Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 540/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego E.S.L. K. Spółki Jawnej z siedzibą w O. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:
W dniu 21 maja 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. w związku z interwencją dotyczącą niewłaściwego stanu sanitarno-higienicznego w Piekarni P.P.H. E.L.S. K. Spółka jawna z siedzibą w O., zgłoszoną telefonicznie w dniu 20 maja 2009 r., przeprowadził interwencyjną kontrolę sanitarną. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono brak czystości i porządku w pomieszczeniach, brudny sprzęt produkcyjny, nieprawidłowe przechowywanie środków spożywczych nietrwałych mikrobiologicznie oraz nieprawidłowe znakowanie pieczywa krojonego. W następstwie przeprowadzonej kontroli wydano wobec Spółki stosowne zalecenia pokontrolne, zamieszczone w sporządzonym protokole kontroli, a wobec osoby winnej zaniedbań zastosowano sankcje karne w postaci mandatu karnego.
W dniu 10 czerwca 2009 r. w następstwie przeprowadzonej kontroli sprawdzającej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. stwierdził, iż Spółka wykonała wszystkie zalecenia pokontrolne zamieszczone w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu 21 maja 2009 r. i tym samym postępowanie w sprawie zostało zakończone.
Protokół kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 21 maja 2009 r., nr [...]oraz protokół z kontroli sprawdzającej z dnia 10 czerwca 2009 r., nr [...] Spółka otrzymała odpowiednio w dniu 21 maja 2009 r. oraz w dniu 10 czerwca 2009 r., kwitując ich odbiór.
W pismach z dnia 19 czerwca 2009 r. oraz z dnia 13 lipca 2009 r. S. K. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. o udostępnienie protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 21 maja 2009 r., wskazując jako podstawę żądania art. 73 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a.
W pismach z dnia 1 lipca 2009 r. oraz z dnia 15 lipca 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. poinformował S. K., że oryginał protokołu kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 21 maja 2009 r. Spółka otrzymała w dniu 21 maja 2009 r. Stwierdzono ponadto, iż postępowanie w sprawie zostało zakończone, jednakże nie ma żadnych przeszkód, aby strona przejrzała ponownie akta sprawy w dowolnym terminie w godzinach urzędowania. Nie zostaną natomiast udostępnione dane osobowe umożliwiające identyfikację osoby, która zgłosiła stwierdzone nieprawidłowości.
W dniu 29 lipca 2009 r. S. K. wniósł do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi pismo zatytułowane "zażalenie" na odmowę udostępnienia całości akt sprawy dotyczących kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 21 maja 2009 r., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i nakazanie organowi I instancji udostępnienia całości akt sprawy, łącznie ze skargą imienną, w związku z którą przeprowadzono kontrolę sanitarną.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi poinformował S. K., iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. nie wydał postanowienia o odmowie udostępnienia akt sprawy, co oznacza, że zażalenie strony jest bezprzedmiotowe i zwrócił się do strony czy wniesione w dniu 29 lipca 2009 r. pismo należy traktować, jako skargę na działalność organu I instancji.
W odpowiedzi z dnia 21 sierpnia 2009 r., S. K. podniósł, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. odmawiając udostępnienia całości akt sprawy był zobowiązany uczynić to w formie postanowienia, zgodnie z przepisami k.p.a. Załatwiając natomiast wniosek skarżącego jedynie w formie pisemnej odpowiedzi, organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego i pozbawił stronę możliwości skorzystania z przysługujących jej środków odwoławczych.
Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi w oparciu o treść art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) w związku z art. 134 i art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, iż S. K. miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, o czym został przez organ poinformowany. Wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się kopia protokołu, w którym odnotowano przyjęcie interwencji zgłoszonej telefonicznie w dniu 20 maja 2009 r., z którą strona mogła się zapoznać. Z protokołu zostały usunięte dane osobowe osoby zgłaszającej interwencję z uwagi na konieczność ochrony jej dóbr osobistych – zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Podniesiono nadto, iż skoro organ I instancji nie wydał postanowienia to zażalenie jest niedopuszczalne.
S. K. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, stwierdzając, że rozstrzygając zgłoszone żądanie, organ I instancji winien w oparciu o art. 74 § 2 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie udostępnienia akt sprawy, na które służy stronie zażalenie.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi wniósł o oddalenie skargi lub ewentualnie jej odrzucenie. Uzasadniając swoje stanowisko dodatkowo wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu, natomiast zgłoszenie tylko zainicjowało przeprowadzenie kontroli sanitarnej, co powoduje, że protokół sporządzony ze zgłoszenia interwencji nie musi być włączony do akt sprawy, nie jest bowiem częścią postępowania, a osoby interweniujące mają prawo do zachowania w tajemnicy swoich danych osobowych. Ponadto organ podniósł, że kontrola wykonywana przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, w tym kontrola urzędowa wykonywana na podstawie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a., a jedynie sprawą o charakterze administracyjnym, która nie kończy się wydaniem decyzji, a jedynie sporządzeniem protokołu kontroli. Dopiero bowiem wynik kontroli w postaci stwierdzonych uchybień może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na stronę wykonania określonych obowiązków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), wskazując, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 74 § 2, 124 i art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd podał, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Z. toczyło się postępowanie, którego przedmiotem była kontrola sanitarno-higieniczna Piekarni w O. przy ul. [...]prowadzonej przez P.P.-H. E.S.L. K. Spółka Jawna w O. W dniu 21 maja 2009 r. kontrolowano stan sanitarno-higieniczny pomieszczeń piekarni oraz sprawdzono czy zatrudnieni pracownicy posiadają aktualne badania lekarskie. W wyniku kontroli nałożono mandat karny w wysokości 500 zł, wydano zalecenia pokontrolne i dokonano wpisu w książce kontroli sanitarnej. Przed organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej toczyło się zatem postępowanie, do którego, zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 73 i 74 tego Kodeksu.
Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 73 § 1 k.p.a. w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. W myśl art. 74 § 2 k.p.a. odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, uwierzytelnienia tych odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W ocenie Sądu pojęcie "w każdym stadium postępowania" należy rozumieć szeroko co oznacza, iż również po ostatecznym zakończeniu postępowania stronie przysługuje uprawnienie do przeglądania akt. Pogląd taki został wyrażony w Kodeksie postępowania administracyjnego. Komentarz, M. Jaśkowska, A. Wróbel (Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 463), w Kodeksie postępowania administracyjnego.Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski (Wydawnictwo C.H. Beck 2003, s. 367). Pogląd taki wyraził również W. Dawidowicz (Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1962, s. 150). S. K. miał prawo do przeglądania akt postępowania dotyczących kontroli pomieszczeń piekarni, jaka miała miejsce w dniu 21 maja 2009 r. W odpowiedzi na wniosek o udostępnienie akt organ administracji udzielił S. K. odpowiedzi w pismach z 1 lipca i z 15 lipca 2009 r. Treść pisma z 15 lipca 2009 r. wskazuje, iż organ administracji wyraża zgodę na przejrzenie akt w dowolnym terminie, jednocześnie informuje, iż nie zostaną udostępnione dane umożliwiające identyfikację osoby, która złożyła skargę na działalność piekarni z uwagi na ustawowy obowiązek ochrony danych osobowych. Taka informacja zdaniem Sądu oznacza, że organ odmawia udostępnienia części akt postępowania. Odmowa ta winna nastąpić w drodze postanowienia, zgodnie z treścią art. 74 § 2 k.p.a.
Sąd stwierdził jednocześnie, że pismo z dnia 15 lipca 2009 r. można potraktować jako postanowienie, o którym mowa w art. 74 § 2 k.p.a.
Posiada ono bowiem wszystkie niezbędne elementy dla uznania go za postanowienie, o którym mowa w art. 74 § 2 k.p.a. Zawiera oznaczenie organu, który wydał pismo (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z.), jest skierowane do oznaczonego adresata (S. K. – wspólnik P.P.-H. E.L.S. K. Spółka jawna w O.), zawiera rozstrzygnięcie w sprawie jakim jest odmowa udostępnienia akt w zakresie danych osoby, która złożyła skargę, jest również podpisane przez osobę upoważnioną do wydania postanowienia. Mimo więc, iż wymienione pismo nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 124 k.p.a. to należy je potraktować jako postanowienie. W konsekwencji zażalenie na odmowę udostępnienia akt winno zostać rozpoznane przez organ II instancji. Organ administracji stwierdzając niedopuszczalność wniesienia zażalenia naruszył zatem przepisy art. 74 § 2, 124 i 134 w związku z art. 144 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2010 r. wniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi, zaskarżając w całości ww. wyrok i zarzucając:
- naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), polegające na:
- błędnej wykładni przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez przyjęcie, że z przepisu tego wynika, iż do wszystkich czynności dokonywanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego niezależnie od tego czy czynność jest dokonana w ramach postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 k.p.a.;
- błędnej wykładni przepisu art. 73 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że użyty w nim zwrot "w każdym stadium postępowania" obejmuje także okres po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy;
- błędnej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod dyspozycję art. 73 § 1 k.p.a. i art. 74 § 2 k.p.a. oraz art. 124 k.p.a.;
- mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) polegające na naruszeniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego sprawy w wyniku czego Sąd I instancji błędnie uznał, że organ dopuścił się istotnego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134, art. 124 i art. 74 § 2 k.p.a., oraz poprzez lakoniczne uzasadnienie niewyjaśniające w wystarczającym stopniu motywów wyroku.
Mając na względzie powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez oddalenie skargi albo jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Odnosząc się w uzasadnieniu do pierwszego z wymienionych zarzutów organ wskazał, że przepis art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy rozumieć tylko w ten sposób, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w sprawach wymienionych w art. 1 k.p.a. czyli w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych oraz w sprawach zaświadczeń, nie zaś do każdej czynności dokonywanej przez Państwową Inspekcję Sanitarną w zakresie należących do niej zadań określonych w tej ustawie kompetencyjnej, w tym do czynności kontrolnych zakończonych sporządzeniem protokołu z kontroli. Niejednokrotnie w ich wyniku nie dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego.
W kwestii błędnej wykładni przepisu art. 73 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że użyty w nim zwrot "w każdym stadium postępowania" obejmuje także okres po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy, organ wskazał, że zwrot ten oznacza tylko te stadia postępowania, które występują pomiędzy wszczęciem postępowania administracyjnego a jego zakończeniem poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2008 r. II GSK 459/07 (Lex nr 480219), w którym nie zgodził się z analogiczną jak w zaskarżonym wyroku, wykładnią art. 73 § 1 k.p.a.
Zarzut błędnej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod dyspozycję art. 73 § 1 k.p.a. i art. 74 § 2 k.p.a. oraz art. 124 k.p.a. wiąże się ściśle z kolejnym zarzutem dotyczącym błędnej oceny materiału dowodowego sprawy, a tym samym dokonania przez Sąd I instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W ocenie organu Sąd I instancji dokonał błędnej oceny charakteru pisma PPIS w Z. z dnia 15 lipca 2009 r., uznając, że zawiera ono minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, że jest to postanowienie w rozumieniu art. 124 k.p.a. Organ wskazał, że Sąd I instancji, stwierdzając, że pismo – podpisane przez Zastępcę PPIS w Z. – jest podpisane przez osobę uprawnioną do działania w imieniu organu ustalił to jedynie na podstawie "karty obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień" tego Zastępcy nie badając czy w dniu podpisania przez niego tego pisma Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny był nieobecny, a tylko wówczas Zastępca może działać za organ.
Podniesiono ponadto, że omawiane pismo nie zawiera wystarczającej ilości elementów, jakie w świetle art. 124 k.p.a. powinno zawierać postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym i nie zostało sporządzone "w stadium postępowania" lecz już po jego zakończeniu, gdyby uznać, że postępowanie kontrolne było postępowaniem, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a.
Błędnie Sąd uznał, że notatka służbowa z rozmowy telefonicznej w dniu 20 maja 2009 r. została sporządzona w toku postępowania kontrolnego, a tym samym w toku postępowania administracyjnego.
Organ podniósł ponadto, że materiał dowodowy sprawy, wszczętej z urzędu, stanowią dokumenty zgromadzone przez organ I instancji od chwili wszczęcia do chwili zakończenia postępowania. Zatem dokumenty sporządzone lub zebrane przez organ przed wszczęciem postępowania administracyjnego nie wchodzą do materiału dowodowego sprawy, jeśli nie zostaną do niego włączone stosownym postanowieniem procesowym. Nadto materiał dowodowy sprawy mogą stanowić dokumenty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a niewątpliwie przedmiotowa notatka z telefonicznej skargi nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, za które należałoby uznać protokół z kontroli. Sąd I instancji błędnie ocenił i ustalił, że notatka ta wchodziła w skład akt postępowania, jakim było postępowanie kontrolne, a zatem, że odmowa udostępnienia danych osoby zgłaszającej telefoniczną skargę stanowi częściową odmowę udostępnienia akt.
Zdaniem organu uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, niedostatecznie wyjaśnia przesłanki przyjęcia rozumienia zwrotu "w każdym stadium postępowania" użytego w art. 73 § 1 k.p.a., co uniemożliwia podjęcie polemiki prawnej z tym stanowiskiem.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. – w sprawie niniejszej nie wystąpiły.
Wobec tego, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W świetle treści motywów zaskarżonego wyroku za nieuzasadniony uznać należało zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w powołanym przepisie, motywy te są przekonujące, a stanowisko Sądu I instancji wyjaśnione zostało w sposób umożliwiający dokonanie kontroli orzeczenia w trybie instancyjnym.
Materiał znajdujący się w aktach sprawy i dokonana przez Sąd I instancji ocena zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postępowania upoważniały do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 74 § 2, art. 124 i art. 134 w związku z art. 144 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione uznał także zgłoszone w sprawie w oparciu o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego.
W pełni należało podzielić stanowisko Sądu I instancji dotyczące wykładni art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W myśl powołanego przepisu; "W postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Poza sporem jest, że postępowanie nie dotyczyło sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, w świetle sformułowania użytego w ustawie, że Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do wszelkich postępowań przed wymienionymi organami, a nie tylko, jak twierdzi skarżący organ, do postępowań administracyjnych w sprawach administracyjnych, o których mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Proponowane ograniczenie stosowania Kodeksu w żaden sposób nie wynika z powyższej normy. Zauważyć trzeba, że w praktyce organy inspekcji sanitarnej również w postępowaniach kontrolnych stosują Kodeks postępowania administracyjnego (vide zapis w protokole kontroli sanitarnej z dnia 21 maja 2009 r., k. 64 akt WSA: "Kontrolę przeprowadzono na podstawie art. 4 i 25 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm., w związku z art. 67 § 1 i art. 68 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego").
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie podziela również stanowisko Sądu I instancji co do wykładni art. 73 § 1 k.p.a. i przyjęcia szerokiego rozumienia użytego w tym przepisie zwrotu "w każdym stadium postępowania" jako obejmującego także okres po jego zakończeniu. Uznając takie stanowisko za prawidłowe i podzielając argumentację w tym względzie przedstawioną w powołanym w zaskarżonym wyroku piśmiennictwie podkreślić trzeba, że przepisy art. 73 i art. 74 Kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiają zasadę względnej jawności akt sprawy administracyjnej, przyznając prawo przeglądania akt stronie, która może uprawnienie to realizować osobiście lub przez przedstawiciela. Omawiane prawo służy realizacji podstawowych zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 8 i art. 10 Kodeksu. Zaznaczyć należy, że jakkolwiek treść art. 73 § 1 budziła wątpliwości interpretacyjne co do zakresu czasowego prawa wglądu w akta sprawy i istniały rozbieżności w tym względzie, to zauważyć trzeba, że z dniem 11 kwietnia 2011 r. przepis ten ma brzmienie: "Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania". Zmiana regulacji świadczy o istotnym znaczeniu tego uprawnienia, dostrzeganym przez ustawodawcę, który dokonując nowelizacji usunął dotychczasowe wątpliwości.
Nie można było także podzielić zarzutów skarżącego organu dotyczących zastosowania w sprawie art. 73 § 1 i art. 74 § 2 i art. 124 k.p.a.
Jak wcześniej stwierdzono, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Uznanie, że pismo z dnia 15 lipca 2009 r. podpisane przez Zastępcę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. zawiera wszelkie elementy, by mogło być uznane za postanowienie w rozumieniu art. 124 k.p.a. zostało przez Sąd I instancji szczegółowo uzasadnione i wywody te należało podzielić. Sąd uzupełnił postępowanie dowodowe i uzyskał kartę obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień A. J., który jest upoważniony do zastępowania Dyrektora i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. podczas jego nieobecności, w tym do podpisywania wszystkich dokumentów wynikających z działalności Stacji i Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać wątpliwości w tym względzie.
Nie budzi wątpliwości stwierdzenie Sądu, że pismo z dnia 15 lipca 2009 r. jest postanowieniem o częściowej odmowie udostępnienia akt w rozumieniu art. 74 § 2 k.p.a., które może być niewątpliwie uznane za równoważne ze stwierdzeniem, że postanowienie dotyczy odmowy udostępnienia części akt w postaci notatki z rozmowy telefonicznej z dnia 20 maja 2009 r. Notatka ta, jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, została wymieniona w Protokole kontroli z dnia 21 maja 2009 r. jako jego załącznik (punkt III.2), a więc stanowiła część akt postępowania sprawdzającego.
Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W art. 204 tej ustawy, który reguluje zasady zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej nie przewidziano obowiązku zwrotu kosztów tego postępowania na rzecz uczestnika postępowania wobec czego brak było podstaw do orzekania w tym względzie.