Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1045/10, oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych:
Burmistrz Z. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia 21 października 2004 r. A. S., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn: 1.budowa 2 budynków mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi: komunikacją wewnętrzną miejscami postojowymi, do realizacji w granicach działki budowlanej, w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr: 241/1,241/3,840/1 - w obrębie 5; 2.budowa 2 zjazdów indywidualnych z drogi gminnej - ul. [...], do realizacji w pasie drogowym (ewid. nr: 241/5,241/6 840/3, 840/4 oraz 241/3 i 840/1 - w obr. 5. W kolejnym wniosku z dnia [...] września 2005 r. A. S. zmienił zakres inwestycji wskazując, że zamierzenie inwestycyjne ma polegać na realizacji dwóch budynków mieszkaniowych - wielorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi. Burmistrz Z. decyzją z dnia [...]05.2006 r. ustalił warunki zabudowy dla działek nr 241/1, 241/2 i 840, na terenie położonym w obr.5, w Z. (ul. [...]) na cele realizacji dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z urządzeniami budowlanymi, komunikacją wewnętrzną miejscami postojowymi w granicach działki i zjazdami z drogi publicznej (ul. [...]).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, po rozpatrzeniu odwołania R.S. i W. v. L., decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr: [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 45/07, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Z., stwierdzając, że zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 76 i 107 ust. 3 k.p.a. Sąd wskazał na: brak doręczenia załącznika nr 2 do decyzji pozostałym stronom postępowania administracyjnego (poza wnioskodawca}, przez co pozbawiono strony możliwości kwestionowania składowych części decyzji w odwołaniu; brak wyznaczenia na załączniku graficznym nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy obszaru analizy; sporządzenie analizy na nieaktualnej kopii mapy zasadniczej co jest istotne wobec faktu, iż mapa zasadnicza winna ukazywać aktualny sposób zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowę, aby w sposób właściwy dokonać analizy określonego obszaru w kontekście planowanej zabudowy; - brak w aktach sprawy wypisu i wyrysu, a to powodowało, że z akt sprawy nie wynika na jakiej podstawie organ ustalił strony postępowania i uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie oraz zgłoszenia ewentualnych żądań; brak pełnej analizy funkcji i cech zabudowy (przedstawione w załączniku nr 2 dane są tylko wynikami analizy) oraz brak graficznej części analizy załączonej do decyzji oraz braki podpisów i pieczątek osoby sporządzającej projekt decyzji.
Organ wskazał, iż w trakcie postępowania działki ew. o nr: 241/2 i 840 w obr. 5, zgodnie z decyzją Burmistrza Z. z dnia [...] listopada 2007 r., uległy podziałowi na działki o nr: 241/3 i 241/4 oraz 840/1 i 840/2 w obr.
5. Kolejną decyzją Burmistrza Z. z dnia [...] marca 2008 r. działki ew. o nr: 241/4 i 840/2 w obr. 5 uległy podziałowi na działki o nr: 241/5 i 241/6 oraz: 840/3 i 840/4. Ewidencyjna działka nr 840/3 obr. 5 została przyłączona do istniejącej działki nr 840/1, zaś nr 241/5 do istniejącej działki nr 241/3, w obr.
5. Obszar objęty wnioskiem jednak nie uległ zmianie i obecnie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zostały objęte działki o nr 241/1, 241/3, 241/5, 241/6, 840/1, 840/3, 840/4 - wszystkie w obrębie 5. Zgodnie z ewidencją gruntów, działki 241/3, 241/5, 241/6 w części są sklasyfikowane jako użytki rolne PsV, w części jako grunty zadrzewione i zakrzewione - LzV, działka 241/1 stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione - LzV, działki 840/1, 840/3 i 840/4 w części są sklasyfikowane jako użytki rolne PsV, w części stanowi drogę - dr. Organ stwierdził, iż planowana inwestycja spełnia łączne warunki określone w art. 61 ust.1 u.p.z.p. - przy których spełnieniu możliwe jest ustalenie warunków zabudowy. Działki o nr 241/1, 241/3 i 840/1 tworzą działkę budowlaną o pow. około 3019 m2, zaś o nr 241/5, 241/6 oraz o nr 840/3 i 840/4 stanowią rezerwację terenu pod poszerzenie drogi lokalnej gminnej. Teren ten w miejscowym planie ogólnym z 1994 r. stanowił tereny zieleni urządzonej 1ZP oraz w nieznacznej części tereny usług turystyki 1UT. Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Organ wskazał, iż na aktualnej kopii mapy zasadniczej z dnia 19 marca 2009 r. będącej wyznaczono granicę obszaru analizowanego w odległości 3-trzykrotnej szerokości frontu działki od granic działki budowlanej. W obszarze na podstawie analizy wyodrębniono 146 posesji, powyższe można pogrupować na następujące rodzaje zabudowy: mieszkaniową wielorodzinną i wielorodzinną mieszkaniowo-usługową, mieszkaniową jednorodzinną, mieszkaniową-usługową (zbiorowego zamieszkania); mieszkaniową zbiorowego zamieszkania, usług publicznych i usług. Wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji nr 2 (tekstowy i graficzny - na kopii mapy zasadniczej).
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, po rozpatrzeniu odwołania R. S., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, iż w sentencji decyzji istotnie określony tylko został rodzaj inwestycji, natomiast pełne określenie terenu objętego decyzją (numery działek) podany został w pkt. I. W kwestii zmian w numeracji działek pierwotnych (będących wynikiem dokonanych podziałów) organ zamieścił stosowne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zmiany numeracji działek dokonane zostały w granicach terenu objętego wnioskiem z dnia 28 września 2005 r.,które cały czas pozostały niezmienne, oznaczone na oryginalnej kopii mapy zasadniczej, wykorzystanej potem jako załącznik Nr 1 do uchylonej później decyzji z dnia [...].05.2006 r. Wniosek pierwotny (zmieniony [...].09.2005r.) obejmował działki nr 241/1, 241/2 i 840 w obr. 5, a ostatecznie (po podziałach) działki nr 241/1, 241/3 i 840/1 dla inwestycji podstawowej (kubaturowej) oraz działki nr 241/5, 241/6, 840/3 i 840/4 w obr. 5 dla urządzenia wjazdu i wyjazdu z drogi publicznej.
Wskazania zawarte w wyroku WSA zostały zrealizowane w ponownie sporządzonej analizie urbanistyczno - architektonicznej, właściwym zakreśleniu granicy obszaru analizy, sporządzeniu decyzji z obowiązkowymi załącznikami, zapewnieniu stronom udziału w postępowaniu (kilkakrotne zawiadomienia i udostępnienie akt), zaopatrzenia dokumentów analizy i załączników właściwymi podpisami, przeprowadzeniu analizy całej zabudowy w wyznaczonym obszarze łącznie ze zbadaniem wszystkich parametrów i wskaźników wymienionych w rozporządzeniu, opracowaniu analizy i projektu decyzji (z załącznikami) przez osobę posiadającą aktualny wpis do izby samorządu zawodowego architektów. Parametry inwestycji ustalono na podstawie wyników analizy, które z kolei korespondują z samą analizą. Krąg stron postępowania ustalony został na podstawie urzędowych kopii mapy ewidencyjnej i wyciągu z ewidencji gruntów. Organ wyjaśnił, że załącznik graficzny do analizy dowodzi, że granica obszaru analizowanego została zakreślona w zasięgu 3-krotnej szerokości frontu działki inwestycji (na odcinku przyległym do drogi).
Ostateczny zasięg obszaru analizy przyjęto włączając do tego obszaru całe działki, jeżeli granica 3-krotna " przecinała działkę lub budynek. Wymagana Klauzula Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej znajduje się na arkuszu Nr 3, natomiast tytuł mapy na arkuszu Nr 2. W dniu wydania decyzji inwestor wprawdzie nie dysponował aktualnym przyrzeczeniem dostawy energii elektrycznej (promesa E. była ważna do [...].12.2009r.), jednakże była ona ważna w czasie sporządzenia projektu decyzji i uzyskania przez organ uzgodnień (wrzesień 2009r.).
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R.S. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, podnosząc zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54, art. 55, art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 7, 10, 15, 77, 79, 89 i 107 k.p.a. i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. jest zobowiązany do respektowania i uwzględniania oceny prawnej i wskazań co do postępowania wyrażonych we wcześniejszym wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/ Kr 45/07, uchylającym zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2006 r. nr [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że organ wykonał prawidłowo wszystkie wskazania zawarte w tym wyroku. Ustalił krąg stron postępowania między innymi na podstawie wypisu z KW [...], zawiadomił je o wszczęciu i zakończeniu postępowania. Przedstawiono i uzupełniono analizę obszaru objętego wnioskiem i zakreślono ten obszar w odległości 3 - krotnej szerokości frontu działki od granicy działki budowlanej – zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficznej wydanej przez ten ośrodek w dniu [...].03.2009 r. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez mgr inż. arch.
M. S., która przedłożyła stosowne uprawnienia (zaświadczenie z dnia [...].07.2009 r.). Projektant ponownie dokonał ustaleń dotyczących nowej zabudowy w zakresie określonym w § 1 pkt 1 - 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. Została sporządzona analiza urbanistyczno-architektoniczna, wyodrębniająca 146 posesji. Wyniki analizy stanowią załącznik numer 2 do decyzji, a część graficzna decyzji stanowi załącznik graficzny numer 1. Załączniki do decyzji o warunkach zabudowy są ich integralną częścią. Sąd przytoczył treść art.61 ust.1- 5 u.p.z.p. i wskazał, że przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż decyzję o warunkach zabudowy organ może wydać, jeżeli zostaną spełnione wszystkie przesłanki z art.
- 61. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejsc planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003r., nr 164, poz. 1588, wydane na postanowienie cytowanego wyżej art. 61 ust. 6 u.p.z.p. określa wymagania dotyczące ustalania:
- 1) linii zabudowy;
- 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;
- 3) szerokości elewacji frontowej;
- 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;
- 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego w aktach administracyjnych, w ocenie Sądu wynika, że zaskarżona decyzja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u.p.z.p. Planowana inwestycja ma być zlokalizowana w Z. w rejonie ul. [...] i ul. [...]. W obszarze analizowanym występują budynki jednorodzinne i wielorodzinne, mieszkalno - usługowe i usługowe. Spełniony został warunek zabudowy na działce sąsiedniej. Działki inwestora, na których mają być wybudowane dwa budynki mieszkalne wielorodzinne, mają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. [...]. Budowa dwóch zjazdów indywidualnych będzie odbywała się z drogi publicznej gminnej ul. [...]. Warunki zostały określone w punkcie VI decyzji organu I instancji. Teren objęty inwestycją nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co wynika z postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...].12.2005 r. nr [...] (karta 63 akt administracyjnych). Decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd wyjaśnił, iż w myśl art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organy obu instancji, zdaniem Sądu, w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z 7 kpa, art. 77 § 1 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa. Sąd uznając zarzuty skargi za niezasadne, wyjaśnił, że decyzja Burmistrza Z. z dnia [...].02.2010 r. w pkt. I określa, że przedmiotowe dwa budynki wraz z urządzeniami budowlanymi mają być zrealizowane na działkach nr 241/1, nr. 241/3 i 840/1 w obr. 5 w Z. Natomiast budowa dwóch zjazdów indywidualnych z drogi gminnej ul. [...] będzie do realizacji w pasie drogowym (ew. dz. nr. 241/5, 241/6, 840/4 oraz 241/3 i 840/1- w obr.
- 5. Planowana inwestycja jest na tym samym terenie, co pierwotny wniosek. Z powodu podziału działek jedynie jej numeracja ulega zmianie, o czym strony były informowane. Przedmiotem rozpatrzenia był wniosek inwestora z dnia [...].10.2004 r., następnie zmieniony w dniu [...].09.2005 r. Organ nie może dokonywać precyzowania wniosku strony, gdyż ma obowiązek rozpoznać wniosek zgodnie z jego treścią. W aktach administracyjnych znajduje się aktualna kopia mapy zasadniczej, wydana przez uprawniony do tego organ - Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z. z podpisem Zastępcy Kierownika tego Ośrodka J. S. z dnia [...].03.2009 r. Mapa ta jest zgodna z przepisem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Krąg osób uległ zmianie, gdyż w miejsce Z. W.(dz. nr [...]) wszedł Skarb Państwa - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, w miejsce A. M. i W. W. weszli S. R. i A. R. Po zmarłym C. B. weszli D. M. i H.M., którzy później sprzedali nieruchomość nr 228/1 i 282/2 i przestali być stronami postępowania. Krąg stron został ustalony na podstawie urzędowej kopii mapy ewidencyjnej gruntów, wypisów z ewidencji gruntów oraz wypisów ewidencji. Organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu i o zakończeniu postępowania, pouczając go o możliwości zapoznawania się z aktami sprawy i możliwością zgłaszania ewentualnych wniosków czy uwag (dowody doręczeń pism dla skarżącego). Kwestia przeprowadzenia przez organ wizji i rozprawy administracyjnej była przedmiotem oceniony i wyjaśniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie we wcześniejszym wyroku z dnia 15.01.2008 r. sygn. II SA/Kr 45/07, który jest wiążący w niniejszej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. S., zaskarżając go w całości, zarzucając mu:
- a) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 1, art. 3.1 i art. 145 par.1. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie przez Sąd I instancji całokształtu materiału dowodowego oraz brak dokonania oceny i odniesienia się do części istotnych zarzutów podniesionych przez skarżącego, mimo że miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazując, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. art. 39, 77, 80, 107, 109, 113, 125, 132, 133 kpa;
- b) naruszenie przepisów prawa materialnego a to przepisów: art. 64.1 i art. 53 ust. 3-5a oraz art. 53.4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; przepis art. 53 ust. 3-5a ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy a to poprzez brak zastosowania powyższych przepisów i nie uwzględnienie ich treści przez Sąd I instancji.
Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] maja 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2010 r., lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pismem procesowym z dnia 27 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącego dokonał sprostowania zarzutów skargi, wskazując, iż w pkt 1a skargi kasacyjnej z dnia 20 stycznia 2012 r. oraz na jej str. 2 prawidłowo powinien być art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a nie art. 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może podjąć własnej inicjatywy w celu ustalenia innych naruszeń prawa niż w skazane w skardze kasacyjnej. Nie jest również uprawniony do jakiegokolwiek uzupełniania, modyfikowania lub konkretyzowania podstaw skargi kasacyjnej, a jedynie upoważniony do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu wskazanych powyżej podstawach.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 1 p.p.s.a, sprostowanego następnie na art. 1 p.u.s.a., art. 3.1 i art.145 par.1.1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego oraz brak dokonania oceny i odniesienia się do części istotnych zarzutów podniesionych przez skarżącego, stwierdzić należy, iż jest on chybiony.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie i prawidłowo wskazane przez autora skargi kasacyjnej jako naruszone przez Sąd I instancji. Nie jest natomiast władny badać, czy Sąd niższej instancji nie naruszył innych przepisów. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym według skarżącego kasacyjnie uchybił Sąd, przy czym powołany przepis musi być precyzyjnie oznaczony nie tylko numerem artykułu, ale również odpowiednimi jego jednostkami redakcyjnymi takimi jak: ustępy, paragrafy, punkty czy litery (por. wyroki NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04; z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 843/10, opubl. CBOIS). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucenia naruszenia przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe uwagi, stwierdzić należy, że przedstawiony wyżej zarzut skargi kasacyjne oparty na podstawie procesowej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie został sformułowany prawidłowo, albowiem powołane w ramach tej podstawy przepisy nie zostały określone w sposób właściwy. W ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma przepisów w kształcie podanym przez autora skargi kasacyjnej, a więc takim jak: art. 3.1 i art. 145 par.1.1 p.p.s.a., wobec tego pozostały one poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Natomiast powołany art. 1 p.p.s.a. nie mógł okazać się skuteczny z tego powodu, że normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Przepis ten określa zakres regulacji ustawy i mógłby zostać naruszony tylko wtedy, gdyby w sprawie doszło do naruszenia podziału kompetencji, pomiędzy sądami administracyjnymi a sądami powszechnymi (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 492/09, LEX nr 745742), lecz z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Także wskazany w piśmie procesowym art. 1 p.u.s.a. pozbawiony jest podstaw, z tego względu, że przepis ten ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, przy kontroli zastosował inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mógł odnieść zamierzonego skutku powołany w sposób prawidłowy art. 151 p.p.s.a., albowiem materiał dokumentacyjny zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji w sposób wnikliwy zbadały sprawę, co znalazło swój wyraz w pisemnych uzasadnieniach zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odnoszącym się do wszystkich zarzutów skarżącego.
Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego, ponieważ autor skargi kasacyjnej także w ramach tej podstawy w sposób nieprawidłowy określił przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które - jego zdaniem - naruszył Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej został postawiony zarzut naruszenia art. 64.1 art. 53.4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołana ustawa nie zawiera tak określonych przepisów, a skoro Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji wnoszącego skargę kasacyjną, to z powodu występującej wady w ich określeniu, pozostają one poza jego oceną. Skarga kasacyjna stawia również zarzut naruszenia art. 53 ust. 3-5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który skarżący wiąże z brakiem ich zastosowania i nieuwzględnienia ich w treści przez Sąd I instancji.
Tak ogólnie sformułowany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wskazać bowiem należy, że przepis ust. 3 art. 53 tej ustawy składa się z dwóch punktów, kolejny ust. 4 art. 53 składa się z jedenastu punktów. Prawidłowo sformułowany zarzut wymagał dokładnego wskazania przepisu, który miał naruszyć Sąd I instancji, a więc poprzez określenie nie tylko artykułu i ustępu, ale również punktu. Podkreślić należy, iż rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skoro zakres rozpoznania skargi kasacyjnej jest uzależniony od prawidłowego wskazania podstaw kasacji, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie właściwych i w sposób prawidłowy przepisów, których naruszenie zarzuca Sądowi. Wobec stwierdzonych wad dotyczących ust. 3 i 4 art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut dotyczący naruszenia ust. 5 i ust. 5a wymienionego artykułu.
Z wyżej podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.