Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1701/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Główny Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. po rozpatrzeniu odwołania A. M. na podstawie art.138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 148 § 1 i art. 149 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu głosu zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że dnia 7 kwietnia 2003 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u A. M. wydał decyzję [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...]. Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie złożona przez stronę została postanowieniem z dnia 28 maja 2003 r., sygn. akt II SA/Lu 662/03 odrzucona z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Dnia 17 listopada 2003 r. A. M. złożyła wniosek na podstawie art.145 § 1 pkt 5 kpa o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r., a następnie pismem z dnia 20 listopada 2003 r. wnioskowała o ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej narządu głosu. Strona powołała się na nowe dowody w sprawie: rozpoznanie postawione dnia 19 sierpnia 2003 r. przez prof. dr hab. med. G. N. i orzeczenie lekarskie z dnia 12 sierpnia 2003 r. wydane przez biegłego sądowego specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 11 sierpnia 2003 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w C.- specjalistę foniatrę lek. med. D. T., w których postawiono rozpoznanie - przewlekłe przerostowe zapalenie krtani, guzki głosowe.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. po rozpatrzeniu powyższego wniosku w efekcie po ustaleniu terminu, kiedy strona dowiedziała się o treści załączonych do podania o wznowienie postępowania dowodów wydał decyzję dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. z uwagi na złożenie wniosku po terminie.
Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. ustalił, iż zaświadczenie lekarskie wydane przez specjalistę foniatrii lek. med. D. T., pracownika Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w C. z dnia 11 sierpnia 2003 r. oraz Karta badania pacjenta - wynik badania foniatrycznego przeprowadzonego przez prof. dr hab. med. G. N. w dniu 19 sierpnia 2003 r. zostały wydane pacjentce w dniu przeprowadzenia badań.
Ponadto z pisma Sądu Okręgowego, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 21 marca 2005 r. wynika, że orzeczenie lekarskie biegłego sądowego - specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. z dnia 12 sierpnia 2003 r. zostało doręczone A. M. w dniu 29 września 2003 r. wraz z zawiadomieniem o rozprawie sądowej wyznaczonej na dzień 14 października 2003 r. i przesłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Opinia uzupełniająca biegłego sądowego specjalisty otolaryngologa lek. med. J. D. została doręczona A. M. w dniu 19 grudnia 2003 r. również przesyłką za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, a więc już po złożeniu wniosku o wznowienia postępowania i do wniosku nie była dołączona.
Tym samym mając powyższe na uwadze wskazano, że przepis art.148 kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie podanie złożono po tym terminie, należało odmówić wznowienia postępowania.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. M. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wskazała na rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów art. 80 kpa i art. 7 i 77 kpa poprzez niewyjaśnieni stanu faktycznego sprawy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), oddalił ją
Sąd wskazując na przepis art. 148 § 1 kpa. podniósł, iż normuje on kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania, określając, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z powyższego uregulowania wynika, iż strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.
Organ obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd I instancji podniósł, iż trafnie organ odwoławczy uznał, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania ze względu na uchybienie przez stronę terminu jednomiesięcznego, określonego w art. 148 kpa.
Dokonując analizy wniosku A. M. z dnia 17 listopada 2003 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej wskazano, iż skarżąca sama przyznała w nim, że poddała się badaniom w Specjalistycznym Gabinecie Laryngologiczno - Foniatrycznego w L. Wynikiem tego badania było rozpoznanie, które zdaniem A. M. stanowiło nowy dowód pozwalający na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. " Nowy dowód uzyskałam w dacie 19 sierpnia 2003 r." (k.72 akt administracyjnych). Na potwierdzenie tej okoliczności organ wystąpił z pismem do Specjalistycznego Gabinetu Laryngologiczno - Foniatrycznym w L. prowadzonego przez prof. dr hab. med. G. N. i otrzymał informację, że A. M. otrzymała kartę badania pacjenta w dniu 19 sierpnia 2003 r. (k.94). Nowym dowodem, na który powołuje się skarżąca jest orzeczenie lekarskie z dnia 12 sierpnia 2003 r. wydane przez biegłego sądowego specjalistę otolaryngologa lek. med.
J. D. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 11 sierpnia 2003 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w C.- specjalistę foniatrę lek. med. D. T., w których postawiono rozpoznanie -przewlekłe przerostowe zapalenie krtani, guzki głosowe.
Przyznanie okoliczności zdobycia nowych dowodów i wskazanie szczegółowych dat ich zdobycia przez skarżącą w podaniu o wznowienie postępowania administracyjnego jest niekwestionowanym i najważniejszym dowodem w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony dopiero po upływie 3 miesięcy, a tym samym po upływie terminu przewidzianego w kpa.
Sąd I instancji wskazał, że organ zwrócił się do Sądu Okręgowego w Z., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, gdzie toczyło się postępowanie w sprawie wniosku A. M. przeciwko ZUS o uzyskanie informacji dotyczącej przebiegu postępowania. Właśnie pismo z Sądu Okręgowego w Z., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ostatecznie rozstrzyga wszelkie wątpliwości, co do daty, w której skarżąca dowiedziała się o nowych dowodach mogących być podstawą złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Opinia, na którą m.in. powołuje się skarżąca została jej doręczona wraz z zawiadomieniem na rozprawę w dniu 29 września 2003 r., nadto A. M. brała udział w rozprawie sądowej wraz ze swym pełnomocnikiem w dniu 14 października 2003 r. Z pewnością przedmiotem rozważań na rozprawie sądowej w dniu 14 października 2003 r. była opinia biegłego lekarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2003 r., skoro Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej. Argumentacja skarżącej, że treść opinii z dnia 12 sierpnia 2003 r. poznała w dniu 27 października 2003 r. wydaje się więc nieprawdziwa.
Konkludując Sąd I instancji uznał, że przeprowadzonemu postępowaniu i ustaleniom nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem, w tym naruszenia art. 77 § 1 i 80 kpa, bowiem ustalenia organu zostały dokonane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności sprawy. Nie można podzielić zasadności zarzutów skargi co do wadliwego ustalenia terminu, w jakim skarżąca dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających złożenie wniosku o wznowienie postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. M. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz. 1270 z zm.) poprzez niezbadanie, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (przepisu art. 77 i 80 kpa),
Ponadto zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) polegającego na nie wywiązaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z obowiązku rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego,
Wyrokowi temu również zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 148 § 1 kpa poprzez jego błędną interpretację.
Powołując się na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W motywach skargi kasacyjnej wyjaśniono, iż nie może świadczyć na niekorzyść skarżącej, okoliczność, że opinia uzupełniająca biegłego sądowego — specjalisty otolaryngologa J. D. z dnia 6 listopada 2003 r. została doręczona jej pełnomocnikowi w dniu 19 grudnia 2003 r., a więc po złożeniu już przez A. M. wniosku o wznowienie postępowania, skoro skarżąca złożyła oświadczenie, że z jej treścią zapoznała się w dniu 16 listopada 2003 r. Fakt, że przedmiotowa decyzja nie została dołączona do wniosku o wznowienie postępowania, nie może świadczyć, że o jej treści wnioskodawczyni nie wiedziała w dacie 17 listopada 2003 r., co pozostało poza rozważaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie poza swoimi rozważaniami pozostawił okoliczność, że organ administracyjny nie poczynił żadnych ustaleń w kierunku czy w dniu 29 sierpnia 2003 r. skarżąca osobiście otrzymała odpis opinii biegłego sądowego specjalisty otolaryngologa lek. med. J. D. z dnia 12 sierpnia 2003 r. wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy sądowej.Tym samym zarzut rażącego naruszenia przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez niezbadanie, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (przepisu art. 77 i 80 kpa), jest w pełni uzasadniony. Dodano także, iż podstawową funkcją sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej, natomiast obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wynikającym z przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, było dokonanie oceny czy te reguły zostały zachowane.
W związku z tym uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania ze względu na uchybienie przez stronę terminu jednomiesięcznego, określonego w art. 148 kpa, było dopuszczalne, ale pod warunkiem wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ odmówił twierdzeniom strony skarżącej wiarygodności i mocy dowodowej. W związku z tym w świetle zgromadzonego materiału dowodowego można mówić o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów przez organ administracji, skoro ten organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe, czego jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, dopuszczając się rażącego naruszenia przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Ponadto dodano, iż uzasadnione jest również stanowisko, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rażąco naruszył przepis prawa materialnego, a mianowicie przepis art. 148 § 1 kpa poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania może być liczony od dnia doręczenia skarżącej opinii biegłego wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy tj. od dnia 29 września 2003 r.
Z literalnego brzmienia przepisu art. 148 § 1 kpa wynika wprost, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu nowych dowodów, a nie dnia, w którym miała taką możliwość. Okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości, jest z punktu widzenia zachowania terminu bez znaczenia.Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł jednak poza ich granice, mimo, że w przedmiotowej sprawie winien to uczynić celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, by wyeliminować wadliwą decyzję z obrotu prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to,że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
W niniejszej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 183 § 2 ustawy procesowej nie wystąpiła, stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Przystępując do oceny wniesionego środka zaskarżenia uznano, iż złożona skarga kasacyjna oraz podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia prawa procesowego art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nie wywiązanie się Sądu I instancji z rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania.
Zgodnie z art. 134 § 1. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.
Natomiast Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna była być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, których to przepisów także naruszenie zarzucono w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rozpoznawanej sprawie, sprawując wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji odmawiających wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 7 kwietnia 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, dokonał badania ich legalności w granicach tak precyzyjnie określonej sprawy administracyjnej. Granice tej sprawy wyznaczały przepisy art. 149 § 3 kpa oraz art. 148 § 1 kpa.
Podstawą wydania decyzji w trybie art. 149 § 3 kpa tj. odmowy wznowienia postępowania jest niezachowanie terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania a więc przesłanki z art. 148 § 1 kpa. Niewątpliwie w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych, tyko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu z normy wyżej powołanej tj. art. 148 § 1 kpa. Nie wolno mu natomiast oceniać czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły, gdyż tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa). Stąd też w opisanym tylko zakresie należało badać legalność zaskarżonych decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało przy uwzględnieniu reguł wynikających z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż zasadnie przyjęto w tym postępowaniu, że skarżąca uchybiła terminowi z art. 148 § 1 kpa i wniosła podanie o wznowienie po upływie miesięcznego terminu od dnia,w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.Ustalenia poczynione przez Sąd I instancji w tym zakresie zostały prawidłowo wykazane w motywach zaskarżonego wyroku, które niewątpliwie odpowiada wymogom zawartym w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niesporne bowiem pozostaje, że w dniu 17 listopada 2003 r. A. M. złożyła wniosek na podstawie art.145 § 1 pkt 5 kpa o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r., a następnie pismem z dnia 20 listopada 2003 r. wnioskowała o ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej narządu głosu. Strona powołała się na nowe dowody w sprawie: rozpoznanie postawione dnia 19 sierpnia 2003 r. przez prof. dr hab. med. G. N. i orzeczenie lekarskie z dnia 12 sierpnia 2003 r. wydane przez biegłego sądowego specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 11 sierpnia 2003 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w C.- specjalistę foniatrę lek. med. D. T., w których postawiono rozpoznanie - przewlekłe przerostowe zapalenie krtani, guzki głosowe.
Prawidłowe ustalenia dokonane w sprawie wykazały, iż zaświadczenie lekarskie wydane przez specjalistę foniatrii lek. med. D. T., pracownika Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w C. z dnia 11 sierpnia 2003 r. oraz Karta badania pacjenta - wynik badania foniatrycznego przeprowadzonego przez prof. dr hab. med. G. N. w dniu 19 sierpnia 2003 r. zostały wydane skarżącej w dniu przeprowadzenia badań zaś orzeczenie lekarskie biegłego sądowego - specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. z dnia 12 sierpnia 2003 r. zostało doręczone A. M. w dniu 29 września 2003 r. wraz z zawiadomieniem o rozprawie sądowej wyznaczonej na dzień 14 października 2003 r. i przesłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Powoływanie się w skardze kasacyjnej na opinię uzupełniającą biegłego J. D. jest bezskuteczne albowiem dowód ten nie stanowił przesłanki żądania wznowienia postępowania określonego wnioskiem z 17 listopada 2003 r.
W tych okolicznościach faktycznych sprawy wykazano ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca składając wniosek o wznowienie w dniu 17 listopada 2003 r. niewątpliwie uchybiła terminowi z art. 148 § 1 kpa. Dlatego też nie można wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej wykładni powołanej wyżej normy.
Wskazane wyżej przesłanki uzasadniają przyjęcie stwierdzenia o nieusprawiedliwionych podstawach wniesionej skargi kasacyjnej.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeł jak w sentencji wyroku.