Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 1529/03, w sprawie ze skargi "W" w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2003 r. (nr [...]), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] lipca 2003 r., obie w częściach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wjazdu do stacji paliw z Alei Z. Powyższa decyzja dotyczyła pozwolenia na budowę stacji paliw wraz z przyłączami, obiektami towarzyszącymi i układem drogowym.
Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wjazd na teren stacji benzynowej (stacji paliw) został zaprojektowany niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W graficznej części planu teren przeznaczony pod przedmiotową stację paliw oznaczony został symbolem 003-41, zaś przylegający do niego od strony południowo-wschodniej teren, przeznaczony pod budowę trasy "N" został oznaczony symbolem 005-83. Tymczasem na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania terenu stacji paliw, objętej zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę, wjazd na stację paliw został zaprojektowany w taki sposób, że przebiega przez teren oznaczony symbolem 005-83, przeznaczony pod budowę trasy "N". W decyzji Prezydenta Miasta G. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2002 r., stanowiącej podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji paliw, nie ma też mowy o jakichkolwiek zmianach ustaleń planistycznych.
Przeciwnie, nakazuje ona w decyzji o pozwoleniu na budowę respektowanie ustaleń wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z faktu, że planowana trasa "N" w tym jej fragmencie przebiegać będzie na estakadzie, nie można wyprowadzać wniosku, o braku kolizji wjazdu na stację paliw z projektowaną trasą.
W ocenie Sądu, z uwagi na powyższe naruszenia prawa, dla usunięcia tych nieprawidłowości, należało zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję uchylić tylko w części dotyczącej wjazdu na stację paliw.
Spółka z o.o. L. z siedzibą w G., reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lutego 2006 r., zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu:
- – art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy – Prawo budowlane z dnia wydania zaskarżonej decyzji (25 września 2003 r.), polegającą na przyjęciu, że zgoda na budowę zjazdu do stacji paliw pod wskazaną na planie zagospodarowania przestrzennego trasą, która winna, zgodnie z planem być prowadzona na estakadzie, nie jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania terenu i jako taka jest naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy – Prawo budowlane z dnia wydania zaskarżonej decyzji (25 września 2003 r.).
Ponadto błędną wykładnię treści ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego załącznik do uchwały nr VII/70/94 Rady Miasta Gdańska z dnia 20 października 1994 r., zmienionej uchwałą nr XLII/511/96 Rady Miasta Gdańska z dnia 19 grudnia 1996 r. w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 003-41 oraz 005-83 polegającą na przyjęciu, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie upoważniają do przyjęcia, że wjazd do stacji benzynowej może przebiegać przez teren oznaczony symbolem 005-83 przeznaczony pod budowę trasy "N".
Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku ewentualnie
- 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części wyroku i oddalenie skargi Stowarzyszenia W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] września 2003 r. sygn. [...] oraz wnoszę o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu jedynie bierze pod uwagę przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 tego przepisu.
Stan faktyczny sprawy w świetle akt sprawy i zarzutów skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości. Bezspornym bowiem jest, czego nie neguje się również w skardze kasacyjnej, że wjazd na przedmiotową stację paliw został zaprojektowany na terenie oznaczonym w planie i w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu symbolem 005-83. Tymczasem, jak wynika z osnowy decyzji z dnia [...] maja 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i z załącznika do tej decyzji (mapa syt.-wys. z oznaczonym terenem inwestycji) oraz wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 1 kwietnia 2003 r. projektowana "stacja paliw z usługami towarzyszącymi, urządzeniami i infrastrukturą techniczną oraz włączeniem się do istniejącego układu komunikacyjnego" miała być zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem 003-41 (część działki nr 267/1). Tak oznaczony teren wyznaczają też linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, teren o symbolu 005-83 określony został w tej decyzji (str.
- 2) jako jedna ze stref funkcjonalnych sąsiadujących z planowaną inwestycją.
Stosownie do przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie brak takiej zgodności jest ewidentny i wynika z prostego porównania ustaleń i zapisów w aktach sprawy. Inwestycja pod nazwą stacja paliw (wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi w tym również układ komunikacyjny), zgodnie z obowiązującym miejscowym planem i wydaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, miała prawo być zaprojektowana i zrealizowana wyłącznie na terenie oznaczonym symbolem 003-41. Nie zmienia tych ustaleń też to, że planowana trasa "N" na terenie sąsiadującym oznaczonym symbolem 005-83 ma przebiegać na estakadzie, co zdaniem organu II instancji i wnoszącego skargę kasacyjną stanowi usprawiedliwienie i wytłumaczenie przyjętego rozwiązania.
Fakt, że ww. trasa ma przebiegać na estakadzie, dopóki nie zostanie zrealizowana ta inwestycja, nie daje podstaw do ingerencji innych inwestorów w teren oznaczony symbolem 005-83. Projektant i inwestor przedmiotowej stacji paliw, nie miał prawa wkraczać z inwestycją na teren przeznaczony pod inną inwestycję i dokonywać tak dowolnej interpretacji ustaleń planu miejscowego i zapisów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest to, zgodnie z zaproponowanym w skardze kasacyjnej pojęciem "zgodności", rażąca sprzeczność pomiędzy projektem zagospodarowania terenu stacji paliw a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Konieczność ochrony interesów inwestora oraz podmiotu uprawnień właścicielskich, nie może odbywać się kosztem interesów innego inwestora i podmiotu uprawnień właścicielskich.
Wskazana w skardze kasacyjnej "trójwymiarowość planu", niebędąca zapewne żadnym odkryciem dla twórców miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zezwalała jednak na zajęcie pod wjazd na stację paliw terenu oznaczonego symbolem 005-83. Gdyby taką możliwość dopuszczono to wyraźnie byłoby to zapisane w planie i w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W świetle powyższych rozważań, zarzuty skargi kasacyjnej (błędna wykładnia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b Prawa budowlanego i błędna wykładnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) są całkowicie nieuzasadnione i sformułowane abstrakcyjnie w oderwaniu od akt sprawy. Ewidentnego braku zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie można tłumaczyć tym, że planowana trasa "N" ma przebiegać na estakadzie.
Skoro wjazd na stację paliw przebiega przez teren oznaczony symbolem 005-83, to rodzi to prawdopodobnie dalsze konsekwencje sprowadzające się do tego, że decyzje, w części, w której zostały uchylone przez Sąd I instancji, zostały wydane również z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Okoliczności tych nie badał Naczelny Sąd Administracyjny bowiem nie było to przedmiotem rozważań Sądu I instancji, ani nie zostało to podniesione w skardze kasacyjnej, granicami której związany jest ten Sąd.
Związanie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym stanowi art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, polega między innymi na tym, że pozwolenie na budowę nie może wykraczać poza obszar wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę, która wykracza poza teren objęty decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (003-41, część działki nr 267/1), jest decyzją wydaną z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem w tej części pozwolenie na budowę wydane jest bez spełnienia warunku wynikającego z powyższego przepisu.
Fakt wydania w niniejszej sprawie, jak wynika ze skargi kasacyjnej, pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji paliw (decyzja z dnia 23 grudnia 2003 r.), nie ma wpływu na kontrolę sądową decyzji o pozwoleniu na budowę, tym bardziej że decyzja ta została wydana już po wniesieniu do sądu administracyjnego skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2003 r. Poza tym, inny jest przedmiot decyzji o pozwoleniu na budowę a inny pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Z faktu, że obiekt budowlany został zrealizowany zgodnie z pozwoleniem na budowę, nie wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana zgodnie z prawem. Uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) rodzi dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencje wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.