Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1736/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda Małopolski - po rozpatrzeniu odwołania P. W. od decyzji Starosty Nowotarskiego z dnia [...] lipca 2011 r. o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru wykonania czterech budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 24 m2 oraz dwóch altan o powierzchni zabudowy 20 m2, na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości H. - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podał, że w dniu 4 lipca 2011 r. P. W. zgłosił zamiar budowy na działce nr [...] położonej w miejscowości H. czterech budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 24 m2 oraz dwóch altan o powierzchni zabudowy 20 m2. Działka nr [...] zlokalizowana jest w sąsiedztwie obszaru Natura 2000 PLH120086 Górny Dunajec. Wojewoda przytoczył art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a zgodnie z art. 29 ust. 3 tej ustawy pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).
Przepis art. 59 tej ustawy wprowadza wymóg przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 (dla przedsięwzięć innych niż mogące znacząco oddziaływać na środowisko), gdy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na ten obszar, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru i nie wymaga tej ochrony, a także gdy obowiązek przeprowadzenia tej oceny został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1, tj. gdy organ budowlany rozważy, przed wydaniem decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.
Wojewoda wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest w niewielkiej odległości od granic obszaru Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, tj. Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk PLH 120086 "Górny Dunajec". Działka ewidencyjna nr [...], która powstała z podziału działki nr [...] (widoczna na Geoportalu), zlokalizowana jest w odległości ok.30 m na południe od wyznaczonej na tym portalu granicy obszaru Natura 2000 (odczyt z mapy portalu). Ostoję "Górny Dunajec" tworzy rzeka Dunajec na odcinku od ujścia Białego Dunajca do mostu na trasie Harklowa-Knurów, rzeka Czarny Dunajec (od płn. Granicy ostoi "Torfowiska Orawsko-Nowotarskie" do ujścia Dunajca) wraz z potokiem Lepietnica (od mostu na trasie Morawczyna-Nowy Targ w miejscowości Trute do ujścia). Obszarem chronionym jest dolina rzeki (teren przyległy do rzeki, w tym zalewowy) wraz z jej korytem. Siedliskami chronionymi są ostoje gatunków ryb oraz siedliska roślinne. Do głównych zagrożeń obszaru należą między innymi:
- - rolnicze i przemysłowe zagospodarowanie terasy zalewowej jako "ziemi niczyjej",
- - zabudowa terenów zalewowych połączona z ubezpieczeniem i nadsypywaniem brzegów prowadząca do stopniowego zmniejszania szerokości koryta rzecznego,
- - zanieczyszczenia obszarowe i punktowe (komunalne, "small biznes"),
- - zaśmiecanie koryta rzecznego obcym materiałem skalnym (gruzem) użytym do ubezpieczania brzegów.
Wojewoda stwierdził, że planowana przez skarżącego inwestycja w świetle powyższego, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a do określenia stopnia ewentualnego negatywnego oddziaływania inwestycji na ten obszar kompetencje posiada regionalny dyrektor ochrony środowiska, dlatego spełnione są przesłanki wynikające z przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, uniemożliwiające realizację przedmiotowej inwestycji w trybie zgłoszenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi P. W. na tę decyzję, uznał, że odpowiada ona prawu.
Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości w sprawie, że działka nr ewid. [...] w miejscowości H., na której skarżący ma zamiar wykonania czterech budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 24 m2 oraz dwóch altan o powierzchni zabudowy 20 m2 położona jest w odległości około 30 metrów na południe od granicy Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, tj. Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk PLH 120086 "Górny Dunajec". Odległości takiej nie można traktować jako odległości znacznej, jak chce tego skarżący. W tym kontekście mimo, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, zasadnie organ odwoławczy wziął pod uwagę regulację art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane.
Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Sąd wskazał, że przepis art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust.
1. Sąd wskazał, że - jak podnosi się w piśmiennictwie -z postanowień art. 59 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że przedsięwzięcia, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, mogą być usystematyzowane w dwie podstawowe grupy: takie, w których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa oraz takie, w stosunku do których obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej z nich należy zakwalifikować planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz te mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru lub niewynikające z tej ochrony. Do drugiej grupy trzeba natomiast zaliczyć planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy oraz te mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, w stosunku do których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 ustawy (zob. K. Gruszecki, Komentarz do art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - wersja elektroniczna w bazie LEX).
W ocenie Sądu I instancji, wykonanie czterech budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 24 m2 oraz dwóch altan o powierzchni zabudowy 20 m2 nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, jednakże oddziaływania takiego - wbrew twierdzeniom skarżącego - z góry wykluczyć nie można, gdy się przyjmie, że zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, póz. 690) budynkiem gospodarczym jest nie tylko budynek do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych, ale także budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych. Zdaniem Sądu I instancji, nie jest w tym stanie rzeczy istotna deklaracja skarżącego, że nie będzie wykonywał w planowanych budynkach prac warsztatowych, lecz rzeczywisty prawnie dopuszczalny charakter zamierzenia inwestycyjnego.
Planowane przedsięwzięcie obejmujące cztery budynki gospodarcze może zatem potencjalnie oddziaływać na znajdujący się w odległości 30 metrów obszar Natura 2000, a zatem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wymaga ustalenia na podstawie art. 96 ust. 1 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Regulacja ta oznacza zatem, że analiza tego, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 może nastąpić przed wydaniem decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia.
Decyzją taką w przypadku realizacji inwestycji budowlanej jest pozwolenie na budowę (art. 96 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 ustawy). Zasadnie zatem – zdaniem Sądu I instancji - organ odwoławczy przyjął, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy zasadne było zgłoszenie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiącego, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejsze sprawie obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że wniesienie przez organ sprzeciwu w tej sprawie ogranicza konstytucyjnie chronione prawo własności skarżącego. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest administracyjnoprawną formą reglamentacji prawa zabudowy wynikającego z prawa własności i ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z prawem inwestor ma roszczenie o uzyskanie pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł P. W., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ administracji:
- - art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80, art.107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego dotyczącego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000, dokonanie oceny w tym zakresie nie mającej pokrycia w zgromadzonym materiale sprawy, a także brak uzasadnienia faktycznego wydanych decyzji,
- - art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie do sytuacji, w której znalazł się skarżący,
- b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności brak uzasadnienia na czym opiera się ustalenie, że planowane obiekty budowlane mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.
Skarżący zarzucił ponadto naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że potencjalne oddziaływanie na obszar Natura 2000 (a nie potencjalne znaczące oddziaływanie) stanowi przesłankę konieczności dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na ten obszar.
Powołując się na te podstawy kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesiono, iż Sąd zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji, które doszły do przekonania, że planowane przez skarżącego budynki gospodarcze mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na pobliski obszar Natura 2000. Zdaniem strony skarżącej, ani w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, ani w uzasadnieniu wyroku Sądu nie wskazano, co legło u podstaw takiej oceny. Organy nie ustaliły zasięgu oddziaływania planowanych obiektów budowlanych, a Sąd I instancji nie dopatrzył się w tym naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ograniczając się do stwierdzenia, że skoro działka skarżącego leży w bliskim sąsiedztwie obszaru Natura 2000, zaś planowane budynki mogą być wykorzystane do wykonywania prac warsztatowych, to negatywne oddziaływanie na ten obszar może wystąpić. Skoro planowane przedsięwzięcie leży poza obszarem Natura 2000, to prawidłowe ustalenie zasięgu jego oddziaływania jest szczególnie istotne i warunkuje możliwość oceny, czy będzie ono na ten obszar oddziaływać.
Zdaniem skarżącego, Sąd dokonał również błędnej wykładni prawa materialnego tj. art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zgodnie z tym przepisem oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 wymaga nie każde przedsięwzięcie, które może potencjalnie oddziaływać na ten obszar, ale takie, którego oddziaływanie będzie znaczące. Skarżący wskazał, iż na etapie zgłoszenia budowy nie można przesądzić czy oddziaływanie inwestycji na obszar Natura 2000 będzie znaczące, stąd ustala się jedynie potencjalną możliwość takiego oddziaływania. W tej sprawie organ odwoławczy odwołał się do zagrożeń dla obszaru Natura 2000 "Górny Dunajec" wskazanych w pkt 4.3 Standardowego Formularza Danych. Jednak żadne ze wskazanych tam zagrożeń nie ma związku z planowanymi przez skarżącego budynkami, bowiem odnoszą się one do ochrony koryta rzeki Dunajec oraz terasy zalewowej przylegającej do rzeki. Tymczasem działka skarżącego leży poza terasą zalewową (brak przeciwnego ustalenia w aktach sprawy), jest oddzielona od koryta rzeki lasem i drogą, zatem wskazane zagrożenia nie mają związku z planowanym przedsięwzięciem.
Również wskazane przez organ "zanieczyszczenia obszarowe i punktowe (komunalne, small biznes)" nie dotyczą omawianego przedsięwzięcia, albowiem odnoszą się do działań nielegalnych. Zgodnie z prawem (ustawą o odpadach, ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) korzystanie z każdej nieruchomości nie może powodować zanieczyszczeń obszaru wokół niej. Nie można zakładać z góry, że skarżący nie będzie w tym zakresie przestrzegał porządku prawnego, powodując zanieczyszczenia.
Zdaniem skarżącego, ocena czy dane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 nie może być oderwana od celów ochrony takiego obszaru, którymi są siedliska i gatunki chronione w takim obszarze oraz jego integralność (art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy). Zgodnie z Standardowym Formularzem Danych w obszarze Natura 2000 "Górny Dunajec" chronione są gatunki ryb oraz cztery rodzaje siedlisk roślinnych, z których tylko jedno (las łęgowy) wykraczać poza samo koryto rzeki. Sąd I instancji nie wykazał, jak planowane przedsięwzięcie miałoby choćby potencjalnie zagrażać celom ochrony tego obszaru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za nietrafny należy uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji przeprowadziły postępowanie administracyjne w tej sprawie z naruszeniem art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie oddziaływania planowej inwestycji na obszar Natura 2000, a także nie wskazały uzasadnienia faktycznego wydanych decyzji. Z dokonanych przez organy administracji ustaleń faktycznych, które zostały przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że skarżący planuje budowę czterech budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 24 m2 oraz dwóch altan o powierzchni zabudowy 20 m2 na działce nr ewid. [...] w miejscowości H. W odległości 30 metrów od granic tej działki znajduje się granica obszaru Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, tj. Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk PLH 120086 "Górny Dunajec".
Obszarem chronionym jest dolina rzeki (teren przyległy do rzeki, w tym zalewowy) wraz z jej korytem. Siedliskami chronionymi są ostoje gatunków ryb oraz siedliska roślinne. Tych ustaleń strona skarżąca nie kwestionowała i w skardze kasacyjnej również nie kwestionuje. Wyjaśnić zatem należy, iż organy administracji, dokonując oceny czy planowana inwestycja potencjalnie znacząco będzie oddziaływać na obszar Natura 2000 przyporządkowały bezsporny stan faktyczny do normy prawnej (subsumcja) wynikającej z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. jest więc chybiony, gdyż w ramach tak sformułowanego zarzutu strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych sprawy, lecz błędne zastosowanie przez organy prawa materialnego.
W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że potencjalne oddziaływanie na obszar Natura 2000 (a nie – jak wynika z ustawy - potencjalne znaczące oddziaływanie na obszar Natura 2000) stanowi przesłankę konieczności dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ten obszar. Przepis art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust.
1. Z tego ostatniego przepisu wynika, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "planowane przedsięwzięcie obejmujące cztery budynki gospodarcze może zatem potencjalnie oddziaływać na znajdujący się w odległości 30 metrów obszar Natura 2000" (strona 7 uzasadnienia), pomijając – jak twierdzi strona skarżąca – określenie "znacząco oddziaływać". Pomimo tego stwierdzenia, całość przeprowadzonej przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku analizy prawnej tej sprawy wskazuje na to, że Sąd uznał, iż nie można wykluczyć, iż planowana inwestycja będzie znacząco oddziaływać na pobliski obszar Natura 2000.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że przepisy art. 59 ust. 2 w zw. z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. mają w stanie faktycznym tej sprawy zastosowanie. Zgodnie z tymi przepisami organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę był obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy planowane przez skarżącego przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W regulacji tej chodzi więc o stwierdzenie potencjalnej możliwości znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000, a nie o wykazanie, że dana inwestycja będzie na dany obszar znacząco oddziaływać, gdyż temu właśnie ma służyć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko prowadzone przed właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W tej sprawie planowana inwestycja polega na budowie czterech budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 24 m2 oraz dwóch altan o powierzchni zabudowy 20 m2.
Już sam rozmiar tej inwestycji przemawia za uznaniem, że może ona potencjalnie negatywnie oddziaływać na sąsiedni obszar chroniony i to w sposób znaczący. Skarżący planuje bowiem budowę nie jednego budynku, lecz kompleksu czterech budynków gospodarczych oraz dwóch altan. Tego rodzaju inwestycja generuje wzmożony ruch samochodowy, zwiększony hałas, zwiększoną emisję zanieczyszczeń.
Poza tym, należy zwrócić uwagę na definicję budynku gospodarczego zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym uregulowaniem budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Skarżący w skardze do Sądu I instancji wskazał, że planowane budynki gospodarcze mają służyć do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych. Z definicji budynku gospodarczego wynika, że budynki gospodarcze służące do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych mają służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku rekreacji indywidualnej. Z akt sprawy nie wynika, aby na działce, na której planowana jest zabudowa lub na działkach sąsiednich znajdował się budynek mieszkalny lub inny budynek, któremu służyć miałyby planowane budynki gospodarcze.
Sąd I instancji uprawniony był zatem do stwierdzenia, że w przedmiotowych budynkach gospodarczych możliwe i prawnie dopuszczalne jest również prowadzenie prac warsztatowych, co potencjalnie może wiązać się z negatywnym oddziaływaniem tej inwestycji na pobliski obszar Natura 2000. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie więc uznał, że w tej sprawie konieczne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania tej inwestycji na obszar Natura 2000, a w konsekwencji – stosownie do art. 29 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane – przeprowadzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nietrafne są zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, jak również powiązany z nimi zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia na czym opiera się ustalenie, że planowane obiekty budowlane mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.
Na marginesie należy wskazać, że – jak wynika z akt administracyjnych sprawy – działka, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie szczególnie zagrożonym powodzią. Organ architektoniczno – budowlany I instancji powinien więc ustalić czy na tym terenie nie obowiązują ograniczenia w zabudowie przewidziane w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.