Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1808/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. D. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr DOZ-EJ-500-47d/07[4367] w przedmiocie przywrócenia zabytku do stanu poprzedniego.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2007 roku Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków, na podstawie art. 6 ust. 1 lit.b i c. art. 7 pkt 1, art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 ze zm.) nakazał P. D. przywrócenie zabytku tzw. "[...]" przy ul. [...] w Szczecinie do poprzedniego stanu poprzez wykonanie robót polegających na usunięciu z elewacji bocznej baszty napisu o treści: "[...]" złożonego z podświetlanych liter wykonanych z blachy aluminiowej, montowanych na stelażu przymocowanym do elewacji oraz zabezpieczeniu miejsc po kołkach rozporowych, mocujących stelaż do elewacji oraz zabezpieczenia miejsc po kablach zasilających oświetlenie napisu - w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji organu I instancji.
Wobec złożonego odwołania, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części nakazującej usunięcia zamontowanego na zabytku napisu oraz uchylił tę decyzję w części dotyczącej terminu usunięcia napisu i ustalił nowy termin zakończenia tych czynności - 7 dni od otrzymania decyzji organu II instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż "[...]" przy ul. [...] w Szczecinie wpisana jest do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie z dnia [...] czerwca 1954 roku pod nr [...]. W trakcie przeprowadzonej w dniu 27 lutego 2007 roku przez pracownika Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie kontroli ww. obiektu zabytkowego stwierdzono, że na północnej stronie baszty zamontowano bez pozwolenia napis reklamowy firmy prowadzącej działalność w obiekcie, składający się z liter wykonanych z blachy perforowanej, podświetlonej neonowymi lampami.
Przepis art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, iż w przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności. Po przeprowadzeniu czynności kontrolnych przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków, organ ochrony zabytków, działając w trybie nadzoru konserwatorskiego wydał zaskarżona decyzję, uznając, że wykonany napis reklamowy w sposób negatywny wpłynął na zmianę wyglądu zabytku wpisanego do rejestru.
Zainstalowany na elewacji gotyckiego muru napis reklamowy poprzez swoją skalę, kompozycję, barwę kontrastującą z licem ceglanej elewacji, drastycznie ingeruje w architektoniczną formę obiektu, zacierając jego historyczny charakter. Organ wskazał również, iż przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie przewidują procedury zalegalizowania samowolnie wykonanej reklamy na obiekcie zabytkowym, o co strona wystąpiła we wniosku z dnia 15 marca 2007 roku. Wniosek ten zatem, niezależnie od obecnie prowadzonego w trybie nadzoru postępowania administracyjnego, powinien zostać rozpatrzony przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Rozpoznając skargę P. D. na powyższą decyzję, w której to skarżący zarzucił organowi naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego - m.in. ustawy Prawo budowlane, jak również przepisów postępowania - m.in. art. 107 § 3 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, iż jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie z dnia [...] czerwca 1954 roku uznano "[...] " w Szczecinie za zabytek podlegający ochronie prawa. Przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków oraz opieki nad nimi określa ustawa z dnia [...] lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Minister Kultury stwierdzając podjęcie działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 10 powołanej ustawy bez uprzedniego uzyskania wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, był obowiązany utrzymać w mocy nakaz usunięcia zamontowanej na elewacji zabytku reklamy.
W tym zakresie ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie przewiduje bowiem żadnej uznaniowości. Na powyższe stanowisko nie ma wpływu fakt złożenia przez skarżącego wniosku do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zalegalizowanie zamontowanej reklamy. Sąd I instancji nie zgodził się również z zarzutem skarżącego dotyczącym naruszenia przez organ przepisów prawa budowlanego bowiem w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji przepisy tej ustawy nie miały i nie mogły mieć zastosowania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organy obu instancji art. 107 § 3 kpa przez odwołanie się w uzasadnieniu decyzji do wpływu umieszczenia reklamy na historyczny charakter zabytku, Sąd I instancji uznał to za naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa, jednakże nie takie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. D., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu administracji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
- - prawa procesowego, tj:
- 1) art. 106 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nie przeprowadzenie przez Sąd I instancji dowodu uzupełniającego ze złożonego w dniu 15 marca 2007 r. przez skarżącego wniosku do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zalegalizowanie zamontowanej reklamy
- 2) art. 141 § 4 wyżej wymienionej ustawy, poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji nie dokonał oceny dowodu - wniosku skarżącego o legalizację zamontowanej reklamy i nie wskazał podstaw prawnych, które pozwalają na przyjęcie, iż dowód ten nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia
- 3) art. 145 § 1 cyt. ustawy, poprzez niezbadanie pod względem legalności z przepisami ustawy z dnia 17 sierpnia 2006 r. - Prawo budowlane zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz poprzedzającej ją decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a nadto przekroczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że złożony przez skarżącego wniosek o zalegalizowanie reklamy nie ma w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia.
- - prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 7 i art. 39 ustawy z dnia 17 sierpnia 2006 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118) poprzez niezasadne uznanie, iż w przypadku obiektów zabytkowych nie mają zastosowania przepisy tejże ustawy, a konsekwencji zapisy, dotyczące zalegalizowania samowolnie wykonanej reklamy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący w pierwszej kolejności wskazał na okoliczność, iż podstawa prawna zaskarżonej decyzji nie koresponduje z jej uzasadnieniem, bowiem gdyby organ wydał decyzję jedynie w oparciu o art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, to wystarczyłoby aby wskazał, iż skarżący nie uzyskał pozwolenia na umieszczenie reklamy, a nie odnosiłby się do jej walorów estetycznych i oddziaływania na charakter budynku. Jest to zdaniem skarżącego istotna wada prawna, winna skutkować uchyleniem decyzji. W dalszej części skargi kasacyjnej skarżący podniósł iż Sąd wydając zaskarżony wyrok nie wskazał podstaw prawnych, które pozwalałyby na przyjęcie, że bez wpływu na rozstrzygniecie sprawy pozostaje fakt złożenia przez skarżącego wniosku o zalegalizowanie reklamy.
Sąd nie wskazał również podstaw prawnych które w odniesieniu do zabytków zabraniałyby stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane. Skarżący podnosi, iż jak wynika z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 7 i art. 39 wykonanie reklamy jest robotą budowlaną i mają do niej zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane, która w art. 48 i następnych reguluje procedurę legalizacji samowoli budowlanych. Skarżący tym samym nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, wedle którego skoro ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie przewiduje legalizacji samowoli, to jest to jednoznaczne z tym, że takiej procedury nie można zastosować. Zdaniem skarżącego organ winien rozpoznać wniosek o legalizację robót budowlanych, bądź przekazać pismo do organu właściwego, a następnie wydać stosowną decyzję w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako p.p.s.a.) skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżane w całości czy w części oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest także wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej rozumie się wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego.
Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe sformułowanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych ma istotne znaczenie z uwagi na zakres postępowania kasacyjnego wyznaczony art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta - poza przypadkami enumeratywnie wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. - oznacza pełne związanie określonymi przez kasatora podstawami zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do ponownego badania zgodności z prawem zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Nie jest też właściwy do zastępowania stron postępowania i korygowania czy uzupełniania wniesionej przez nie skargi kasacyjnej. Z własnej inicjatywy nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia niż wskazane przez kasatora.
Jeżeli zatem - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Sąd drugiej instancji zobowiązany jest ograniczyć się tylko do zarzutów sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej.
Zgodnie art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na obu wskazanych podstawach. Zatem w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu uzupełniającego ze złożonego w dniu 15 marca 2007 r. przez skarżącego wniosku do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zalegalizowanie zamontowanej reklamy wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W myśl natomiast art. 106 § 4 p.p.s.a. fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Dodatkowe postępowanie dowodowe jest więc prowadzone tylko fakultatywnie, a ponadto po spełnieniu określonych przesłanek, m.in. musi ono prowadzić do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (co do faktów), których w niniejszej sprawie Sąd wojewódzki nie powziął.
Nie można zapominać o uzupełniającym charakterze tego postępowania - sąd uruchamia ten tryb w celu weryfikacji, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach materiał dowodowy był zupełny, wystarczający do wydania aktu administracyjnego, np. w postaci decyzji (szerzej o tym trybie por. A. Hanusz: Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PiP 2/2009). Trudno zatem przyjąć, że Sąd I instancji był zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodu ze wspomnianego w skardze kasacyjnego wniosku skarżącego skierowanego do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w sytuacji gdy uznał, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący dla jej rozstrzygnięcia, a zatem nie było potrzeby przeprowadzania dowodów uzupełniających (por. też w/w wyrok w sprawie I FSK 487/08).
Ponadto, jak słusznie podniósł Sąd I instancji, złożenie przez skarżącego wniosku o zalegalizowanie reklamy nie miało wpływu na toczące się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie przywrócenia zabytku do stanu poprzedniego. W świetle powyższego nie można zatem uwzględnić również zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jedynie wskazuje na określone elementy, które powinny znaleźć się w wyroku. Stosownie bowiem do powołanego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Dlatego też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony jedynie w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia lub też, gdy wadliwość uzasadnienia wyroku jest taka, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Żadna z powyższych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Za zupełnie nietrafny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd:
pkt 1) uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - litera a), naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - litera b) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - litera c);
pkt 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
pkt 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Tymczasem pełnomocnik skarżącego podnosząc zarzut naruszenia powołanego przepisu, zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu, nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który jego zdaniem naruszył Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę.
Paragraf 1 art. 145 p.p.s.a. składa się bowiem z trzech punktów, w tym punkt pierwszy składa się z trzech jednostek redakcyjnych lit. a, b i c, obejmujących różne stany naruszenia prawa. Brak wskazania przez autora skargi kasacyjnej konkretnego przepisu prawa, który miałby zostać przez Sąd pierwszej instancji naruszony, powoduje, iż ocena zasadności tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest możliwa.
Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest bowiem spełniony, gdy zmusza Sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa miał na uwadze skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r. sygn. akt III CKN 760/00, Lex nr 53138, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9).
Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 7 i art. 39 ustawy z dnia 17 sierpnia 2006 r. - Prawo budowlane, to również i w tym przypadku wskazać należy, iż są to zarzuty chybione. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków oraz opieki nad nimi określa ustawa z dnia [...] lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym orzeczeniu Sądu I instancji, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji przepisy ustawy Prawo budowlane nie miały i nie mogły mieć zastosowania. Zgodnie z art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 17 sierpnia 2006 r. - Prawo budowlane uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego.
Wskazuje to w sposób nie budzący wątpliwości na odrębność postępowania przed wojewódzkim konserwatorem zabytków w przedmiocie uzyskania stosownego pozwolenia od postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, przewidzianego przepisami ustawy - Prawo budowlane. W tym kontekście warte powołania są wydawane jeszcze pod rządami ustawy o ochronie dóbr kultury orzeczenia sądowe, dotyczące rozgraniczenia dwóch powyższych rodzajów postępowań administracyjnych. I tak np. w wyroku z dnia 29 maja 2001 r. (IV SA 626/99, niepubl.) NSA orzekł, iż "postępowanie przed wojewódzkim konserwatorem zabytków ma charakter autonomiczny, jest niezależne od innych postępowań i zgodnie z dyspozycją art. 27 ustawy o ochronie dóbr kultury ma na celu ustalenie, czy z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej nieruchomość może być w ogóle zabudowana, a jeśli tak, to jakimi ewentualnie obiektami".
Z kolei w postanowieniu z dnia 22 lutego 1996 r. (III ARN 68/95, OSNP, nr 17 z 196 r., poz. 247) Sąd Najwyższy stwierdził, że "rozstrzygnięcie sprawy o zezwolenie na wykonanie robót budowlanych przez inwestora w obiekcie zabytkowym lub na terenie obiektu objętego ochroną zabytków może być podjęte po wydaniu przez wojewódzkiego konserwatora zabytków zezwolenia na dokonywanie czynności, wymienionych w art. 27 ustawy o ochronie dóbr kultury w odrębnym postępowaniu administracyjnym w formie decyzji, z wyłączeniem trybu przewidzianego w art. 106 k.p.a." Skoro więc, jak zostało wykazane powyżej, przepisy ustawy Prawo budowlane nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu, to również wskazane w skardze kasacyjnej przepisy tej ustawy nie mogły być przez Sąd I instancji naruszone.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.
O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.