Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Kr 849/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. K., A. K. i D. W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną od wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty B. wnieśli skarżący J. K., A. K. i D. W. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania powyższych decyzji skarżące podniosły, że prowadzenie robót budowlanych w oparciu o wadliwą decyzję może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci zniszczenia zabytku. Pełnomocnik skarżących, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., (sygn. akt II GSK 1497/2010), wskazał, że zgodnie z poglądem NSA zniszczenie zabytku jest wyrządzeniem znacznej szkody majątkowej, której nie da się wynagrodzić bo nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego bądź takie przywrócenie będzie bardzo trudne do odwrócenia i stanie się możliwe nawet przy dużym nakładzie sił i środków.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną – uczestnik postępowania sądowego J. K. - reprezentowany przez adwokata K. R., wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanych wyżej decyzji. Powołując się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podał, że nie zachodzi obawa zniszczenia zabytku i niepowetowanej szkody, albowiem wykonanie tych decyzji nie ingeruje w jakimkolwiek zakresie w zabytek czy w jego otoczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Brzmienie tego przepisu oznacza, iż to strona jest obowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zaznaczyć jednakże należy, iż możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie wskazanego przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej.
Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.
Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast brak uzasadnienia wniosku, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. niepublik. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, s.168).
W niniejszej sprawie przedmiotem pozwolenia na budowę jest inwestycja polegająca na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego i muru oporowego w granicach działki, na terenie położonym w obrębie układu urbanistycznego B., wpisanego do rejestru zabytków.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zawarta w uzasadnieniu hipotetyczna szkoda " zniszczenie zabytku" wiąże się z subiektywną obawą strony w przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji. "Zniszczenie zabytku" jest bardzo szeroki pojęciem, a wnioskodawcy nie skonkretyzowali nawet jaki zabytek mógłby ulec zniszczeniu na skutek budowy przedmiotowej inwestycji. Powołane we wniosku postanowienie o sygn. akt II GSK 1497/10 z dnia 14 stycznia 2011 r. nie uzasadnia złożonego wniosku. Orzeczenie to odnosi się bowiem do decyzji organu I instancji nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną za przejazd pojazdem nierozmiarowym, a nie - jak wskazały skarżące - decyzji, której wykonanie wiązałoby się ze zniszczeniem zabytku. Nadmienić też należy, iż – jak wynika z akt administracyjnych – M. W. Konserwator Zabytków w K., decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] wydał ze stanowiska konserwatorskiego, pozwolenie na dokonanie przedmiotowej inwestycji.
Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co oznacza, iż strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek - art. 61 § 4 P.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.