Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1042/11

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 968/10, oddalił skargę J.P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J.P., Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty Kołobrzeskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...], wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu kiosku dźwigiem, obiektu tymczasowego do 120 dni, nietrwale związanego z gruntem na terenie nieruchomości przy ul. [...] w G., działka nr [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 6 maja 2010 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek J.P. w sprawie zgłoszenia zamiaru postawienia dźwigiem obiektu tymczasowego - kiosku w G. przy ul. [...]. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków wskazanych w punktach od 1 do 9 w terminie siedmiu dni od daty otrzymania postanowienia. Braki te zostały uzupełnione.

Następnie Starosta Kołobrzeski dokonał ponownej oceny wniosku i stwierdził, że inwestor nie wywiązał się w całości z ww. obowiązku, bowiem nadal brak jest prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 3) oraz informacji dotyczących lokalizacji (pkt 4) i wysokości przedmiotowego kiosku (pkt 6) potwierdzających, że jego budowa nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przedmiotowych robót.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.P. wskazując, że w związku z uznaniem przez Starostę Kołobrzeskiego uzupełnienia wniosku za nieskuteczny, sprzeciw został mu doręczony po terminie przewidzianym na jego wniesienie.

Na skutek wniesionego odwołania Wojewoda Zachodniopomorski dokonał ponownej oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i stwierdził brak podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nadto organ przytoczył przepisy art. 29 ust. 1 pkt 12 oraz art. 30 ust. 2 i 5 powyższej ustawy i ustalił, że w przedmiotowej sprawie zgłoszenie J.P. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w K. w dniu 6 maja 2010 r., a postanowienie zasadnie nakładające obowiązek uzupełnienia stwierdzonych braków zostało wydane w dniu [...] maja 2010 r. i skutecznie doręczone inwestorowi w dniu 2 czerwca 2010 r.

Dodatkowe dokumenty stanowiące uzupełnienie wniosku wpłynęły do Starostwa Powiatowego w K. w dniu 11 czerwca 2010 r., zatem z tą datą rozpoczął bieg termin do wniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty Kołobrzeskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana i doręczona inwestorowi przed upływem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy przesłanych przez organ I instancji wraz z odwołaniem znajduje się notatka służbowa z dnia 21 lipca 2010 r., znak: [...], w której stwierdzono, że "na działce nr [...] w miejscowości G. gmina K., w miejscu, w którym miał być postawiony przedmiotowy kiosk uliczny do sprzedaży wyrobów piekarniczych, taki obiekt już istnieje". Zdaniem organu odwoławczego powyższy stan faktyczny potwierdził naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane i obligował organ administracji architektoniczno - budowlanej do wniesienia sprzeciwu.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył J.P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zakwestionowanej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 30 ustawy Prawo budowlane, art. 44 i art. 57 § 5 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że spór stron niniejszego postępowania dotyczy terminu, w jakim organy administracji architektoniczno - budowlanej mogą skutecznie wnieść sprzeciw do zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Z przepisu tego wynika, że organ może wnieść - w drodze decyzji - sprzeciw w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Stosownie zaś do art. 30 ust. 2 zd. 3 tej ustawy w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw.

Nadto wskazano, że skład orzekający Sądu I instancji podziela w całości pogląd prezentowany w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08, zgodny z dotychczasowym orzecznictwem, iż w sytuacji, gdy – zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust.

1. 5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia terminu wyznaczonego postanowieniem.

W niniejszej sprawie skarżący złożył we właściwym organie zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych w dniu 6 maja 2010 r., zatem od następnego dnia zaczął biec trzydziestodniowy termin na wniesienie ewentualnego sprzeciwu lub wydanie postanowienia o uzupełnieniu złożonego zgłoszenia.

Dodatkowo Sąd wyjaśnił, że Starosta Powiatowy Kołobrzegu wydając w dniu [...] maja 2010 r. postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia i wysyłając go w tym samym dniu do wnioskodawcy, zachował wskazany wyżej trzydziestodniowy termin. W takiej sytuacji termin na wniesienie sprzeciwu rozpoczyna bieg od dnia upływu terminu wyznaczonego w tym postanowieniu, liczonego od dnia jego skutecznego doręczenia stronie, które nastąpiło 2 czerwca 2010 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin na uzupełnienie zgłoszenia upływał 9 czerwca 2010 r. Skarżący uzupełnił ww. wniosek w terminie wyznaczonym postanowieniem (data nadania w placówce pocztowej - 8 czerwca 2010 r., data wpływu do Starostwa Powiatowego w K. - 11 czerwca 2010 r.). Zatem, zdaniem Sądu, od dnia 11 czerwca 2010 r. należy liczyć trzydziestodniowy termin na wniesienie sprzeciwu.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie sprzeciw wniesiony decyzją Starosty Kołobrzeskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. nie naruszał w żadnej mierze terminu o którym mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, natomiast do jego wydania organ był zobowiązany w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia. Nadto z akt sprawy wynika, że sprzeciw został doręczony skarżącemu w dniu 29 czerwca 2010 r., a więc przed upływem terminu określonego w art. 30 ust. 5.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy trafnie podniósł, że istniały przesłanki do wniesienia sprzeciwu, bowiem na dzień wydania przez niego decyzji tymczasowy obiekt budowlany (kiosk) objęty zgłoszeniem istniał mimo braku rozstrzygnięcia organu upoważniającego skarżącego do postawienia tego kiosku.

W ocenie Sądu rację miał organ I instancji, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych wymagało uzupełnienia, w szczególności w zakresie informacji dotyczących lokalizacji i wysokości kiosku (tymczasowego obiektu budowlanego) potwierdzających, że jego budowa nie narusza ustaleń § 12 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Grzybowo, gmina Kołobrzeg, uchwalonego uchwałą nr XXXVIII/215/2006 Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 8 sierpnia 2006 r. Zgodnie z ustaleniami ww. planu w obrębie działek osób fizycznych, zabudowanych, tymczasowe obiekty budowlane usług handlu można lokalizować w pasach szerokości do 6 m od granicy przyległej drogi – [...], a ich wysokość nie może przekraczać 4,5 m. Powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 50 m². W uzupełnionym wniosku brak jest danych określających wysokość budynku, a zgodnie z opisem linii wymiarowych inwestor przewidział usytuowanie kiosku w odległości 8 m od ul. [...], tj. poza ww. pasem dopuszczalnej lokalizacji obiektów tymczasowych. Nadto wniosek wymagał uzupełnienia w zakresie szczegółowo opisanym w postanowieniu organu z dnia [...] maja 2010 r.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł J.P., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 145 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., polegające na dokonaniu wadliwej kontroli działalności administracji publicznej poprzez oddalenie skargi na wadliwą decyzję administracyjną i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 133 § 1 p.p.s.a. a contrario poprzez oparcie rozstrzygnięcia na faktach nie ustalonych w toku postępowania administracyjnego ani przed sądem I instancji;
3. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane, polegające na przyjęciu, że określony w tych przepisach termin trzydziestodniowy biegnie od terminu wyznaczonego na uzupełnienie zgłoszenia oraz na przyjęciu, że organ I instancji zgłosił sprzeciw wobec planowanej budowy;
4. 4) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane, polegające na przyjęciu, że usytuowanie obiektu objętego zgłoszeniem było niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o jego zmianę i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej.

W uzasadnieniu wskazano, że zarówno decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa, albowiem przepis art. 30 ust. 5 zd. 2 ustawy Prawo budowlane nie przewiduje przerwania lub zawieszenia biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin ten biegnie zawsze od daty zgłoszenia. W niniejszej sprawie ostatnim dniem terminu był dzień 5 czerwca 2010 r. Tymczasem organ I instancji wydał decyzję, którą wniósł sprzeciw dopiero w dniu [...] czerwca 2010 r., a dotarła ona do skarżącego w dniu 29 czerwca, a więc już po upływie terminu.

Nadto wskazano, że nałożenie przez organ I instancji obowiązku uzupełnienia zgłoszenia było bezzasadne i nie miało oparcia w przepisach prawa. Zdaniem skarżącego zgłoszenie było kompletne. Natomiast postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia braków nie mogło spowodować przesunięcia terminu do wydania sprzeciwu.

Nadto ustalenie, że w dniu 21 lipca 2010 r. obiekt objęty zgłoszeniem był już wzniesiony zostało dokonane już po wydaniu decyzji, a więc nie mogło mieć to żadnego wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Poza tym dodano, że z ustalenia tego nie wynika, by obiekt ten powstał przed "zgłoszeniem sprzeciwu". Skarżący zgłosił zamiar budowy i odczekał trzydzieści dni, a jeśli w tym terminie nie otrzymał sprzeciwu to miał prawo przystąpić do robót. Skarżący podniósł także, że nie potwierdza, aby wzniósł budynek, nie może także ustosunkować się do tej okoliczności, gdyż nie została ona ustalona w toku postępowania. Jednakże, jak wynika z uzasadnienia wyroku, skoro ustalenie to było istotne dla rozstrzygnięcia, to tym samym Sąd naruszył przepis art. 133 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści podstawami. Zaś tak rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z uwagi na charakter podniesionych zarzutów w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących wadliwej wykładni i niewłaściwego zastosowania podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 30 ust. 2 i 5 ustawy Prawo budowlane. Naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w przyjęciu, że wskazany tam termin trzydziestodniowy biegnie od terminu wyznaczonego na uzupełnienie zgłoszenia oraz na przyjęciu, że organ I instancji zgłosił w terminie sprzeciw wobec planowanej budowy. Zdaniem skarżącego przepis ten nie przewiduje żadnego przerwania biegu tego terminu. Termin ten biegnie zawsze od daty zgłoszenia nieprzerwanie i dla jego zakończenia nie ma wpływu kwestia nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Powyższego poglądu, w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, nie sposób podzielić.

Przepis ust. 5 art. 30 ww. ustawy stanowi, że zgłoszenia o którym mowa w ust. 1 należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania tych robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zatem z powyższego przepisu wynika, że organ ma 30 dni na rozpatrzenie zgłoszenia. W tym czasie organ winien sprawdzić, czy objęte zgłoszeniem, tak jak w tym przypadku, roboty budowlane, podlegają zgłoszeniu, zgodnie z treścią art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czy ustalenie tego jest możliwe na podstawie załączonych do tego zgłoszenia dokumentów oraz czy nie mają miejsca inne okoliczności wskazane w ust. 6 i 7 tego ostatniego przepisu. O tym jakie elementy winny się znaleźć w zgłoszeniu oraz jakie dokumenty powinny być do niego dołączone stanowi przepis ust. 2 art. 30 ustawy Prawo budowlane. Bowiem tylko zgłoszenie spełniające wszystkie podstawowe wymagania formalne określone w tym przepisie może odnieść zamierzony skutek w postaci akceptacji organu i niewniesienia sprzeciwu.

Niewątpliwe termin wskazany w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego. Ewentualny sprzeciw organ może wnieść tylko w tym terminie. Upływ tego terminu powoduje, że wniesiony sprzeciw, nawet uzasadniony, jest bezskuteczny. Początek biegu tego terminu liczony jest od dnia złożenia zgłoszenia w siedzibie organu. Jednakże jaki termin będzie uznany za dzień dokonania zgłoszenia zależy głównie od inwestora. Sytuacja, gdy jak przekonuje skarżący, początek biegu tego terminu rozpoczyna się w dniu złożenia zgłoszenia, a kończy z upływem 30 kolejnych dni, jest możliwy, ale w sytuacji, w której inwestor dokona zgłoszenia w sposób kompletny. Inna będzie zaś sytuacja, gdy stosownie do normy art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenie będzie wymagało uzupełnienia. W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych i poglądach doktryny jednolicie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 przedmiotowej ustawy organ nałoży na dokonującego zgłoszenie obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu wskazany w ust. 5 rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu (patrz: wyroki NSA z dn. 21.04.2009 r., sygn. akt II OSK 574/08, LEX nr 555017, z dn. 20.01.2011 r., sygn. akt II OSK 105/10, LEX nr 952938 czy z dn. 20.02.2009 r., sygn. akt II OSK 207/08, npubl., A. Glinicki [w] Prawo budowlane. Komentarz. pod. red. A. Glinickiego, Warszawa 2012, str. 255-256). Skutkiem zaś nie uczynienia zadość obowiązkom nałożonym przez organ jest wniesienie sprzeciwu (zd. ostatnie ust. 2 art. 30).

Taki też pogląd wyraził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zatem przyjąć należy, że prawidłowe jest ustalenie tego Sądu, iż przedmiotowy sprzeciw został złożony w terminie. Przy czym zwrócić należy uwagę, że skarżący nie kwestionował dat dokonania zgłoszenia, doręczenia mu postanowienia o nałożeniu obowiązków czy wniesienia sprzeciwu. Dlatego w tym zakresie miarodajne są ustalenia poczynione przez Sąd I instancji.

Podzielić także należy, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, pogląd Sądu I instancji, że nałożenie na skarżącego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, było uzasadnione. Obowiązki te zostały nałożone postanowieniem organu z dnia [...] maja 2010 r., w treści którego wymieniono jakie to konkretnie braki inwestor winien uzupełnić. Wprawdzie skarżący dokonał uzupełnienia braków, ale tylko w części. Sąd Wojewódzki wypowiedział się w tym zakresie na stronie 5 i 6 uzasadnienia wskazując na braki, które nie zostały uzupełnione, a które były konieczne do oceny planowanego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dla miejscowości G., gmina K. Tymczasem skarżący kasacyjnie oprócz ogólnikowego stwierdzenia, że cyt. "niezasadne i pozbawione podstaw prawnych było żądanie przedłożenia dokumentów potwierdzających, że zamierzony obiekt budowlany nie narusza ustaleń planu miejscowego.

Taka okoliczność winna zostać ustalona przez organ (...) w terminie 30 dni od złożenia zgłoszenia w toku postępowania zmierzającego do wydania sprzeciwu lub zaniechania takiej decyzji", nie podnosi żadnych argumentów, które pozwoliłby zakwestionować ocenę Sądu I instancji w tym zakresie. Podkreślić bowiem należy, że obowiązkiem organu jest ustalenie, czy wykonanie określonych robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 30 ust. 6 pkt 2 przedmiotowej ustawy). Zatem, w sytuacji gdy organ dojdzie do przekonania, że do dokonania powyższego niezbędne są dokumenty, których zgłaszający do zgłoszenia nie załączył, ma wręcz obowiązek wezwać go do przedłożenia konkretnych dokumentów. I taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przykładowo brak informacji co do wysokości kiosku nie pozwalał ocenić, czy obiekt ten nie przekracza wskazanych w § 12 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Grzybowo, gmina Kołobrzeg (uchwała Rady Gminy Kołobrzeg z 8 sierpnia 2006 r. Nr XXXVIII/215/2006) - 4,5 m wysokości.

Zatem polemika skarżącego kasacyjnie z zasadnością nałożenia przedmiotowych obowiązków, nieoparta na konkretnych argumentach, nie może odnieść zamierzonego skutku. Tak więc niewykonanie przez skarżącego wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., spowodowało, iż organ administracji z powodu nieuzupełnienia brakujących dokumentów na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zgłosił sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia. Taka też była podstawa materialnoprawna decyzji wydanej przez Starostę Kołobrzeskiego. W rozpoznawanej sprawie przepis art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, który określa inne przesłanki wniesienia sprzeciwu (m. in. zgłoszone prace wymagają pozwolenia na budowę, budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) nie miał zastosowania. Stąd też skoro Sąd I instancji nie dokonywał w motywach zaskarżonego wyroku wykładni art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, jak też nie miał on zastosowania w rozpatrywanej sprawie, to tym samym czyniony w oparciu o przepis art 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia prawa materialnego w tym zakresie pozostaje całkowicie chybiony.

Również powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów procesowych nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w okolicznościach tej sprawy pozostaje nieusprawiedliwiony. Przepis ten stanowi, że "sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi".

Naruszenia tego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w oparciu rozstrzygnięcia na faktach, jego zdaniem, nie ustalonych w toku postępowania administracyjnego, ani przed Sądem I instancji. Poglądu tego, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, nie sposób podzielić.

W orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. doszłoby zatem wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy (tak: NSA w wyroku z dn. 5.05.2011 r., sygn. akt I OSK 53/11, LEX nr 990260). Zaś pod pojęciem "akt sprawy" rozumiemy zarówno akta sądowe sprawy jak i przedstawione sądowi akta sprawy administracyjnej.

W aktach administracyjnych zawarta jest notatka służbowa, sporządzona przez pracownika Starostwa Powiatowego w K. w dniu 21 lipca 2010 r., z której wynika, iż w wyniku czynności w terenie ustalono, iż na działce nr [...] w miejscowości G., w miejscu w którym posadowiony miał być kiosk do sprzedaży wyrobów piekarniczych objęty dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem, obiekt taki już istnieje. Ustalenie to zostało dokonane już po dacie wydania decyzji przez organ I instancji wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu kiosku, obiektu tymczasowego do 120 dni, właśnie na nieruchomości nr [...], jednakże przed wydaniem decyzji przez organ II instancji.

Zatem nie można skutecznie twierdzić, że Sąd wyszedł poza akta sprawy. Okoliczność ta mogłaby być przez Naczelny Sad Administracyjny rozważana, ale w sytuacji postawienia zarzutu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Jedynie na marginesie czynionych rozważań podnieść należy, iż skoro podstawą wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych było niewykonanie przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków, to w tej sytuacji Sąd winien ograniczyć się do dokonania oceny prawidłowości wniesienia sprzeciwu właśnie przez pryzmat zasadności wydania postanowienia o nałożeniu obowiązków, sposobu ich sformułowania czy wykonania tych obowiązków przez skarżącą (porównaj: motywy do wyroku NSA z dn. 11.05.2012 r., sygn. akt II OSK 326/11, npubl.). W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał takiej oceny prawidłowości wydania przez organ postanowienia z dnia [...] maja 2010 r., poczynił ustalenia co do niewykonania części obowiązków przez skarżącego, o czym była już mowa wyżej, jednakże powołał się także za organem II instancji, oceniając zasadność wniesionego sprzeciwu, właśnie na ustalenie poczynione w dniu 21 lipca 2010 r., w sytuacji gdy zostało ono dokonane już po wydaniu decyzji o sprzeciwie, a zatem nie mogło być przesłanką do jego wydania.

Wprawdzie można byłoby rozważać sytuację, gdy organ II instancji oceniając sprzeciw organu I instancji powołał się na dodatkowy argument, lecz przede wszystkim decyzja drugoinstancyjna musiałaby być wydana w tym 30 dniowym terminie warunkującym wniesienie skutecznego sprzeciwu. A taka sytuacja nie miała w tej sprawie miejsca. Zatem ustalenie uczynione w dniu 21 lipca 2010 r., co słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, nie powinno być brane pod uwagę przez Sąd Wojewódzki przy ocenie zaskarżonej decyzji.

Jednakże podkreślić należy, że powołanie się przez Sąd na powyższą okoliczność było dodatkowym argumentem, zatem, nawet potencjalnie, nie mogło mieć ono wpływu na treść orzeczenia. Podstawową bowiem przesłanką uznania, że sprzeciw został wniesiony prawidłowo było ustalenie, że skarżący nie wykonał części obowiązków nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r., a ta przesłanka w zupełności wystarczała do zasadnego oddalenia skargi.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonej decyzji, co do zasady, została wykonana przez Sąd I instancji prawidłowo, zatem zasadnie skarga została oddalona w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Tym samym zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 145 i 151 p.p.s.a. należało uznać za nieznajdujący usprawiedliwienia.

Ze wskazanych wyżej względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną jako niezasadną.