Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2107/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] (skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
W treści skargi kasacyjnej skarżącej od w/w wyroku zawarto na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa) wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (PINB) z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nakazującą skarżącej rozbiórkę pochylni dla osób niepełnosprawnych do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. Strona skarżąca podkreśla, że z pochylni korzystają osoby niepełnosprawne, w związku z powyższym wykonanie decyzji będzie powodować znaczne utrudnienia, a nawet uniemożliwienie z normalnego korzystania przez te osoby z budynku – nie wspominając już o zaistnieniu stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 61 § 1 Ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Ppsa w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa 2007, nr 4, poz. 77. Kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania art. 61 § 3 Ppsa ma ustalenie jak należy rozumieć sformułowanie odnoszące się do wszystkich postępowań "w granicach tej samej sprawy".
W postanowieniu z 5 czerwca 2019 r., II OZ 426/19, Sąd ten wyraził pogląd, że "w art. 134 § 1 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "w granicach danej sprawy", a w art. 135 p.p.s.a. nakazał stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych lub podjętych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga", jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, iż sens znaczeniowy w/w sformułowań miałby różnić się od znaczenia zwrotu zawartego w art. 61 § 3 p.p.s.a. "w granicach tej samej sprawy".
Należy zaznaczyć, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Jak wskazuje się w doktrynie, na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Należy zatem odnieść zakres udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd do zakresu orzekania przez ten sąd (art. 135 p.p.s.a.)". Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 maja 2019 r., II OZ 393/19; z 6 marca 2019 r., II OZ 144/19; z 22 czerwca 2018 r., II OZ 631/18; z 16 maja 2018 r., II OZ 462/18; z 5 stycznia 2016 r., II OZ 1341/15.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że powyższe rozumienie "sprawy administracyjnej" nie umożliwia w sprawie dotyczącej odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, wstrzymania wykonania decyzji MWINB z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji PINB z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wydanych w przedmiocie nakazu rozbiórki. Utrzymana w mocy decyzją MWINB decyzja PINB wydana na podstawie art. 49 ust. 1 i 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 18 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz zaskarżona decyzja z [...] sierpnia 2021 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z [...] lipca 2021 r. znak: [...] odmawiającą - na podstawie art. 161 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 735, K.p.a.) - uchylenia w/w decyzji ostatecznej tego organu z [...] sierpnia 2013 r., nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Między obydwoma wymienionymi sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i właśnie ze względu na odrębność zakresu przedmiotowego nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.
Podkreślić przy tym należy, że będące przedmiotem wniosku skarżącej decyzje były już przedmiotem postępowania przed WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 11 marca 2014 r., VII SA/Wa 2070/13 oddalił skargę skarżącej Wspólnoty.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 61 § 4 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.