Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1039/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2020 r., znak SKO.ZP/415/148/2020, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.
Prezydent Miasta Krakowa, dalej także: "Prezydent", po rozpoznaniu sprawy po raz kolejny, na skutek kasacyjnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, decyzją nr AU-2/6730.2/42/2020 z dnia 20 stycznia 2020 r., znak AU-02-8.6730.2.103.2018.KZI, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), dalej także: "u.p.z.p.", "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), dalej także: "rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589), dalej także: "rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy", oraz art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Instytutu Mechaniki Górotworu PAN w Krakowie – ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "[...] ". Do decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1 – warunki zabudowy, Załącznik Nr 2 – część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 3 – część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik Nr 4 – część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił przebieg postępowania i wskazał w szczególności, że teren określony we wniosku nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Organ I instancji ocenił, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa odwołanie złożyła [...] w Krakowie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, dalej także: "SKO", "organ odwoławczy", "Kolegium", decyzją z dnia 23 kwietnia 2020 r., znak SKO.ZP/415/148/2020, działając na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.
Sąd wskazał, że przedmiotem jego kontroli była decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 61 tej ustawy. Organy administracji słusznie, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziły postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p.
Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków, a wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.
Dalej Sąd wskazał, że weryfikacja przesłanek ustalenia warunków zabudowy wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sposób, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji, określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na użytek niniejszej sprawy sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna przez osobę uprawnioną – mgr inż. arch. J. S.; analiza ta, w ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Prawidłowo, zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczony został obszar analizowany. Obszar ten wyznaczono wokół terenu inwestycji na części dz. nr [...] w odległości trzykrotnej szerokości granicy dz. nr [...] od strony ul. R. wobec jej szerokości ok. 92 m. W obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej oraz stanowiące sąsiedztwo w sensie urbanistycznym dla planowanej inwestycji, które zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (jest to przykładowo działka nr [...], a także inne działki wskazane w tym kontekście przez organ).
Ta konstatacja sformułowana w wynikach analizy i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jawi się jako prawidłowa i nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości. Implikuje ona spełnienie przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd zauważył, że pojęcie funkcji zabudowy, na gruncie powołanego przepisu, rozumiane jest szeroko; w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się też na dopuszczalność wprowadzania funkcji uzupełniającej czy też komplementarnej. Odnośne działki zostały wskazane zarówno w załączniku nr 1 do decyzji (warunki zabudowy), jak i w załączniku nr 3 (część tekstowa wyników analizy). Nie jest więc zasadny zarzut 4 skargi.
Sąd podzielił również stanowisko organów administracji co do tego, że spełniona została przesłanka ustalenia warunków zabudowy w postaci dostępu przedmiotowego terenu do drogi publicznej. Wbrew zarzutowi 7 skargi teren posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej tj. ul. W. R. (działka nr [...] jest działką drogową). Z kolei, warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji ukształtowane zostały z uwzględnieniem opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 22 marca 2018 r. W świetle tej opinii: 1) teren planowanej inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. W. R.;
- 2) istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.;
- 3) obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zapewni droga publiczna – ul. W. R. poprzez projektowany zjazd na teren inwestycji oraz zgodnie z obowiązującą organizacja ruchu;
- 4) należy w ZIKiT w Krakowie uzyskać zezwolenie na lokalizację w/w zjazdu w formie decyzji administracyjnej;
- 5) inwestor we własnym zakresie i na własny koszt winien rozwiązać ewentualne kolizje z istniejącą zielenią oraz infrastrukturą techniczną;
- 6) obiekt budowlany powinien być usytuowany od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. W. R. w odległości zgodnej z art. 43 pkt 1, 2 ustawy o drogach publicznych;
- 7) inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zapewnić miejsca postojowe dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji; ponadto w bilansie miejsc postojowych należy uwzględnić dodatkowo ogólnodostępne miejsca postojowe (pkt II.4.f).
W ocenie Sądu, ustalenia te należy uznać za prawidłowe i w pełni wystarczające. Zdaniem Sądu – prawidłowe są również ustalone w decyzji warunki co do miejsc parkingowych (pkt II.4.e), przy czym wynikają one z transponowanych do decyzji postanowień uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r., określającej politykę przestrzenną Gminy w tym zakresie ("Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa"). W ocenie Sądu, organy słusznie przyjęły też, że "opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie wydana została w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 35 ustawy o drogach publicznych. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie był jednostką działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa, a więc organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. co do zasady następuje w drodze postanowienia, przy czym jego aspekty proceduralne reguluje art. 106 k.p.a. Niemniej jednak, ilekroć kompetencje do prowadzenia postępowania "głównego" i do dokonania uzgodnienia są w konkretnym przypadku przypisane do jednego i tego samego organu, tylekroć odrębnego postanowienia uzgadniającego nie wydaje się". Zarzuty 5 i 6 skargi są zatem pozbawione podstaw.
Odnosząc się do poszczególnych parametrów nowej zabudowy, Sąd stwierdził, że zostały one ustalone prawidłowo. Linię ustalono w następujący sposób: "na przedłużeniu elewacji budynku nr 27 i 25 na dz. nr [...] i [...] obr. 4 Krowodrza od strony ul. W. R. oraz od strony wewnętrznego ciągu komunikacyjnego, zgodnie z oznaczeniem wg Polskiej Normy PN-B-01027 na załączniku graficznym nr 2 i nr 4 do niniejszej decyzji". Takie ukształtowanie linii zabudowy znajduje uzasadnienie w wynikach analizy. Podnoszona w skardze okoliczność ustalenia dwóch linii zabudowy, zdaniem Sądu, nie implikuje naruszenia prawa; rozwiązanie takie jest też często stosowane w praktyce, np. w przypadku, gdy teren inwestycji znajduje się pomiędzy drogami czy też na rozwidleniu drogi. Poza tym jest to dodatkowe niejako ograniczenie dla inwestora, toteż ewentualnie jedynie on mógłby je podawać w wątpliwość; w żaden sposób nie dotyka ono interesu prawnego innych podmiotów. Zarzut 1 skargi jest zatem, w ocenie Sądu, niezasadny.
Zdaniem Sądu, na aprobatę zasługuje także zreferowana wyżej pozytywna ocena organu odwoławczego co do pozostałych parametrów planowanej zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni planowanego budynku w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (część dz. nr [...] w liniach rozgraniczających inwestycję wg zał. nr 2) ustalono na poziomie 13%-15% (na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia), a udział powierzchni biologicznie czynnej – na poziomie nie mniej niż 25% w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (część dz. nr [...] w liniach rozgraniczających inwestycję wg zał. nr 2). Szerokość elewacji frontowej planowanego budynku (w widoku od strony ul. W. R.) ustalono na 22 m z tolerancją ± 1m (na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku, jej attyki ustalono na 11,5m z tolerancją ±0,5m, nie wyżej niż 215,4m n.p.m. układ odniesienia kronsztadt 86 (na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia).
W zakresie geometrii dachu ustalono dach płaski (spadki do 12 stopni) nie przekraczający wysokości attyki (na podstawie § 8 rozporządzenia). Przedmiotowe parametry zostały wprawdzie ukształtowane w dużej mierze na podstawie reguł wyjątkowych, ale niewątpliwie spełniona jest przesłanka takich rozstrzygnięć opisana formułą "jeżeli wynika to z analizy". Uzasadnienie przyjętych parametrów zawarte w analizie jest przekonujące, zostało ono poddane wnikliwej weryfikacji przez organ odwoławczy. Sąd w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego co do prawidłowości ustalenia parametrów planowanej zabudowy.
Pośród warunków zabudowy ustalono także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wskazano, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Ustalenia te czynią zadość dyspozycji art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Sąd dodał, że interesy osób trzecich podlegają ochronie także na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, w szczególności w toku postępowania o pozwolenie na budowę. Zarzut 2 skargi jest zatem niezasadny.
Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ocenił, że istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a także prawidłowo skonstatował zgodność decyzji z przepisami szczególnymi oraz brak wymogu uzyskania zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Niezasadne są także zarzuty 3 i 8 skargi. Relewantne okoliczności faktyczne zostały bowiem wyjaśnione, a uzasadnienie prawne i faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego. Organ odwoławczy przytoczył zarzuty odwołania i w uzasadnieniu decyzji w stopniu wystarczającym się do nich odniósł.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] w Krakowie. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to: 1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w kwestionowanej decyzji nie określono w należyty sposób ilości miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia, która to ilość miejsc postojowych może wpływać na wysokość wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, mimo istnienia wymagania w tym zakresie;
2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy organ nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności nie ustalił, czy w odniesieniu do planowanego zamierzenia inwestycyjnego możliwe jest spełnienie wymagań dotyczących ilości miejsc postojowych, uwzględniając, że realizacja inwestycji doprowadzi w istocie do likwidacji istniejących miejsc postojowych;
3. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 7 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak konkretnego określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, mimo istniejącego wymagania w tym zakresie.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2020 r., znak: SKO.ZP/415/148/2020 oraz poprzedzającej ją decyzji nr AU-2/6730.2/42/2020 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 stycznia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy, znak: AU-02-7.6730.2.103.2018.KZI, ewentualnie
- 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie,
- 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
Ponadto skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z uwagi na to, że strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, zachodziła podstawa z art. 182 § 2 P.p.s.a., do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w kwestionowanej decyzji nie określono w należyty sposób ilości miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia, która to ilość miejsc postojowych może wpływać na wysokość wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, mimo istnienia wymagania w tym zakresie.
Z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym jest m.in. § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 18 ust. 1 tego rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
Pamiętać przy tym trzeba, że w myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.
Natomiast według § 18 ust. 2, liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
Oznacza to obowiązek organu administracji architektoniczno-budowlanej dostosowania się do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich zorganizowania (rozmieszczenia) przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby zatem niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wymagana ilość miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług. Te wielkości ustalane są natomiast szczegółowo na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 761/16).
Z odesłania do § 18 ust. 2 wynika natomiast, że chodzi tu o określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie komunikacji a nie określenie maksymalnej liczby miejsc parkingowych. Dyspozycję tego przepisu należy więc rozumieć w ten sposób, że liczba miejsc postojowych i urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom określonym w takiej decyzji. Decyzja ta nie wskazuje liczby miejsc postojowych, ale określa zasady (warunki), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Takimi zasadami wpływającymi na liczbę miejsc postojowych i urządzenie parkingu są np. powierzchnia zabudowy, ilość kondygnacji, czy zasady komunikacji dla tej inwestycji (patrz: wyrok NSA z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1534/17).
Takie zapisy decyzja o warunkach zabudowy zawiera (Załącznik Nr 1 Pkt II.4.e.f.). Wyznacza zatem ramy dla szczegółowych ustaleń odnoszących się do liczby miejsc postojowych.
Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy nie wynika wymóg dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy konkretyzowania w tej decyzji liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Przepis § 2 pkt 6 wspomnianego rozporządzenia stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji między innymi w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Jego treść nie oznacza konieczności dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla planowanej inwestycji. Tego rodzaju konkretyzacja następuje, jak wynika z poprzedzających rozważań, na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie związany ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym wskaźnikiem udziału powierzchni biologicznie czynnej. Ustalenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę ilości miejsc postojowych nie będzie więc mogło naruszać ustaleń decyzji o warunkach zabudowy także w tej mierze.
W konsekwencji nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. Dodać warto, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zasadnicze znaczenie ma dokument w postaci analizy urbanistycznej. Zarzut naruszenia przepisów ogólnej procedury administracyjnej, tj. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. co do okoliczności będących przedmiotem analizy urbanistycznej, bez podważenia prawidłowości tej analizy, w określonym zakresie, nie jest skuteczny.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 7 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak konkretnego określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, mimo istniejącego wymagania w tym zakresie.
W Załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 stycznia 2020 r. o warunkach zabudowy – "Warunki zabudowy" – określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku, jej attyki na 11,5 m z tolerancją 0,5 m, nie wyżej, niż 215,4 m n.p.m., układ odniesienia kronsztadt 86 (pkt II.1.d). Jak nadto wskazano, wysokość wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 w/w rozporządzenia.
W części wstępnej Załącznika Nr 1 podano, że warunki zostały ustalone po wykonaniu analizy urbanistyczno-architektonicznej, przeprowadzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W powołanym wyżej pkt II.1.d stwierdzono nadto, że uzasadnienie znajduje się w pkt 3.d Załącznika Nr 3 do decyzji. Stwierdzono, że zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia, powyższe wysokości mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.
W załączniku Nr 3 do decyzji o warunkach zabudowy – "Wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej", w pkt 3.d zawarto uzasadnienie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (omyłkowo oznaczono ten punkt jako 3.e, ale z systematyka "Wyników" wskazuje na to, że punkt ten nastąpił po punkcie 3.c, a po nim wskazano punkt 3.e).
W obszernym uzasadnieniu wyjaśniono przyczyny ustalenia wysokości na podstawie § 7 ust.
4. Podano wysokość maksymalną 11,5 m z tolerancją 0,5 m, tj. do 12 m. Jednocześnie w omawianym uzasadnieniu dodano, że mając na uwadze rzędne terenu występujące w rejonie planowanej budowy 203,57 m-204,06 m n.p.m. oraz rzędne istniejącego układu komunikacyjnego 203,15-203,32 m n.p.m., maksymalną wysokość bezwzględną budynku należy przyjąć w nawiązaniu do układu komunikacyjnego jako nieprzekraczającą rzędnej 215,4 m n.p.m.
Wielkości te zostały wskazane także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy czym organ odwoławczy również szczegółowo przedstawił "Wyniki analizy".
Tak więc ustalenie wysokości z tolerancją do 0,5 m uzasadnione różnymi rzędnymi terenu występującymi w rejonie planowanej inwestycji, zostało w decyzji przyjęte na podstawie analizy urbanistyczno- architektonicznej. Tego rodzaju ustalenie nie narusza § 7 ust. 4 rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16).
Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie została konkretnie określona.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.