Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 297/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007 r. po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego działając w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Wojewoda Kujawsko - Pomorski wydając powyższą decyzję błędnie ustalił stan faktyczny, gdyż w obrocie prawnym pozostaje decyzja tego samego organu z dnia [...] lipca 2000 r., w konsekwencji czego organ wojewódzki wydał decyzję dotyczącą sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, pozostającą w obrocie prawnym. Dlatego też zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., obligująca do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego wydanej w dniu [...] stycznia 2007 r. Wobec wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2007 r.
Rozpoznając skargę A. S. na powyższą decyzję, Sąd I instancji podniósł, iż działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie uznać należy za prawidłowe, bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym istnieją dwie decyzje organu II instancji rozstrzygające tę samą sprawę jest prawnie niedopuszczalna. Ponadto Sąd wskazał, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2007 r. miała jedynie charakter formalny, porządkujący.
Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniósł skarżący A. S., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata W. C..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, gdyż nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż jest on związany podstawami określonymi w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna odpowiadać dwojakiego rodzaju wymaganiom. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a po drugie skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne – materialne, właściwe tylko dla niej. Do tych drugich zaliczyć trzeba zamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia. Pozbawienie skargi kasacyjnej jakiegokolwiek wymogu o charakterze nieusuwalnym powoduje konieczność jej odrzucenia. Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę, poza kwestią nieważności postępowania, tylko i wyłącznie z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu oraz innych jednostek redakcyjnych, użytych przez prawodawcę w powoływanym przepisie. Warunek przytoczenia podstaw kasacyjnych nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna nie wskazuje wprost naruszonego przepisu, ale zawiera jedynie wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia niewskazanych przepisów postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. GSK 356/04, ONSA i wsa z 2004 r., nr 3, poz. 72).
Tylko prawidłowe, zgodne z art. 176 p.p.s.a., wskazanie podstaw skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, natomiast skarga kasacyjna nie spełniająca tych wymagań podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Wskazane wymagania stawiane skardze kasacyjnej korespondują z ustanowionym w przepisie art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusem adwokacko-radcowskim w sporządzeniu skargi kasacyjnej. Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od profesjonalnego pełnomocnika można bowiem oczekiwać i egzekwować znajomość przepisów procedury w postępowaniu sądowym.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie tylko nie wskazał konkretnych artykułów, paragrafów, czy też innych jednostek redakcyjnych przepisu prawa materialnego, którego naruszenie zarzucał, ale nawet nie podał nazwy ustawy, w której przepisy te się znajdują. Nie zostało także sprecyzowane, czy naruszenie to polega na błędnej wykładni, czy też niewłaściwym zastosowaniu. Nie pozwala to zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na skontrolowanie zasadności tak sformułowanych zarzutów.
Na powyższą ocenę nie ma wpływu treść wywodów uzasadnienia skargi kasacyjnej, które to wywody w żadnym stopniu nie odnoszą się do wyroku Sądu I instancji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.