Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 listopada 2005 r., rozpoznając skargę A. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Izabelin Nr V/25/2003 z dnia 26 lutego 2003 r. w części dotyczącej ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do drogi określonej symbolem 8klg – ul. Działkowej na odcinku działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr 95/3 obręb Hornówek.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem procedury planistycznej przewidzianej w art.18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zwanej dalej ustawą, przewidującym, że o terminie wyłożenia projektu planu powiadamia się właścicieli nieruchomości, których interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone poprzez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Skarżącego, który jest współwłaścicielem działki objętej projektem planu, nie zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu, mimo że plan ten rozstrzygał o przebiegu linii rozgraniczającej ulicę Działkową, do której przylega działka skarżącego, w taki sposób, że część działki skarżącego została objęta liniami rozgraniczającymi tę ulicę, której szerokość w planie określono na 9 m. Sąd powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt II RN 100/01 (OSNAPU 2003, nr 9 poz. 212) przyjmujące, że bez znaczenia jest okoliczność, że wprowadzone do aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia nawiązują do treści miejscowego planu uchwalonego prze dniem 1 stycznia 1995 r. z tego względu, że uprzednio obowiązująca procedura przewidywała jedynie składanie wniosków, natomiast nie dopuszczała możliwości skorzystania z drogi prawnej przez każdego, w tym przez właściciela nieruchomości, którego interes lub uprawnienie zostało naruszone w projekcie planu i organy gminy nie są zwolnione od zachowania przy uchwalaniu nowego planu procedury planistycznej przewidzianej w ustawie, chociażby ustalenia planu były tożsame z ustaleniami planu uchwalonego poprzednio, które już wtedy naruszały prawem chroniony interes prawny właścicieli nieruchomości.
W ocenie Sądu I instancji ustalenia zaskarżonego planu tak jak i uprzednio obowiązującego planu naruszają interes prawny skarżącego i wobec tego obowiązkiem Wójta Gminy Izabelin było stosownie do wymagań art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy zawiadomienie skarżącego na piśmie o wyłożenie projektu planu.
Rada Gminy Izabelin wniosła skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, naruszenie przepisów prawa materialnego art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Skarga kasacyjna podnosi, że w uprzednio obowiązującym planie miejscowym przewidziano poszerzenie istniejącej ulicy, do której przylega działka skarżącego określając przebieg linii rozgraniczających w taki sposób jak czyni to zaskarżony plan, który przewiduje przebieg ulicy Działkowej na odcinku położenia działki skarżącego, dokładnie w tym samym miejscu. Postanowienia planu zawierające nowe przepisy prawa miejscowego nie zmieniły dotychczasowych ustaleń i skarżący jako właściciel działki mógł i może korzystać z tej nieruchomości z wyłączeniem innych osób w identycznym zakresie jak korzystał pod rządami uprzednio obowiązującego planu.
W ocenie skargi kasacyjnej w tych okolicznościach faktycznych nie jest możliwe wykazanie na czym polega naruszenie interesu prawnego skarżącego czyli uszczerbek jakiego faktycznie doznaje sfera jego materialnoprawnych uprawnień jako właściciela działki.
W ocenie wnoszącej kasację, z ustalonych faktów naruszenia interesu prawnego właściciela przez stary plan miejscowy i powielenie jego ustaleń przez plan nowy, wynika logicznie wniosek dokładnie przeciwny, zgodnie z którym do naruszenia sfery interesów dojść nie mogło. Sąd zastosował przepis art. 18 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy wobec faktycznego niewypełnienia jego dyspozycji; tym samym nie istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Izabelin w sprawie zatwierdzenia planu miejscowego.
Zgodnie z art. 140 kc właściciel ma prawo korzystać z nieruchomości z wyłączeniem innych osób, jednakże w granicach jej społeczno-gospodarczego przeznaczeniem rzeczy oraz ustaw i zasady współżycia społecznego. Ustawowe ograniczenie w zakresie sposobu wykonywania własności wynika zwłaszcza z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym plan miejscowy wespół z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania własności. Niedopuszczalne jest zatem formułowanie poglądów o naruszeniu prawnie chronionych interesów, jeżeli nie ma podstaw do jednoczesnego postawienia konkretnego zarzutu naruszenia procedury planistycznej.
Wnosząca skargę kasacyjną domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest trafne stanowisko skargi kasacyjnej, że po stronie gminy nie było obowiązku zawiadamiania skarżącego na piśmie o wyłożeniu projektu planu miejscowego stosownie do treści art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy. W rozpoznanej sprawie jest okolicznością niesporną, a eksponuje ją również uzasadnienie skargi kasacyjnej, że zarówno uprzednio obowiązujący plan miejscowy jak i plan zaskarżony przewidują przebieg linii rozgraniczających ulicę Działkową przez teren działki należącej do skarżącego. Oznacza to, że wykonywanie prawa własności przez skarżącego w stosunku do terenu, działki, który znalazł się w liniach rozgraniczających ulicę uległo ograniczeniu w związku z takimi zapisami w planach, bowiem takie ustalenia planu powodują, że skarżący nie może ogrodzić działki w jej granicach, na terenie objętym tymi liniami. Takie ustalenia planu niewątpliwie naruszają interes prawny skarżącego jako właściciela działki w swobodnym nieograniczonym jej korzystaniu narzucając określony reżim co do możliwości ogrodzenia jej do strony wymienionej ulicy.
Z eksponowanej w skardze kasacyjnej okoliczności, z której strona wywodzi swój pogląd, że ustalenia zaskarżonego planu nie naruszyły interesu prawnego skarżącego, bowiem poprzedni plan przewidywał identyczne rozwiązania i wobec tego tak samo ograniczał prawa skarżącego do wykonywania prawa własności w stosunku do części działki można wyprowadzić wyłącznie wniosek, że w taki sam sposób, jak czyniły to ustalenia uprzednio obowiązującego planu, prawa skarżącego co do realizacji wykonywania prawa własności zostały uszczuplone w zaskarżony akcie. Z tej zbieżności treści planu w tej mierze wypływa jedynie wniosek, że sytuacja skarżącego co do jego uprawnień w sposobie wykonywania własności dla tej części terenu nie uległa zmianie z czego nie można jak czyni to skarga kasacyjna wyprowadzać, że te ustalenia zaskarżonego planu nie naruszyły interesu prawnego skarżącego. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że ustalenia planu naruszają interes prawny skarżącego w sposobie wykowywana własności i wobec tego gmina uchwalając plan na zasadach określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stosownie do wymagań jej art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) była zobowiązana do powiadomienia skarżącego na piśmie o wyłożeniu projektu planu czego zaniechała.
Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu jest argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej, że gmina stosownie do treści art. 33 ustawy mogła dokonać zapisami planu ograniczenia uprawnienia właścicieli w zakresie sposobu wykonywania własności, bowiem zawarte w tym uregulowaniu uprawnienie nie zwalniało od zachowania przewidzianej procedury planistycznej a przeciwnie w stosunku do osób, których interesy projekt planu naruszał, istniał obowiązek zawiadomienia o jego wyłożeniu. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym dawała podmiotom, których uprawnienia naruszał wyłożony projekt planu środki jego zaskarżenia w postaci wnoszenia zarzutów na etapie uchwalania planu i nałożony w art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) obowiązek powiadamiania o wyłożeniu projektu planu stanowił gwarancję zapewnienia tym podmiotom możliwości skorzystania z przysługujących, w tym zakresie uprawnień.
Słuszne jest wobec tego stanowisko Sądu I instancji, że naruszenie procedury planistycznej polegające na niezachowaniu względem skarżącego wymagań wynikających z wymienionego przepisu dawało podstawę do stwierdzenia nieważności wskazanej w sentencji wyroku części zaskarżonego aktu na gruncie uregulowań art. 27 ustawy. Ubocznie jedynie należy zwrócić uwagę, bowiem nie jest to przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji niepoprawnie przywołał podstawę procesową swojego orzeczenia przywołując "art. 145 § 2 pkt 2 ppsa" zamiast "art. 147 § 1 ppsa".
Z przyczyn wymienionych na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.