Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r., II SA/Bk 540/04 oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że na skutek wniosku T. O.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza N. z dnia 16 grudnia 2003 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1760/1 położonej w N., dla inwestycji obejmującej budowę urządzania do tankowania pojazdów gazem propan-butan. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wnioskiem A. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. skorygowało tę decyzję jedynie w zakresie podstawy prawnej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało na okoliczności, które w jego ocenie przesądzają o legitymacji procesowej T. O., a tym samym o możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie nieważności kwestionowanej decyzji. Kolegium wskazało rażące wady decyzji Burmistrza N. wynikające z naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), skutkujące w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważnością decyzji.
W skardze do sądu administracyjnego A. K. kwestionował legitymację procesową T. O. wywodząc, że nie był on uznany za stronę w postępowaniu w sprawie podziału nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Skarżący podniósł także, że stacja paliw firmy "B." nie jest technologicznie powiązana z punktem tankowania gazem i przedsięwzięcia te nie powinny być oceniane łącznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę nie stwierdzając naruszenia prawa zaskarżoną decyzją. Sąd wyjaśnił, że decyzja Burmistrza N. została wydana na podstawie niewłaściwie zastosowanych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ w myśl art. 85 § 1 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie tej ustawy należało stosować przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (wniosek w tej sprawie wpłynął w dniu 14 lutego 2003 r.).
Sąd podzielił stanowisko Kolegium w kwestii naruszenia powołanych przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. i nie uznał za zasadne argumentów skargi w kwestii samodzielności inwestycji, o której mowa we wniosku z dnia 14 lutego 2003 r., w sytuacji, gdy wszystkie niezbędne media mają być zrealizowane na działce sąsiedniej nr geod. 1760/2 a nie na działce nr 1760/1. Przedmiotowa inwestycja spełnia kryteria zawarte w art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) i zasadnie zakwalifikowano ją jako jedno przedsięwzięcie, realizowane przez kilka podmiotów. Decyzja organu I instancji powinna zawierać linie rozgraniczające rzeczywistej inwestycji, a nie jej część oraz określać wymagania ochrony interesów osób trzecich. T. O., jako właściciel działki sąsiedniej, przylegającej do działki nr 1760/2 jest stroną w rozumieniu k.p.a. Umowa dzierżawy z 1 lipca 2004 r. świadczy o powiązaniu inwestycji na działkach nr 1760/1 i 1760/2.
Skarżący A. K. zaskarżył powyższy wyrok wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 46 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 42 ust.1 pkt 1, 3-6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez bezpodstawne przyjęcie, że realizowana inwestycja nie stanowi samodzielnego przedsięwzięcia;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 28 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że T. O. jest stroną w niniejszym postępowaniu;
- 3) naruszenie przepisów postępowania - art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony skarżącej możliwości obrony jej praw wskutek niedoręczenia odpisu wniosku T. O.;
- 4) naruszenie przepisów postępowania przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń faktycznych i oceny prawnej sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wywodził, że ustalenia i wnioski zarówno SKO, jak i Sądu I instancji są zbyt daleko idące i nie znajdują oparcia w stanie faktycznym sprawy. Zdaniem pełnomocnika, inwestycja A. K. mieści się w całości w granicach działki nr 1760/1, a to, że skarżący w drodze umownej korzysta z infrastruktury na działce sąsiedniej wykracza poza granice dopuszczalnej oceny. Nieruchomość, na której posadowiono stację paliw i nieruchomość, na której A. K. realizuje własną inwestycję są własnością odrębnych podmiotów, a tym samym zarzut stawiany decyzji Burmistrza N. jest nietrafny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono także, że Sąd nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie wskazał, jakie rozstrzygnięcie w konkretnym stanie faktycznym winien wydać organ I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 28 k.p.a. przez przyjęcie, iż Tadeusz O., na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza N. z dnia 16 grudnia 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę urządzeń tankowania pojazdów gazem, jest stroną w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może mieć nie tylko właściciel nieruchomości bezpośrednio przylegającej do nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, ale także nieruchomości, która wprawdzie nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością inwestora, ale w okolicznościach danej sprawy, planowana inwestycja oddziaływuje na nieruchomość sąsiednią. W tej sprawie organy prawidłowo przyjęły, iż inwestycja skarżącego, z uwagi na jej charakter i powiązanie poprzez media z działką, na której znajduje się już stacja paliw, oddziaływuje na działkę skarżącego.
Legitymacji T. O. nie może podważać to, że nie brał on udziału w postępowaniu, w którym została wydana kwestionowana decyzja z dnia 16 grudnia 2003 r. Okoliczność, że organ nie doręczył tej decyzji T. O. i nie traktował T. O. jako strony postępowania, nie może przesądzać o tym, że nie jest on stroną i nie może wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, jeżeli są podstawy do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie w sprawie dotyczy jego interesu prawnego. Całkowicie nieprzekonywujący jest argument podnoszony w skardze kasacyjnej, iż T. O. nie jest stroną w tej sprawie, ponieważ w innej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o podziale nieruchomości, obejmującym między innymi działkę nr 1760/01, T. O. nie był stroną postępowania, a jego skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2004 r., sygn. akt SA/Bk 1203/03. Z tego, że T. O. nie był stroną w sprawie dotyczącej podziału nieruchomości, w żadnym razie nie może wynikać, iż T. O. nie jest stroną w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, ponieważ przedmiot tych spraw jest inny.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia przepisów art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i art. 42 ust. 1 pkt 1,3-6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd pierwszej instancji słusznie podzielił stanowisko organu nadzoru, iż kwestionowana decyzja powinna być wydana na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., ponieważ postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Tego stanowiska skarżący nie podważa w skardze kasacyjnej.
Natomiast ocena, czy planowana inwestycja stanowi samodzielną i odrębną inwestycję, czy też jest związana z zagospodarowaniem także działki sąsiedniej, na której znajduje się stacja paliw, została przekonywująco uzasadniona. Jeżeli bowiem media niezbędne dla planowanej inwestycji mają być doprowadzone do działki sąsiedniej, na której znajduje się stacja paliw, to nie sposób odmówić racji rozumowaniu, iż warunki zabudowy i zagospodarowania działki, na której planowana jest inwestycji, dotycząca także działki sąsiedniej, na której jest stacja paliw. Nie zmienia tego w niczym okoliczność, że stację paliw i planowaną inwestycję prowadzą różne podmioty gospodarcze.
Nie można zgodzić się również z zarzutem, iż Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a. Zawiadamianie przez organ o wszczęciu postępowania oraz doręczanie odpisów pism stronom (w tym wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji) służy zapewnieniu stronom możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący nie został pozbawiony tego prawa, skoro po wydaniu decyzji z dnia 6 maja 2004 r. na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży ponownie rozpoznało sprawę i wydało zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. W takiej sytuacji brak doręczenia odpisu wniosku strony o wszczęcie postępowania stanowi uchybienie, które nie miało wpływu na wynik postępowania.
Pozostałe zarzuty skarżącego zostały sformułowane w sposób ogólny, bez wskazania przepisów, które zdaniem skarżącego zostały naruszone. Dotyczy to w szczególności zarzutu naruszenia granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonania ustaleń faktycznych i oceny sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten może odnieść się do tych zarzutów, które przytoczone są w podstawach kasacyjnych jako zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawnych. Nie jest więc dopuszczalne odnoszenie się do zarzutów, które w sposób ogólnikowy podnoszą zarzut naruszenia przepisów postępowania, bez wskazania określonych przepisów z zakresu postępowania.
Należy ponadto podnieść, iż wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 539/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił już skargę D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [...] czerwca 2004 r. (zaskarżoną w tej sprawie przez A. K.), zaś skarga kasacyjna D. M. od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1058/05.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.