obiektu budowlanego składającego się z budynku warsztatu usług wulkanizacyjnych oraz zadaszenia (wiaty) o łącznej powierzchni 52,20 m2". Zadaszenie to nie jest budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego, bo "nie jest wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie posiada fundamentów oraz nie jest trwale związane z gruntem". Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy tylko warsztatu usług wulkanizacyjnych o wymiarach 7 x 5 m. "Połączenie natomiast zadaszenia (wiaty) z budynkiem warsztatu stanowiło jedynie montaż, na który nie było wymagane ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Roboty budowlane polegające na montażu zadaszenia nie spowodowały zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Tego rodzaju roboty określone w art. 3 pkt 7 "nie były wymienione w art. 29 Prawa budowlanego". W przekonaniu skarżących organ architektoniczno-budowlany "prawidłowo uwzględnił powyższy montaż (...) właściwie określając powierzchnię obiektu budowlanego".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i W. R. wnieśli o jej oddalenie ponieważ "zawiera niezgodne z prawdą materialną, chybione stwierdzenia...". W decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym nie ma wiaty, a powierzchnia zabudowy "została przekroczona o 17,50 m2, tj. o 50%" w porównaniu z ustaleniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2000 r. została więc wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1b oraz art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. "Przedmiotowy warsztat wulkanizacji stanowi obiekt, który posiada jednolitą konstrukcję dachu na całym warsztacie, odwodnienie, okapy, rynny poziome i pionowe na całej długości i szerokości dachu, betonową opaskę wokół budynku". Funkcjonowanie tego warsztatu jest wyjątkowo uciążliwe dla sąsiedniej nieruchomości i stwarza dla niej "stałe zagrożenie pożarowe". Lokalizacja warsztatu na terenie osiedla domów jednorodzinnych jest kwestionowana także przez innych sąsiadów, zaburza ład budowlany i powoduje degradację środowiska (pisma uzupełniające odpowiedź na skargę kasacyjną z dnia 13 października 2005 r. i z dnia 12 stycznia 2006 r.).
Na rozprawie skarżący i zainteresowany podtrzymali swoje stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga E. i S. młż. O. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i swojemu stanowisku dał należyty wyraz w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 831/04, zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 ppsa. Sąd ten wykazał dlaczego zarówno decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2001 r. zapadły z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodzić należy się z poglądem tego sądu, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji, która jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażącym naruszeniem prawa. Decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2000 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca skarżącym pozwolenia na budowę "warsztatu usług wulkanizacyjnych o pow. zabudowy 52,50 m2" jest oczywiście niezgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określającej powierzchnię zabudowy budynku warsztatu na 7 m x 5 m czyli 35 m2. Decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2000 r. została więc wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1b oraz art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., co obligowało Wojewodę Łódzkiego do stwierdzenia jej nieważności.
Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że "budynek warsztatu" czyli zamknięta część projektowanej inwestycji, stanowi konstrukcyjną całość z zadaszeniem (wiatą), która jest częścią otwartą "warsztatu usług wulkanizacyjnych". Zamierzenie inwestycyjne zostało precyzyjnie określone zarówno w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Z prostego zestawienia tych decyzji wynika, że w decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. udzielono pozwolenia na budowę zupełnie innego obiektu budowlanego niż ten, o którym traktowała decyzja z dnia [...] marca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W pełni zasadnie sąd I instancji stwierdził, że rodzaje inwestycji oraz ich parametry określone w obu tych decyzjach muszą być tożsame, a ewentualna sprzeczność tych decyzji winna być traktowana jako rażące naruszenie wskazanych przepisów.
Zarzut skargi kasacyjnej, że połączenie zadaszenia z budynkiem warsztatu stanowiło jedynie montaż w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, które to roboty budowlane nie wymagały ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, należy uznać za nieporozumienie. Przedmiotowe zadaszenie nie zostało zamontowane "przy" czy "do" istniejącego budynku warsztatu, ale zostało zaprojektowane i wybudowane równocześnie jako część jednego obiektu budowlanego bez ścian bocznych, bo nie wymagał tego rodzaj działalności, której obiekt ten miał służyć. Wynika to wprost z decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2000 r., w której całą inwestycję określono jako "warsztat usług wulkanizacyjnych o pow. zabudowy 52,50 m2".
Ponieważ w postępowaniu przed sądem I instancji zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu, a w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania, to brak jest podstaw do oceny wpływu warsztatu usług wulkanizacyjnych na sąsiednią nieruchomość i środowisko.
Z tych też powodów na podstawie art. 184 ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku.