Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 roku, sygn. akt II SA/Kr 1513/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. K. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku pismem z dnia 22 marca 2011 r. Burmistrz Bochni zawiadomił W. i K. K. o możliwości zapoznania się z aktami postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla inwestycji obejmującej budowę wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej nr [...] ze stacji paliw w B. w zakresie poszerzenia jezdni drogi wojewódzkiej, przebudowy chodników oraz przebudowy odcinka kanalizacji deszczowej i studzienek deszczowych na działkach nr [...] znajdujących się w B. W odpowiedzi, pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. W. i K. K. zwrócili się do Burmistrza B. o "spowodowanie respektowania prawa k.p.a. w sprawie podjęcia zwieszonego postępowania z dnia 14 stycznia 2009 r. oraz wyrazili oczekiwanie na "wydanie postanowienia zgodnie z art. 97 § 2".
W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. Burmistrz Bochni wyjaśnił, że zawiadomienie z dnia 22 marca 2011 r. dotyczyło postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji pozostaje zawieszone (postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r.), ale niebawem zostanie podjęte, a to w związku z ustaniem przyczyny zawieszenia.
Na to pismo skarżący w dniu [...] czerwca 2011 r. wnieśli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie. W zażaleniu wskazali, iż powyższe pismo Burmistrza traktują jako próbę wydania postanowienia w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Poinformowali, że pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. zaskarżyli do WSA w Krakowie uzgodnienia z Powiatowym Sanepidem i w związku z tym wnoszą o wstrzymanie prowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia do czasu rozstrzygnięcia ich sprawy przez WSA w Krakowie.
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wskazując, iż zażalenie dotyczy pisma organu pierwszej instancji, pismo to nie jest postanowieniem i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia. W piśmie tym Burmistrz jedynie poinformował strony, iż toczą się równolegle dwa postępowania: jedno w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, drugie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W skardze na powyższe postanowienie W. K. i K. K. zarzucili naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 11 i art. 106 k.p.a. Wskazali, że wnieśli wcześniej do tut. Sądu skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 2 marca 2011 r. i rozpatrzenie tej sprawy przez Sąd będzie stanowiło zagadnienie wstępne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w której zostało wydane zaskarżone postanowienie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie stanowi środek zaskarżenia aktu administracyjnego wydanego w toku postępowania i rozstrzygającego określoną konkretnym przepisem kwestię. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że dla bytu aktu administracyjnego nie jest konieczne określenie jego nazwy, a nawet nie jest konieczne zawarcie w nim wszystkich przewidzianych prawem elementów. Niezmienny jednak i trwały pozostaje jednak pogląd, że ani decyzja, ani postanowienie nie istnieją bez elementu zasadniczego tj. bez rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sadu, pismo Burmistrza Bochni z dnia [...] maja 2011 r. żadnego rozstrzygnięcia nie zawiera. Stosownie do obowiązku określonego przepisem art. 9 k.p.a., organ w piśmie tym udzielił stornom wyjaśnień co do stanu postępowań w dwóch sprawach administracyjnych, nie przesądził zaś o żadnej kwestii tych spraw dotyczącej. Pismo to nie stanowi postanowienia, a kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego pisma zażaleniem. Jak należy się domyślać (bo wyraźnie nie zostało to wyartykułowane) wolą skarżących było zatamowanie postępowania administracyjnego sprawie środowiskowych uwarunkowań do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd ich skargi na postanowienie uzgodnieniowe organu nadzoru sanitarnego. Tego celu skarżący nie mogą osiągnąć w drodze zażalenia na pismo niebędące aktem administracyjnym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli W. K. i K. K. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj.:
- 1. art. 101 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wniesionego przez skarżących wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania we właściwej formie tj. postanowienia, a tym samym pozbawienie strony możliwości wniesienia zażalenia i jego merytorycznego rozpoznania;
- 2. art. 123 § 1 k.p.a. i art. 141 § 1 k.p.a. poprzez akceptację niewydania postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, co uniemożliwiło stronie złożenie zażalenia na takie postanowienie i jego merytorycznego rozpoznania;
- 3. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zażalenie wniesione przez skarżących na pismo Burmistrza Bochni jest niedopuszczalne.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do konstrukcji skargi kasacyjnej podnieść należy, że skarżący kasacyjnie zarzucił, iż Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie łącząc tych zarzutów ze stosownymi przepisami procedury sądowoadministracyjnej. Tymczasem sądy administracyjne nie stosują wprost przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zarzuty naruszenia tych przepisów winny być powiązane z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd pierwszej instancji mógłby jedynie naruszyć przepisy postępowania sądowoadministracyjnego poprzez błędną ocenę zastosowanych przez organy administracji publicznej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z taką sytuacją wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Przepis art. 101 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, który został wskazany w zarzutach skargi kasacyjnej, wskazuje na możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. W niniejszej sprawie zaskarżone do sądu pismo z całą pewnością nie jest postanowieniem o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Przedmiotowa sprawa dotyczy środowiskowych uwarunkowań zgody dla inwestycji obejmującej budowę wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej nr 965 ze stacji paliw w Bochni, i sprawa ta nie jest zawieszona.
Co więcej pismo organu administracji publicznej, które jest przedmiotem zażalenia, nie ma formy oczywiście stanowiącej, a tylko wówczas mogłoby być ono traktowane jako postanowienie na które służy zażalenie. W okolicznościach niniejszej sprawy z racji prowadzenia jednocześnie dwóch odrębnych postępowań administracyjnych organ mógł w celu poinformowania strony postępowania skierować do niej pismo, które nie stanowiło władczego rozstrzygnięcia, a jedynie wskazywało jego adresatowi jakiej sprawy dotyczy postępowanie w toku którego został złożony wniosek.
W przedmiotowym piśmie organ administracji publicznej poinformował skarżących o toczących się 2 odrębnych postępowaniach, a nadto że w najbliższym czasie zamierza podjąć postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji, co jak się wydaje z pism skarżących jest zbieżne z ich oczekiwaniami.
Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie nie został również naruszony przepis art. 123 § 1 k.p.a. i art. 141 § 1 k.p.a. W opozycji do twierdzeń skarżących kasacyjnie pismo będące przedmiotem zaskarżenia nie może być uznane za postanowienie, albowiem jak już wyżej wskazano nie ma ono formy oczywiście stanowiącej. Nie rozstrzyga ono w sposób władczy jakiejkolwiek kwestii. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Zażalenie wniesione przez skarżących na pismo Burmistrza B. jest niedopuszczalne, co słusznie wywiódł i organ i wydający zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.