Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie o sygnaturze 3 II SA/Lu 633/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2002 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu G. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. K. w P. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy wskazuje na to, iż G. W. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od października 2001 r., nie dopełniając obowiązku meldunkowego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie ma wpływu okoliczność czy lokal opuścił dobrowolnie czy do opuszczenia lokalu zmusiła go matka, która następnie uniemożliwiała mu zamieszkiwanie w tym lokalu. W związku z utratą mocy art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie o sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002/3/34), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyraził pogląd, iż organy administracji obowiązane były ustalić czy skarżący przebywa w miejscu jego dotychczasowego pobytu stałego, a w przypadku ustalenia tych okoliczności, rzeczą organów było dokonanie oceny faktycznego opuszczenia tego miejsca z punktu widzenia wymogów instytucji ewidencji ludności.
Skoro organy administracji ustaliły, iż skarżący już od października 2001 r. nie przebywał w miejscu dotychczasowego pobytu stałego, nie dopełniając formalności meldunkowych, to ten stan był sprzeczny z wymogami prawidłowej rejestracji danych w ewidencji ludności. To na skarżącym, w myśl art. 4 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ciążył obowiązek meldunkowy w zakresie zarówno wymeldowania się z miejsca dotychczasowo pobytu jaki i zameldowania się w nowym miejscu pobytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyraził pogląd, że orzekające w sprawie organy miały li tylko obowiązek ustalenia, czy skarżący rzeczywiście opuścił miejsce dotychczasowego pobytu, czy jest to stan trwały. Skoro organy administracyjne orzekające w sprawie okoliczności te ustaliły, to decyzje orzekające o wymeldowaniu G. W. nie naruszają prawa, co powoduje oddalenie skargi.
Od wyroku skargę kasacyjną złożył pełnomocnik skarżącego ustanowiony w sprawie z urzędu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2002 r. nr [...] pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 i art. 15 ust. 2 i innych ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez przyjęcie, że pobyt osoby poza miejscem zamieszkania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy z powodu konieczności hospitalizacji i rehabilitacji uzasadnia wymeldowanie takiej osoby z dotychczasowego miejsca zamieszkania i to bez ustalenia nowego miejsca pobytu,
- 2. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 139 i innych kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niesprawdzenie w jakim czasie i w jakich placówkach medycznych przebywał skarżący i z jakiego powodu, a także jakie są jego możliwości samodzielnej egzystencji i czy w drzwiach lokalu, z którego został wymeldowany, faktycznie wymieniono zamki, a także bezpodstawne przyjęcie, iż skarżący opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła uczestniczka postępowania T. W. - matka skarżącego. Wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej T. W. podkreśliła, iż G. W. z przedmiotowego lokalu wyprowadził się sam. Wskazywała na wyrok eksmisyjny spowodowany fizycznym i moralnym znęcaniem się nad nią przez skarżącego. Podkreśliła, że eksmisja nie została wykonana wobec wyprowadzenia się skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Słusznie zauważa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż celem obowiązku meldunkowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/1 podkreślił, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu osób służy także - poza funkcją publiczną - ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich.
W przedmiotowej sprawie nie sposób nie zauważyć, iż w dniu 6 października 1996 r. Sąd Rejonowy w P. w sprawie [...] orzekł eksmisję G. W. z lokalu nr [...] przy ul. K. w P. Wyrok ten jest prawomocny i został opatrzony klauzulą wykonalności.
Z akt sprawy wynika, iż T. W. zwróciła się do komornika Sądu Rejonowego w P. o egzekucję tego wyroku. W dniu 7 czerwca 2002 r. komornik sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w P. pismem o sygnaturze [...] wezwał G. W. do dobrowolnego opuszczenia lokalu, pod rygorem przeprowadzenia eksmisji.
Powyższe wskazuje na wyraźną sprzeczności interesów skarżącego i jego matki T. W. - uczestnika postępowania. Interes prawny tej ostatniej jest określony wyżej cytowanym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. Jest rzeczą niewątpliwą, iż skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu i że jest to stan trwały. Okoliczności w jakich doszło do opuszczenie przedmiotowego lokalu nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego wyroku, bowiem skarżący nie wystąpił w uprawnionym terminie do sądu o przywrócenie utraconego posiadania.
Ta ostatnia okoliczność traktowana jest na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu mieszkalnego.
Postępowanie karne wszczęte przez Prokuraturę, zakończone zresztą umorzeniem postępowania, nie jest równoznaczne ze złożeniem powództwa o przywrócenie utraconego posiadania.
W sprawie doszło do swego rodzaju samowolnego wykonania wyroku eksmisyjnego, co jednak nie oznacza, iż do wykonania wyroku eksmisyjnego nie doszło.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa trudną sytuację skarżącego, wynikającą także z jego złego stanu zdrowia, jednak ta okoliczność nie może mieć znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sąd meriti zasadnie przyjął, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia. Zauważyć należy, iż T. W. wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie skarżącego w dniu 1 marca 2002 r. a zaskarżona decyzja zapadła dopiero [...] grudnia 2002 r. W tym czasie skarżący podejmował wszelkie czynności.
Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.