Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1768/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia[...]września 2009 r., Nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Opisując stan faktyczny sprawy wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą o broni, cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu wskazał, iż otrzymał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...], uznający skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kk, (prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości), należącego do katalogu przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Organ I instancji uznał, że prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu ma znaczenie dla kwestii posiadania broni.
Uprawnienie to związane jest bowiem ściśle z ochroną bezpieczeństwa i porządku prawnego, natomiast naruszenie obowiązujących przepisów, i to pod wpływem alkoholu, jest przesłanką dla dokonania ponownej oceny w zakresie gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego przez osobę uprawnioną do posiadania broni. W takiej bowiem sytuacji należy rozważyć nie tylko interes strony, ale również interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ I instancji podkreślił, że prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym i podlega reglamentacji administracyjnej. Od osób, którym przyznano takie prawo, należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Mając na uwadze powyższe, organ I instancji przyjął, że skarżący, który prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, a więc popełnił przestępstwo umyślnie, naraził nie tylko własne życie i zdrowie, ale również życie i zdrowie innych uczestników ruchu, zatem nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości. W tej sytuacji, pozytywna opinia koła łowieckiego czy tez komendanta komisariatu Policji, a także fakt prawidłowego przechowywania broni oraz popełnienie przestępstwa bez dysponowania bronią, zwłaszcza w kontekście ucieczki z miejsca kolizji oraz niepodporządkowania się poleceniom policjantów dokonujących kontroli stanu trzeźwości skarżącego, nie eliminują obawy co do użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W odwołaniu od przedmiotowej decyzji skarżący zarzucił organowi Policji naruszenie zasad postępowania administracyjnego, uregulowanych w przepisach art. 7-10, art. 28, art. 75, art. 77-78, art. 81, art. 89, art. 104, art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kpa, oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni. Zdaniem skarżącego, brak przeprowadzenia rozprawy skutkował brakiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego m.in. w postaci opinii biegłego psychologa lub psychiatry co do obawy użycia przez niego broni sprzecznie z przepisami prawa. Stwierdził również, że jednorazowe naruszenie prawa o nieznacznym stopniu społecznej szkodliwości w kontekście pozytywnych opinii nie daje podstaw do uznania, że mógłby użyć broni niezgodnie z jej przeznaczeniem.
Decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podtrzymując argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Stwierdził, że katalog przesłanek umożliwiających cofnięcie pozwolenia na broń nie jest zamknięty, nie łączy się z ilością popełnionych czynów oraz ich związaniem z użyciem lub posiadaniem broni, a organy Policji mogą dokonywać oceny również pod kątem innych okoliczności. Pokreślił, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został prawidłowo zebrany i dokładnie rozpatrzony, a skarżący na każdym etapie postępowania był informowany o swoich prawach i obowiązkach, co wynika z akt sprawy.
W skardze na przedmiotową decyzję, skarżący powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu, dodając, że decyzja organu odwoławczego opiera się na dowolnej i niekorzystnej dla niego interpretacji przepisów, a czyn, którego się dopuścił, nie jest zbrodnią tylko występkiem i nie można go zaliczyć, jak to uczyniły organy rozpatrujące sprawę, do czynów przeciwko życiu lub zdrowiu.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, wskazał, iż podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Zauważył, iż zwrot "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczny i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy. Wskazał, iż w niniejszej sprawie spór sprowadza się do interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co, do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Sąd I instancji podkreślił, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie nie jest zamknięty. Wyjaśnił również, że prawo do broni nie jest prawem powszechnym, lecz stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełnią określone ustawą warunki. Jednocześnie prawo to jest ściśle związane z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, zatem osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. Ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń osobom skazanym prawomocnymi wyrokami oraz tym, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, a także nakazał cofnięcie takim osobom już otrzymanych pozwoleń (art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy), jednoznacznie wskazując, że postępowanie tych osób wzbudza obawę użycia przez nich broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawca przyjął zatem, że w sytuacji konfliktu interesów: indywidualnego strony oraz społecznego, pierwszeństwo, a zatem i mocniejszą ochronę, należy przyznać interesowi społecznemu.
Sąd I instancji dodał, iż oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należy mieć również na względzie, że prawo do posiadania broni może rodzić zagrożenia większe niż jakiekolwiek inne prawo. Ustawodawca, co do zasady, wykluczył możliwość posiadania tego prawa przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, a istnienie "uzasadnionej obawy" zawsze opiera się tylko na prognozie, którą przeprowadza się w oparciu o te fakty, które wydarzyły się do daty czynienia prognozy. W każdym przypadku prognoza jest pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie prognozy. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów głęboko uzasadniona.
Mając na uwadze powyższe, Sąd zauważył, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (wyrok Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...]), czyli za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (2,19 promila alkoholu we krwi w pierwszym badaniu i 1,84 promila alkoholu w drugim badaniu), co w ocenie Sądu wskazuje na lekceważący stosunek skarżącego do obowiązujących przepisów prawa. Jednakże organy orzekające w sprawie wzięły również pod uwagę zachowanie skarżącego po spowodowaniu kolizji, a mianowicie próbę ucieczki z miejsca zdarzenia bez sprawdzenia, czy kierowca drugiego pojazdu nie ucierpiał w jakikolwiek sposób, a także brak poddania się poleceniom funkcjonariuszy Policji, czego konsekwencją było użycie siły w celu przymuszenia skarżącego do poddania się badaniu ustalającemu obecność i ilość alkoholu we krwi.
Sąd wskazał, iż popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie. Tego rodzaju zachowanie często wywołuje bowiem tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, czy szkodę na mieniu. W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zebrany materiał zawiera bowiem dowody świadczące zarówno na korzyść skarżącego, jak i przeciwko skarżącemu. Za bezzasadny uznał natomiast zarzut skarżącego, wskazujący na konieczność przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego psychologa lub psychiatry na okoliczność zaistnienia obawy użycia przez niego broni sprzecznie z przepisami prawa. Jak wskazał bowiem obawa taka opiera się na prognozie, a więc zdarzeniu przyszłym i wobec tego niepewnym, opartej na ocenie już zaistniałych zdarzeń.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył skarżący. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawy skargi kasacyjnej wskazał:
1/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 134, art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, polegające na przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie z rzeczywistością i niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy Policji naruszyły, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, przepisy art. 7-10, art. 75 § 1, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 kpa przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie praw strony, zaniechanie ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem strony i faktem skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a tym czy zachodzi obawa użycia broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa.
W konsekwencji, nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący możliwy do uzyskania materiał dowodowy, co skutkowało przyjęciem błędnego stanu faktycznego za podstawę wydanych decyzji oraz ich ogólnikowością faktyczną i prawną, 2/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni przez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki wzbudzające obawę, że może on użyć broni palnej myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz nie daje gwarancji bezpiecznego używania i posiadania tej broni, w sytuacji gdy przypisany mu czyn karalny jest tylko występkiem, a nie zbrodnią, a ponadto przedmiotem jego ochrony jest bezpieczeństwo w komunikacji, więc nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Powyższe wyklucza obligatoryjność przyjęcia obawy użycia broni palnej i cofnięcia pozwolenia na broń.
Związek przyczynowo-skutkowy między faktem skazania za inne przestępstwo, a obawą wymaga natomiast wykazania – w oparciu o dotychczasowe zachowanie strony, sposób życia, właściwości i warunki osobiste, wykonywane zajęcie, opinie z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, zaangażowanie w prace społeczne dla dobra łowiectwa, prawidłowe przechowywanie broni i amunicji, brak zastrzeżeń co do ich używania oraz aktualne orzeczenie lekarskie psychologiczne, które to przesłanki ocenione obiektywnie wykluczają możliwość zachowania się skarżącego w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni.
W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu stwierdził, iż w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, wyjaśniono, iż tylko w stosunku do osób skazanych za czyny przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu zachodzi z mocy ustawy domniemanie obawy użycia broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, natomiast w stosunku do innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie tej obawy. Mając to na uwadze wskazał, iż w niniejszej sprawie całkowicie błędna jest wykładnia Sądu I instancji zaliczająca przepis, na podstawie którego został skazany, a umieszczony w rozdziale XXI kk, do rodzajowych przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń palną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Stwierdził, iż przedmiotowy przepis ustawy o broni nie może być stosowany dowolnie, a to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Ponadto według skarżącego błędem Sądu I instancji było oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy Policji nie wykazały związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy skazaniem za występek, a obawą z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Obowiązek wykazania tego związku wynika natomiast z wielu orzeczeń sądów administracyjnych w tym przedmiocie. Skarżący stwierdził, iż organy Policji powinny dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem. Kroki takie powinny podejmować z urzędu, czego jednak zaniechały. Organy naruszyły w tym zakresie wskazane w podstawach skargi przepisy kpa, a sąd administracyjny to zatwierdził.
Skarżący wskazał, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w takiej sytuacji konieczne jest uwzględnienie cech charakteru skarżącego, co może potwierdzić opinia psychologa lub aktualne orzeczenie lekarskie psychologiczne, opinie z miejsca zamieszkania, pracy, koła łowieckiego, dotyczące braku problemu z alkoholem, stabilizacji rodzinnej, wykonywanego zajęcia, dotychczasowego używania i przechowywania broni myśliwskiej. Organy Policji nie przesłuchały natomiast na powyższe okoliczności dzielnicowego, sąsiadów, przełożonych z pracy, nie uzyskały co najmniej aktualnego zaświadczenia lekarskiego psychologicznego, przyjmując istnienie obawy wyłącznie na podstawie faktu skazania za jednorazowy występek, nie dający z mocy prawa podstaw prawnych do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd I instancji, akceptując ten stan w trakcie kontroli sądowej, naruszył zatem wskazane w podstawie kasacyjnej przepisy postępowania i prawa materialnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu, wskazując, jak w świetle przepisów ustawy o broni i orzecznictwa sądów administracyjnych rozumieć należy pojęcie "uzasadnionej obawy", o której stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, stwierdził, że dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 kk nie tylko oznacza bowiem, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, ale świadczy przede wszystkim o braku odpowiedzialności, lekkomyślności i wyobraźni sprawcy takiego czynu, co do następstw własnego zachowania.
Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości najczęściej wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi oraz utratę mienia. Ochrona życia i zdrowia człowieka leży natomiast w interesie publicznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawy, na których oparta została skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie mogą być uznane za usprawiedliwione.
W pierwszej kolejności, odnieść się należy do podstawy kasacyjnej opartej na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które sprowadzają się w istocie do zakwestionowania poprawności dokonanej przez Sąd I instancji oceny procesu gromadzenia przez organy Policji materiału dowodowego w niniejszej sprawie, jego oceny i podjętego na jej podstawie rozstrzygnięcia. Zgodzić należy się ze skarżącym, iż w świetle przywołanych w omawianej podstawie kasacyjnej przepisów kpa, organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym celu organy zobowiązane są do podejmowania wszelkich zmierzających do tego celu czynności, dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Organy administracji publicznej zobowiązane są przy tym zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a po podjęciu rozstrzygnięcia jego motywy szczegółowo przedstawić w uzasadnieniu wydanej decyzji.
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji słusznie uznał, że organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a w uzasadnianiu podjętych rozstrzygnięć należycie wykazały, dlaczego w ich ocenie należy zaliczyć go do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, bez konieczności prowadzenia dalszego postępowania dowodowego we wskazanym przez niego zakresie. Podkreślić jednocześnie należy, iż wprawdzie to na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy i ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jednakże nie pozbawia to strony prawa do składnia we własnym zakresie dowodów, które w jej ocenie świadczą na jej korzyść. W warunkach niniejszej sprawy, skarżący, nie wykazał w jakim stadium postępowania doszło do naruszenia jego praw procesowych, nie przedłożył żadnych dodatkowych dowodów.
Nic nie stało na przeszkodzie aby przedłożył organom opinie lekarskie, ważne w jego ocenie w tej sprawie czy też inne dowody. Podkreślić natomiast należy, że dowody zebrane przez organy Policji, świadczące zarówno na jego korzyść, jak i niekorzyść, Sąd I instancji poddał dokładnej analizie i słusznie uznał za wystarczające do przeprowadzenia rzetelnej oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i podjęcia na tej podstawie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni. Dowody te były bowiem w warunkach niniejszej sprawy całkowicie wystarczające do podjęcia decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń.
Przechodząc tym samym do podstawy kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy o broni, wskazać należy, iż ich w świetle, właściwy organ Policji, w drodze decyzji administracyjnej, cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów stwierdzić należy, iż obowiązkiem organu Policji jest cofnięcie pozwolenia na broń w każdej sytuacji, gdy osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie budzi wątpliwości, że obawa taka istnieje z woli ustawodawcy w każdym przypadku skazania osób posiadających broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo prowadzenia wobec nich postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni zwrotu "w szczególności". W takim przypadku, oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób dla organu wiążący. Jednak, pozwolenie na broń cofa się jednak nie tylko osobom wymienionym po zwrocie "w szczególności", ale także innym osobom, co do których organ ustali z innych powodów okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy.
W świetle powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego, stwierdzić należy, iż przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia przedmiotowych przepisów prawa odpowiada przedstawionej wyżej. Opierając się na tej wykładni przepisów, Sąd ten prawidłowo przyjął bowiem, że sam fakt skazania za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, nie należy do kategorii przestępstw wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, czyli przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie mniej w stanie prawnym niniejszej sprawy, słusznie uznał o istnieniu uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Okoliczności bowiem popełnienia przestępstwa przez skarżącego, świadczą o jego cechach osobowych i przesądzają o zasadności cofnięcia pozwolenia na broń, mimo kilku pozytywnych opinii o skarżącym. Postawa skarżącego po zagrożeniu bezpieczeństwa na drodze, spowodowaniu kolizji drogowej pod wpływem alkoholu, nie udzielenie pomocy i próba ucieczki z miejsca spowodowania kolizji wskazuje, że nie jest osobą odpowiedzialną, i godną zaufania, co wywołuje uzasadnioną obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę użycia broni uzasadniać może bowiem dotychczasowe postępowanie strony (np. nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (np. lekkomyślność, bezmyślność).
Mając to na uwadze, wskazać należy, iż w niniejszej sprawie, zgodnie ze stanem faktycznym ustalonym prze4z organy i przyjętym do wyrokowania, a nie kwestionowanym w tym zakresie przez skarżącego, został on skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (2,19 promila alkoholu we krwi w pierwszym badaniu i 1,84 promila alkoholu w drugim badaniu), czyli za czyn z art. 178a § 1 kk, zamieszczony w Rozdziale XXI kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji". Zgodnie z ustaleniami organów Policji, po spowodowaniu kolizji skarżący podjął próbę ucieczki z miejsca zdarzenia bez sprawdzenia, czy kierowca drugiego pojazdu nie ucierpiał w jakikolwiek sposób, a także nie poddał się dobrowolnie poleceniom funkcjonariuszy Policji, czego konsekwencją było użycie wobec niego siły w celu przymuszenia go do poddania się badaniu ustalającemu obecność i ilość alkoholu we krwi.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji słusznie uznał, że w warunkach niniejszej sprawy obawa użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wypływa z faktu popełnienia przez niego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w stanie nietrzeźwości oraz jego zachowania po popełnieniu tego czynu. Sąd ten słusznie podkreślił, iż prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości kierujący świadomie stwarza realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia nie tylko własnego, lecz również innych użytkowników ruchu drogowego. Zachowanie takie świadczy zatem nie tylko o lekceważeniu prawa, ale również o lekkomyślności, czy też wręcz bezmyślności kierującego, jeśli uwzględni się możliwe konsekwencje takiego zachowania. W warunkach niniejszej sprawy, świadczy zatem o cechach osobowych skarżącego, które rodzą uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Osoba o takich cechach nie daje bowiem gwarancji, że nie użyje broni w sposób nieodpowiedzialny. W tym też kontekście, uznana za właściwą przez Sąd I instancji ocena organów Policji co do tego, że w warunkach niniejszej sprawy pozytywne opinie o skarżącym z koła łowieckiego oraz z miejsca zamieszkania, a także prawidłowe przechowywanie broni nie znoszą tej obawy, jest słuszna. Dodać jednocześnie należy, iż stanowisko Sądu w niniejszej sprawie zgodne jest z utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, zgodnie z którym prowadzenie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń pojazdu w stanie nietrzeźwości stanowi o jej wyjątkowo nieodpowiedzialnym zachowaniu, podważającym domniemanie, iż będzie ona użytkowała broń w sposób zgodny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać bowiem nieposzlakowanej opinii, przejawiającej się poszanowaniem prawa. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny zatem, reprezentując nieskazitelną postawę, w sposób szczególny unikać kolizji z prawem.
W niniejszej sprawie, bezspornym jest natomiast, że skarżący, dopuszczając się występku o charakterze umyślnym i naruszając obowiązujący ład prawny, takiej postawy nie dochował, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni w zakresie bezpiecznego używania broni palnej. Z przyczyn wskazanych wyżej, na zmianę tego stanowiska nie mogą wpłynąć pozytywne opinie o skarżącym z miejsca zamieszkania oraz z koła łowieckiego, a także fakt prawidłowego przechowywania broni myśliwskiej. Mogłyby one mieć znaczenie dla sprawy, jednakże nie są w stanie przesłonić faktu, że skarżący, zachowując się w wyjątkowo nieodpowiedzialny sposób, popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji pod wpływem alkoholu.
W konsekwencji, podzielić należy również stanowisko Sądu I instancji o braku konieczności przeprowadzenia w warunkach niniejszej sprawy dodatkowych dowodów z opinii biegłego psychologa/psychiatry, czy też przesłuchań wskazanych przez skarżącego świadków. Dowody zebrane przez organy Policji przesądzają bowiem w warunkach niniejszej sprawy o konieczności cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.