Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2005r., sygn. akt II SA/Ka 965/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] marca 2003r., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu.
Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia 22 czerwca 1998r., znak: [...] Prezydent W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "budowa wjazdu i wyjazdu na teren stacji paliw E. przy ul. R. w W.". Decyzja ta stała się ostateczna, jednakże pismem z dnia 25 września 1998r. S. Sp. z o.o. w W. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją. Powodem zgłoszenia powyższego żądania był fakt pominięcia wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym bez jego winy.
Postanowieniem z dnia 26 października 1998r. Prezydent W. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia 25 lutego 1999r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 22 czerwca 1998r. Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem, a następnie sprawa została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2001r., sygn. akt II SA/Ka 1716/99 uchylił rozstrzygnięcia wydane we wznowionym postępowaniu. Jednocześnie Sąd wskazał, iż kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy kwestią jest ustalenie przymiotu strony dla Spółki S. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Prezydent W. wydał w dniu 7 listopada 2002r. decyzję, w której orzekł, iż kontrolowana decyzja z dnia 22 czerwca 1998r. została wydana z naruszeniem prawa.
Jednocześnie organ odmówił jej uchylenia stwierdzając, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] marca 2003r. uchyliło decyzję wydaną w I instancji i odmówiło uchylenia decyzji z dnia 22 czerwca 1998r. wobec braku podstaw z art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarga na powyższą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Sąd podniósł, że w orzeczeniu wydanym wcześniej przez NSA, wiążącym w niniejszej sprawie, wskazano, iż ewentualny interes faktyczny S. nie daje tej spółce przymiotu strony. W sprawie rozpoznawanej z kolei przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poczyniono nowych istotnych ustaleń faktycznych pozwalających przyjąć inną ocenę interesu prawnego skarżącej Spółki.
Dodatkowo Sąd I instancji zauważył, iż skarżąca Spółka naruszenia swojego interesu prawnego dopatrywała się nie w treści decyzji z dnia 22 czerwca 1998r., lecz w stanowisku (uzgodnieniu) Wojewody Śląskiego z dnia 4 czerwca 1998r, zatwierdzającym projekt organizacji ruchu.
Od powyższego wyroku S. złożył skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i o zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania:
- - art. 131 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd pominął istotny dowód znajdujący się w aktach sprawy - do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została inkorporowana decyzja z dnia 4 czerwca 1998r. w sprawie organizacji ruchu,
- - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż Sąd nie odniósł się do argumentacji strony zaprezentowanej w skardze. Niektóre zarzuty skargi nie zostały wzięte pod uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ocenie skarżącej Spółki uzasadnianie wyroków sądowych, bez odniesienia się do argumentacji strony, nie jest postępowaniem zgodnym z normą przewidzianą w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP,
- - art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez błędne jego zastosowanie, polegające na uznaniu, że sąd jest w sprawie związany oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2001r., sygn. akt II SA/Ka 1716/99, której treścią jest uznanie, iż S. Sp. z o.o. nie ma interesu prawnego, uzasadniającego żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie. Powołany wyrok NSA nie przesądził bowiem, że strona skarżąca nie ma przymiotu strony.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego - art. 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że znajdujące się w aktach dowody nie pozwalają na ustalenie, iż zabudowa przewidziana decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będzie oddziaływać na nieruchomość S. Sp. zo.o.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, iż dla rozstrzygnięcia kwestii interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie można posłużyć się wyłącznie kryterium bezpośredniego sąsiedztwa. Planowana zabudowa zjazdu na stację paliw oddziaływa na uprawnienia właścicielskie S. Sp. z o.o., gdyż usytuowanie wjazdu na stację E. wpływa na sposób komunikacji pojazdów opuszczających stację S. z drogą krajową, a zatem zakłóci dotychczasowy sposób komunikacji stacji S. z drogą krajową - a co się z tym wiąże - zakłóci dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości przez S. Sp. z o.o.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co prowadzi do jej oddalenia.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): po pierwsze, naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, po drugie, naruszeniu przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu tylko przesłanki nieważności postępowania przed sądem (art. 183 § 1 powołanej ustawy).
Ponieważ w niniejszej sprawie sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek powodujących nieważność postępowania, to postępowanie kasacyjne ograniczać się będzie do zbadania zasadności wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu statuuje wymóg zawarcia wskazań co do dalszego postępowania, jeżeli w przypadku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji.
W niniejszej sprawie zapadł wyrok oddalający skargę, zatem bezspornie nie ma zastosowania art. 141 § 4 zd. 2 powołanej ustawy. Odnośnie zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z przepisem art. 141 § 4 zd. pierwsze, stwierdzić należy, iż uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymogom w nim określonym. Wyrok Sądu I instancji bezspornie zapadł w oparciu o przeprowadzoną analizę akt sprawy, co wynika wprost z uzasadnienia tego orzeczenia. Sąd odniósł się do zarzutów skargi, a w szczególności rozważył kwestię interesu prawnego Spółki S. Wyraził również swoje stanowisko w sprawie zagadnienia związania oceną prawną wyrażoną przez NSA w wyroku z dnia 20 czerwca 2001r. W tej sytuacji nie sposób podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, iż kwestionowany wyrok narusza art. 141 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnośnie kontroli prawidłowości sposobu uwzględnienia przez Sąd I instancji wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2001r. - tj. w odniesieniu do zarzutu art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), to wskazać należy, iż w wyroku z dnia 20 czerwca 2001r., sygn. akt II SA/Ka 1716/99 NSA stwierdził, iż argumentacja organów wskazująca na istnienie po stronie S. Sp. z o.o. interesu prawnego dającego tej spółce przymiot strony w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie jest wystarczająca. Nie przesądził zatem tej kwestii w sposób definitywny, obligując tym samym organy do jej zbadania w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił pogląd przyjęty przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, że skoro nie można wskazać przepisów prawa materialnego nakazujących ochronę interesu skarżącej spółki w postępowaniu administracyjnym, to brak jest podstaw do uchylenia kontrolowanej decyzji.
Zarzut naruszenia tego przepisu nie jest zatem zasadny, skoro w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przeprowadzono niezbędne postępowanie wyjaśniające, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2001r.
Z kolei zarzut naruszenia art. 131 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest o tyle niezasadny, iż wskazany przepis nie istnieje.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie jest to przepis proceduralny, co oznacza, iż wadliwie powołano go jako podstawę kasacji, jednakże ze względu na rangę zawartej w nim regulacji, zarzut ten podlega rozpoznaniu. Przepis ten stanowi, iż każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, aby konstytucyjne prawo do sądu zostało w jakikolwiek sposób naruszone, czy ograniczone.
Należy także podkreślić, iż sytuacje, w których mogłoby dojść do pogwałcenia tego konstytucyjnego prawa, zostały wyodrębnione w postaci bądź to przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), bądź też, gdy sprawa toczy się przewlekle, strona może zainicjować odrębne postępowanie w trybie przewidzianym ustawą z dnia z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843).
Nie znajdują także potwierdzenia zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Pomijając już fakt, iż sprawa toczyła się w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, nie sposób uznać, aby decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mogła naruszać prawo własności w postaci oddziaływania na nieruchomość w rozumieniu art. 144 Kodeksu cywilnego. Po pierwsze dlatego, iż powołany przepis nie reguluje sytuacji unormowanych bezpośrednio przepisami prawa administracyjnego, a do takich zalicza się ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a po drugie z tego powodu, iż art. 46 ust. 2 tej ustawy jednoznacznie stwierdza, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wprawdzie art. 3 pkt 2 gwarantuje każdemu prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, to jednak niewątpliwie ustalono, iż skarżąca Spółka S. takiego interesu prawnego w niniejszej sprawie nie posiada.
W przedstawionym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.