Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 702/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
[...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie wystąpiła do Starosty Sławieńskiego w dniu 5 czerwca 2014 r. z wnioskiem o pozwolenie na budowę "[...] ", nr działki A, znajdującej się w obr. ew. M., gm. M. Dołączyła do wniosku załączniki, w tym oświadczenie z dnia 3 czerwca 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r., Nr 6C014, wydaną na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), Starosta Sławieński zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej G1, będącej częścią Farmy Wiatrowej [...], zlokalizowanej na działce nr A, obr. ew. M., gm. M..
W odwołaniu od powyższej decyzji T. G. i J. G. (właściciele działki nr B, obr. M.), podnieśli, że nie wyrażają zgody na budowę elektrowni wiatrowej na ich działce. Budowa spowoduje naruszenie prawa własności ze względu na strefę omiatania łopat wirnika, przekraczającą granicę ich działki. Ponadto stwierdzili, że inwestor nie wywiązał się z obowiązku w zakresie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wojewoda Zachodniopomorski, pismem z dnia 4 lutego 2015 r., wezwał inwestora w trybie art. 136 K.p.a., do wykazania prawa do dysponowania nieruchomościami o nr.: B, C, D obr. M. na cele budowlane.
W odpowiedzi na wezwanie, Spółka w piśmie z dnia 26 lutego 2015 r., oświadczyła, że nie jest zobligowana do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością (dz. nr B, C oraz D). Argumentowała, że elektrownia, jako całość, nie jest budowlą, tylko urządzeniem technicznym, a jako budowlę należy traktować jedynie części budowlane elektrowni jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, czyli fundament i maszt. Sam związek użytkowy jest niewystarczający do uznania, iż w danym przypadku wszystkie połączone elementy niezależnie od ich rodzaju tworzą budowlę.
Wojewoda Zachodniopomorski, decyzją z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił decyzję Starosty Sławieńskiego z dnia 3 grudnia 2014 r., Nr [...] i na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie dla zamierzenia budowlanego – budowy elektrowni wiatrowej nr G1, będącej częścią Farmy Wiatrowej [...].
Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przedłożonym do zatwierdzenia projektem budowlanym, przedmiotem wniosku jest budowa fundamentu okrągłego o średnicy 16,5 m w podstawie z częścią nadziemną cokołu o średnicy 5,4 m. Na fundamencie tym zamontowana zostanie wieża, stanowiąca budowlę w świetle art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wraz z wirnikiem, stanowiącym urządzenie budowlane, o średnicy omiatania łopat wirnika 120 m. Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje nieruchomość nr A, obr. M. - działka inwestora, a także działki nr B, C, D, które znajdują się w granicy omiatania łopat. Inwestor nie uzupełnił wniosku w zakresie prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane działek nr B, C i D obr., a zatem nie spełnił wymagań wynikających z przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.
Wojewoda Zachodniopomorski zaznaczył, że organ wydający pozwolenie na budowę jest obowiązany do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego w celu wyjaśnienia sprawy, a udzielenie pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla całej inwestycji, stanowi naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Spółka z o.o., wnosząc o jej uchylenie w całości. Spółka zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2, w związku art. 35 ust. 3, w związku z art. 3 pkt 11 w związku z art. 3 pkt 1,3,6 i 7 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 7 Konstytucji RP oraz z art. 6 K.p.a., w związku z art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w związku z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że strona skarżąca powinna przedłożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działek o nr. ew. B, C, D, obręb M., gm. M., zaś wobec ich nieprzedłożenia, uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy skarżąca spełniła wszelkie wymagane przepisami prawa wymogi celem uzyskania pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej G1, w szczególności złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tj. działki nr A) i nie była zobligowana do przedłożenia przedmiotowego oświadczenia w odniesieniu do działek o nr.: B, C oraz D,
- 2) naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, iż obszar oddziaływania inwestycji obejmuje oprócz działki inwestora również działki o nr.: B, C oraz D (obszar omiatania łopat wirnika), a w konsekwencji, że T. G. i J. G., przysługuje status strony w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dotyczącego inwestycji, podczas gdy wymienione osoby nie posiadają statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę,
- 3) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 w związku z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkujące m.in.:
- a) arbitralnym, a jednocześnie dowolnym i błędnym przyjęciem, że działki o nr B, C oraz D w obrębie M., gm. M. znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu (inwestycji), bez jednoczesnego wyjaśnienia jakie ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, wynikające z przepisów odrębnych są związane z projektowaną inwestycją,
- b) odgórnym, błędnym przyjęciem, iż T. G. i J. G. przysługuje status strony postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę w odniesieniu do inwestycji, podczas gdy w przedmiocie pozwolenia na budowę, oprócz Spółki, mogą być jedynie właściciel, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (inwestycji), zaś przepisy odrębne w związku z inwestycją nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr ew. B, na którą powołuje się T. G. i J. G., co znalazło swoje odzwierciedlenie również w uzasadnieniu decyzji, niespełniającym wymogów z art. 107 § 3 K.p.a.
Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. Sąd stwierdził, że miejsce planowanej elektrowni wiatrowej nr G1 obejmuje nie tylko obszar działki nr A, obr. [...], gm. M., wskazany we wniosku o pozwolenie na budowę, ale także trzech działek z nią sąsiadujących. Obszar omiatania łopat wirnika, zaznaczony na mapie dołączonej do projektu budowlanego, wskazuje, że planowana inwestycja swym zasięgiem obejmuje również działek o nr.: B, C oraz D obr. M., przylegających do terenu posadowienia elektrowni wiatrowej G1, czego inwestor zresztą nie kwestionuje, wskazując jedynie, iż omiatające, tj. wchodzące w przestrzeń działek sąsiednich skrzydła wiatraka nie stanowią budowli, wobec czego nie znajdują w tej części zastosowania przepisy prawa budowlanego w zakresie praw do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W ocenie Sądu, usytuowanie części budowlanej przedmiotowej elektrowni wiatrowej G1, w miejscu wskazanym na mapie załączonej do projektu budowlanego, powoduje, że zasięg inwestycji nie obejmuje, jak twierdzi skarżąca Spółka, wyłącznie działki nr A, ale również przestrzeń nad działkami sąsiednimi o nr. B, C oraz D. T. G. i J. G. wykazali interes prawny do działania w postępowaniu administracyjnym jako strona, który wynika z przysługujących im praw właścicielskich do nieruchomościnr B, obr. M. (art. 140 Kodeksu cywilnego). Przymiot strony nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich.
Zdaniem Sądu to, że niektóre elementy elektrowni wiatrowej nie stanowią urządzeń budowlanych, nie ma znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, jest urządzeniem budowlanym (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego), wobec czego odnoszą się do niego wszelkie regulacje prawne wynikające z Prawa budowlanego. Jeżeli zatem takie urządzenie bezpośrednio fizycznie ingeruje w obszar nieruchomości sąsiedniej, inwestor winien wykazać się prawem do dysponowania tą nieruchomością. Mając zatem na względzie prawną kwalifikację części budowlanej elektrowni wiatrowej oraz wymogi stawiane dla tego rodzaju budowli w świetle art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 3 i 6, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz obszar planowanej inwestycji, który swym zasięgiem obejmuje, zgodnie z dokumentacją projektową, oprócz działki nr A obr. M., gm.
M., również przylegające działki o nr.: B, C oraz D, inwestor winien złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane, do czego został wezwany przez organ pismem z dnia 4 lutego 2015 r. Brak oświadczenia inwestora o posiadanym prawie o dysponowania ww. nieruchomościami, uzasadniał zastosowanie przez organ odwoławczy kompetencji merytoryczno–reformacyjnych (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Spółki z o.o. w Warszawie. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła:
- I. naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 136 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli względem decyzji i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż:
- • decyzja odpowiada prawu,
- • organ zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Elektrowni wiatrowej, z uwagi na niespełnienie przez skarżącą wymogu, wynikającego z Prawa budowlanego w postaci przedłożenia przez nią oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działek o nr B, C oraz D, obręb M., gmina M. (dalej łącznie: "Działki"), które są objęte zasięgiem planowanej inwestycji, podczas gdy prawidłowo wykonana kontrola legalności decyzji winna prowadzić do wniosku, iż decyzja ta jest wadliwa, bowiem skarżąca spełniła wszelkie wymagane prawem wymogi do uzyskania pozwolenia na budowę Elektrowni wiatrowej, w tym także przedłożyła niezbędne oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym A, obręb ewidencyjny M., gmina M. i nie była zobligowana do jego przedłożenia w odniesieniu do działek; w przypadku, gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, skarga zostałaby uwzględniona, a w rezultacie wadliwa decyzja zostałaby uchylona w całości.
- II. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 3 pkt 3 i pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż "obszar planowanej inwestycji" stanowiącej Elektrownię wiatrową swoim zasięgiem obejmuje nie tylko obszar działki nr A, obręb M., ale także działki sąsiednie - tj. Działki, co wpływa na przyznanie statusu strony w tym postępowaniu także Teresie G. i Panu J.owi G., podczas gdy:
- • obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art..3 pkt 20 Prawa budowlanego w przypadku Elektrowni wiatrowej nie obejmuje Działek;
- • sąsiedztwo Działek, względem działki, na której miałaby zostać posadowiona Elektrownia wiatrowa nie oznacza, iż Działki znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu;
- 2. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż T. G. i J. G. są stronami tego postępowania, bowiem wykazali interes prawny do działania w postępowaniu administracyjnym jako strona, który wynika z przysługujących im praw właścicielskich do nieruchomościnr B, obręb M. (art. 140 K.c.), zaś przymiot strony nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich, zaś rzeczą organu było ustalenie, jaki jest faktyczny teren inwestycji i obszar jej oddziaływania, co zdaniem Sądu zostało wykonane w sposób prawidłowy;
podczas gdy posiadanie statusu strony nie jest uzależnione tylko i wyłącznie od praw właścicielskich do wskazanej nieruchomościnr B, obręb M., ale jednoczesnego znajdowania się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art 3 pkt 20 Prawa budowlanego, tj. terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w jego zagospodarowaniu, rozstrzygając o braku posiadania przez T.G. i J. G. statusu strony;
- 3. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 3 i 6 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż kwalifikacja prawna części budowlanych elektrowni wiatrowych oraz obowiązki stawiane wobec tego rodzaju budowli obligowały skarżącą do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu Działek, zaś wobec ich nieprzedłożenia należało uchylić decyzję Starosty i wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy:
- • skarżąca spełniła wszelkie wymagane przepisami prawa wymogi celem uzyskania pozwolenia na budowę Elektrowni wiatrowej, w szczególności złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr A, obręb ewidencyjny M., gmina M., co czyniło zadość przewidzianym w Prawie budowlanym obowiązkom w tym zakresie;
- • skarżąca nie była zobligowana do przedłożenia oświadczenia w odniesieniu do Działek, zaś organ bez oparcia w przepisach obowiązującego prawa nie był uprawniony do poszerzania jej obowiązków w tym zakresie.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe. Jednak w niniejszej sprawie zasadność zarzutu naruszenia art. 151 § P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) jest uzależniona od trafności podstawy materialnej kasacji.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 3 i 6 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że kwalifikacja prawna części budowlanych elektrowni wiatrowych oraz obowiązki stawiane wobec tego rodzaju budowli obligowały skarżącą do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działek nr B, C oraz D. Analizę rozpocząć należy od spostrzeżenia, że kwalifikacja obiektu będącego przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę, tj. elektrowni wiatrowej, w niniejszej sprawie została dokonana na podstawie art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) w stanie prawnym sprzed wejścia w życie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), a także art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961).
Z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynikało, że budowlą są części budowlane urządzeń technicznych, w tym elektrowni wiatrowych. Elektrownie wiatrowe jako całość nie stanowiły więc budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jako budowlę, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, należało rozumieć część budowlaną elektrowni wiatrowej. Część techniczna elektrowni wiatrowej nie była budowlą. Nawet jednak w ówczesnym stanie prawnym elektrownia wiatrowa jako całość stanowiła obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.
W świetle tego przepisu, obiektem budowlanym była budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. To zastrzeżenie odnoszące się do urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową z budowlą ma istotne znaczenie dla kwalifikacji prawnej obiektu elektrowni wiatrowej i dopuszczalności zastosowania w sprawie normy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zakres pojęcia "urządzenie techniczne", o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (którego desygnatem jest elektrownia wiatrowa, w skład której nie wchodzą części budowlane) jest podrzędny względem zakresu ogólnego pojęcia "urządzenia" wymienionego w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Z tego względu przyjąć trzeba, że elektrownia wiatrowa była obiektem budowlanym, w skład którego wchodziła jej część budowlana (stanowiąca budowlę) oraz powiązana z nią część techniczno-użytkowa w postaci właściwych urządzeń technicznych przechwytujących energię wiatru i zamieniających ją w energię elektryczną.
W omawianym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie utożsamia swoje stanowisko ze stanowiskiem i argumentacją wyrażonymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3061/15 oraz II OSK 3062/15.
Projektowany obiekt budowlany ma być usytuowany nie tylko na działce nr A, ale także (jego część będąca urządzeniem technicznym) w przestrzeni powietrznej na działkami C, B i A. Jest oczywiste, że inwestor ma tytuł prawny jedynie do działki nr A oraz przestrzeni powietrznej nad ta działką w granicach wyznaczonych normą art. 143 Kodeksu cywilnego. Niezależnie zatem od granic przestrzennych do których sięga prawo własności działek nr C, 49 i A, skarżąca Spółka nie dysponuje w tym zakresie prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Bezpodstawna jest teza wnoszącej kasację o błędnym zrozumieniu przez Sąd przesłanek uznania podmiotu (T. G. i J. G.) za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Jak wskazał Sąd, przymiot strony nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomość T. G. oraz J. G. przekracza ustalone normy, ale wynika z samego faktu oddziaływania inwestycji na tę nieruchomość. Jest to pogląd trafny. Skoro zaś wnosząca kasację nie podważyła tego oddziaływania, to zastosowanie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego było prawidłowe. Warto jeszcze zauważyć, że położenie działki nr B w obszarze oddziaływania inwestycji nie było kwestionowane przez organ pierwszej instancji, który przecież wydał decyzję uwzględniającą wniosek o pozwolenie na budowę.
W konsekwencji należy uznać, że zażądanie od inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działek nr B, C oraz D nie stanowiło naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę nie naruszała art. 35 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.