Uzasadnienie
Dnia 14 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem, wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2386/07, oddalił skargę M. L. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...], Prezydent Miasta Pruszkowa, w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu M. L. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w P..
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, iż M. L. nie przebywał w przedmiotowym lokalu co najmniej 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można było ustalić. Podkreślono, że M. L. nie brał osobistego udziału w toczącym się postępowaniu, albowiem, pomimo podjętych działań, nie udało się ustalić miejsca jego pobytu. Jego interesy reprezentował przedstawiciel wyznaczony przez Sąd Rejonowy w Pruszkowie w osobie W. C..
Odpis powyższej decyzji został w dniu 05 czerwca 2006 r. doręczony reprezentującej skarżącego W. C. z pouczeniem o sposobie i terminie złożenia odwołania. Z uwagi na nie złożenie odwołania decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r. stała się ostateczna.
W dniu 21 lipca 2007 r. M. L. podczas pobytu w Urzędzie Miasta Pruszkowa otrzymał kopię decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. Jednocześnie pracownik urzędu pouczył M. L. o możliwości złożenia odwołania od tej decyzji.
Pismem z dnia 02 sierpnia 2007r. M. L. skierował do Wojewody Mazowieckiego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. o wymeldowaniu podnosząc, iż powodem nie złożenia odwołania w terminie była sprawa tocząca się w Sądzie Rejonowym w Pruszkowie. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu M. L. złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. wyjaśniając, iż wymeldowany został wbrew swojej woli bez możliwości uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem odwołującego nieprawdą było, iż jego matka, która złożyła wniosek o wymeldowanie nie znała miejsca pobytu syna, gdyż w tym okresie odwiedzał ją często i rozmawiał o swojej sytuacji. W momencie złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wnioskodawca zmuszony był razem z rodziną wynajmować mieszkanie co wiązało się z ponoszeniem ogromnych wydatków.
Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., nr [...], Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) odmówił M. L. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. orzekającej o jego wymeldowaniu. W ocenie organu odwołujący się nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, bowiem przedstawione przez odwołującego okoliczności nie stanowiły wystarczającej podstawy dla uznania, iż do uchybienia doszło rzeczywiście bez jego winy. Wprawdzie M. L. stwierdził, iż powodem przekroczenia terminu do złożenia odwołania była tocząca się sprawa sądowa nie wskazał jednak czego dotyczyła. Jednocześnie Wojewoda podniósł, iż, zgodnie z art. 58 § 2 kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając czynności, dla której określony był termin. Zdaniem organu odwołanie M. L. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożone zostało z uchybieniem 7 dniowego terminu, o którym mowa w powyższym artykule.
W dniu 19 października 2007 r. M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, podnosząc, iż o decyzji dotyczącej wymeldowania go z pobytu stałego dowiedział się przypadkowo będąc w dniu 21 lipca 2007 r. w Urzędzie Miasta Pruszkowa. W momencie doręczenia mu odpisu pouczono go o możliwości złożenia odwołania, jednakże nie został on poinformowany, iż czynności powyższej musi dokonać w nieprzekraczalnym terminie 7 dni. Skarżący ponownie wyjaśnił powody opuszczenia domu przy ul. [...] wskazując na agresywne zachowanie konkubenta matki.
Sąd I instancji wywiódł iż Wojewoda Mazowiecki nie naruszył prawa odmawiając M. L. przywrócenia terminu do złożenia odwołania, wskazując jednocześnie, że organ powinien był oprzeć swoje rozstrzygnięcia na innych powodach niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Zdaniem Sądu wobec skutecznego doręczenia w dniu 05 czerwca 2003 r. prawnemu przedstawicielowi skarżącego - W. C. - odpisu decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie złożenia odwołania, uznać należało, że brak było podstaw do powtórnego doręczenia M. L. wskazanej decyzji z pouczeniem o możliwości złożenia odwołania. Dlatego też wręczenie skarżącemu w dniu 21 lipca 2007 r., kopii decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. z pouczeniem o możliwości wniesienia odwołania uznać należało za prawnie bezskuteczne. Zdaniem Sądu późniejsze doręczenie M. L. kopii ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. wywołało jedynie ten skutek, że strona została poinformowana o treści pisma, natomiast czynność powyższa nie miała wpływu na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego, który w przedmiotowej sprawie rozpoczął się z datą skutecznego doręczenia pisma wyznaczonemu przedstawicielowi. Dopóki, więc w obrocie prawnym pozostawało prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Pruszkowie Wydział Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt II RNs 24/03, o ustanowieniu przedstawiciela dla nieznanego z miejsca pobytu M. L., dopóty wszelkie czynności dokonywane przez i w stosunku do tego przedstawiciela pozostawały prawnie skuteczne.
Sąd I instancji wskazał, że z wymienionych powyżej powodów Wojewoda Mazowiecki powinien był odmówić M. L. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. Mając jednak na uwadze, iż błędne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia stanowiło uchybienie procesowe nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia Sąd oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożył M. L..
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności wskazanych przez M. L., a przemawiających za przywróceniem terminu do wniesienia odwołania.
Zawnioskowano o uchylenie zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej składający przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Następnie wywiedziono, że pomimo zawiadomienia, ustanowionego w myśl art. 34 kpa przedstawiciela - Wiesławy Choińskiej - również skarżącemu powinna być doręczona prawidłowo decyzja, o której wcześniej nie wiedział, co wynikało z podstępnego zachowania jego matki, która wprowadzając w błąd organy administracji, uniemożliwiła prawidłowe zawiadomienie go o prowadzonym postępowaniu. Tym samym uniemożliwiono mu udział w sprawie.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z normą wyrażoną w art. 183 § 1 powyższej ustawy, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie odpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności.
W będącej przedmiotem rozpoznania skardze zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności wskazanych przez M. L., a przemawiających za przywróceniem terminu do wniesienia odwołania.
Uzasadniając powyższy zarzut wywiedziono jedynie, że pomimo skutecznego zawiadomienia o kwestionowanej decyzji przedstawiciela skarżącego, również jemu powinna być doręczona decyzja, o której wcześniej nie wiedział.
Tak lakoniczne uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnej praktycznie uniemożliwia jego kontrolę. Skarżący nie wykazał bowiem naruszenia jakich przepisów postępowania dopuścił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone orzeczenie. Ogólnikowe stwierdzenie, że nie wzięto pod uwagę wszystkich okoliczności wskazanych przez skarżącego bez jednoczesnego powiązania przepisu art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. z konkretnymi normami procedury sądowoadministracyjnej nie podważyło dokonanej oceny legalności działań administracji. Przepis art. 174 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powołany samoistnie nie może bowiem stanowić wzorca kontroli kasacyjnej, jako że nie jest właściwym przytoczeniem podstawy kasacyjnej.
W przeciwnym razie ustosunkowanie się do zarzutu skargi kasacyjnej, który nie został powiązany z konkretnym przepisem prawa procesowego wymagałoby oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w jej całokształcie, a do tego Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony.
W konsekwencji tak powołana podstawa kasacyjna nie może być uznana za usprawiedliwioną.
Oznacza to, że nie zostało skutecznie zakwestionowane stanowisko Sądu I instancji co do poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, dokonanej oceny prawnej.
Mając na względzie powyższe rozważania złożoną skargę kasacyjną należało oddalić zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ W. Kisiel /-/ J. Bujko /-/ A. Łaskarzewska