Uzasadnienie
II OSK 1019/08 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 395/07 po rozpoznaniu skargi E. A. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszcz z dnia [...] października 2006 r. umarzającą na podstawie art. 105 (1 kpa postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1999 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] lipca 1994 r. o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu użytkowania części pomieszczeń handlowo-biurowych oraz części piwnic w budynku przy ul. [...] w Bydgoszczy na użytek Banku Śląskiego oraz na przeprowadzenie prac adaptacyjnych - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że umorzenie postępowania było spowodowane naruszeniem art. 148 kpa, bowiem wniosek o wznowienie został złożony po upływie miesiąca od dowiedzenia się przez stronę o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. O kwestionowanej decyzji strona wiedziała w dniu 14 sierpnia 1998 r. zaś wniosek o wznowienie złożyła 16 grudnia 1998 r. Sprawa była już poprzednio rozpatrzona decyzją Prezydenta Miasta Bydgoszcz z dnia [...] maja 2005 r. uchyloną w wyniku rozpoznania odwołania Ryszarda A.a przez organ odwoławczy, który sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 4 września 2005 r. sygn. akt IISA/Bd 346/05 oddalił.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła E. A. podnosząc, że nie miała informacji o kwestionowanej decyzji jak też zarzucając brak poszanowania prawa przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga nie jest zasadna. Na podstawie materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych Sąd stwierdził, że w dniu 14 sierpnia 1998 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił o wydanie kopii kwestionowanej decyzji z dnia [...] lipca 1994 r., z czego wynika, że tym dniu wiedział o istnieniu tej decyzji, jednak o wznowienie postępowania wystąpiono dopiero w dniu 16 grudnia 1998 r. Wydanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 1999 r. o wznowieniu postępowania upoważnia w ocenie Sądu do wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 105 (1 kpa w zw. z art. 148 (2 kpa, jako bezprzedmiotowego. Z akt nie wynika, aby złożono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Konieczność umorzenia postępowania wynika z wyroku WSA z dnia 14 września 2005 r., którym w niniejszej sprawie Sąd jest związany stosownie do art. 153 ppsa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. A., reprezentowana przez adwokata zarzucając naruszenie art. 106 (3 i 5 w zw. z art. 113 (1 ppsa oraz art. 141 (4 ppsa i art. 153 ppsa wobec uznania, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, jak też poprzedni wyrok WSA wydany przy udziale innej strony skarżącej wiąże w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że w piśmie z dnia 14 sierpnia 1998 r. poza wnioskiem o wydanie kopii kwestionowanej decyzji był zawarty również wniosek o sprawdzenie legalności prac w obiekcie. Pismo złożył obywatel brytyjski, nie obeznany z polskim prawem, który mając status współwłaściciela został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Zostały naruszone zasady określone w art. 7-10 kpa. Powołany przez Sąd wyrok był wydany w innej sprawie oraz z inną stroną i mógł być traktowany jedynie jako informacja prawna a nie wiązał w myśl art. 153 ppsa. Według strony brak było podstaw do umorzenia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 106 (3 i 5 w zw. z art. 113 (1 ppsa, a także art. 141 (4 ppsa i art. 153 ppsa, poprzez przyjęcie, że sprawa nie została w postępowaniu administracyjnym dostatecznie wyjaśniona, zaś poprzedni wyrok WSA nie wiąże stosownie do art. 153 ppsa, bowiem wydano go ze skargi innej strony, niż strona skarżąca w niniejszej sprawie.
Otóż skarga kasacyjna dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, którym Sąd ten kontrolował co do zgodności z prawem decyzję administracyjną kończącą postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną pierwotnie wszczęte, zaś następnie umorzone wobec ustalenia, iż podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania uchybił ustawowemu, miesięcznemu, terminowi do złożenia wniosku. Sporne przy tym w sprawie kwestie to:
1/ czy ww. termin faktycznie został uchybiony, jak też czy w myśl art. 153 ppsa wiążące znaczenie ma w sprawie poprzedni wyrok WSA w Bydgoszczy wydany w tej samej sprawie, co do tego, że w razie zaistnienia takiego stanu faktycznego, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, wydaje się decyzję o umorzeniu postępowania wznowieniowego, 2/ czy w sprawie powinna być wydana decyzja o umorzeniu postępowania wznowieniowego, czy też decyzja o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego.
Należy jednoznacznie opowiedzieć się za tym, że ciężar udowodnienia, iż strona zachowała określony w art. 148 (1 kpa termin jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, to jest w niniejszej sprawie, od dnia, w którym dowiedziała się o kwestionowanej decyzji /(2/, spoczywa na stronie wnoszącej o wznowienie postępowania, przy czym powinna ona tę okoliczność wykazać już w chwili składania wniosku, bowiem od tego zależy, czy postępowaniu będzie nadany bieg, czy też zostanie wydana decyzja o odmowie wznowienia /art. 149 (3 kpa/. Skoro tak, to nie może być uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 ppsa w zakresie postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd administracyjny, gdyż Sąd ten nie ma żadnych uprawnień do przeprowadzania dowodów na wymienioną okoliczność.
Nie jest również słuszny zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 153 ppsa, bowiem całkowicie prawidłowo Sąd w zaskarżonym wyroku stwierdził, że jest związany poprzednim wyrokiem wydanym w danej sprawie w kwestii orzeczenia o umorzeniu postępowania wznowieniowego. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że wyrok ten został wydany ze skargi innego podmiotu niż wnosząca skargę kasacyjną. Występuje bowiem tożsamość sprawy a w tym jej przedmiotu i podmiotów w niej uczestniczących, zaś to, iż uprzednio skargę wnosił inny podmiot, nie ma wpływu na zastosowanie art. 153 ppsa w omawianej kwestii. Przesądza to o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy decyzją o umorzeniu postępowania wznowieniowego.
Także zarzut naruszenia art. 114 (4 ppsa nie mógł być uznany za usprawiedliwiony, gdyż wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, że zarzucane wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, zaś stosownie do art. 174 pkt 2 ppsa tylko zarzut uchybienia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.