Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Zakładów Drobiarskich "C" S.A. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii w S. z dnia [...] czerwca 205 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. stwierdzając niedopuszczalność odwołania [...] Zakładów Drobiarskich "C" S.A. w C. uznał, iż strona odwołała się od rachunku nr 925501 z dnia 11 kwietnia 2005 r. wystawionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., wymierzającego opłatę z tytułu monitorowania substancji niedozwolonych za okres od 1 stycznia do 31 marca 2005 r. w łącznej kwocie 17 177, 50 zł. Opłata ta nie została ustalona w drodze decyzji administracyjnej ani postanowienia, a tym samym odwołanie jest niedopuszczalne.
W skardze na powyższe postanowienie [...] Zakłady Drobiarskie "C" S.A. C. wniosły o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów art. 2, 87 § 1 w zw. z art. 92, art. 217 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 10, art. 77 § 1, art. 134 k.p.a. w zw. z przepisami ordynacji podatkowej i innymi przepisami kpa wskazanymi w uzasadnieniu skargi. W skardze tej podniesiono, że w odwołaniu podnoszono fakt niewydania decyzji administracyjnej, co powinno nastąpić biorąc pod uwagę, że wymierzenie opłaty jest rozstrzygnięciem organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej. Zdaniem skarżących Zakładów opłaty określone w art. 30 i nast. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 ze zm.) mają charakter danin publicznych, o których mowa w art. 217 Konstytucji RP i spełniają wymogi definicji podatku w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżących Zakładów brak regulacji w zakresie zasad powstania obowiązku podatkowego zasad wnoszenia środków zaskarżenia prowadzi do nieprawidłowej praktyki wystawiania rachunków przez Inspekcję Weterynaryjną, bez możliwości wniesienia środków zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nawet, gdyby przyjąć, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja administracyjna ustalająca wysokość opłat, to brak jej wydania w terminie określonym w art. 35 k.p.a. nie jest podstawą do wniesienia odwołania. Skarżący powinien wnieść zażalenie, a w przypadku dalszej zwłoki skargę na bezczynność organu. Ponadto wskazano, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, ze opłaty wynikające z art. 30 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej mają charakter podatku, który jest świadczeniem nieodpłatnym, w przeciwieństwie do opłaty za monitorowanie substancji niedozwolonych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że w sprawie zachodziła niedopuszczalność odwołania, bowiem w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna zaś według normy art. 127 § 1 k.p.a. stronie służy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Ponadto nałożona opłata znajduje swoje źródło w ustawie(art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej) a jej wysokość i sposób pobierania określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 1019) zmienione rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 sierpnia 2004 r. (Dz. U. Nr 178, poz.1838). Jednocześnie Sąd podzielił pogląd skarżących Zakładów, że wymiar opłaty jako należności publicznoprawnej, powinien być dokonywany w drodze aktu administracyjnego, który podlegałby kontroli w administracyjnym toku instancji.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku pełnomocnik [...] Zakładów Drobiarskich "C" S.A w C. zarzucił naruszenie przepisów art. 2 i 217 Konstytucji RP oraz art. 87 § 1w zw. z art. 92 Konstytucji RP oraz przepisów art. 6, art. 10 w zw. z art. 15 i 134 k.p.a. wnosząc o uchylenie wyroku w całości i nadanie biegu odwołaniu strony.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że strona skarżąca została pozbawiona możliwości weryfikacji rozstrzygnięcia w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, pomimo, że Sąd w uzasadnieniu wyroku zgodził się z twierdzeniem skarżących Zakładów, iż wymierzenie opłaty powinno odbywać się w drodze aktu administracyjnego podlegającego kontroli w postępowaniu administracyjnosądowym. Ponadto zarzucono naruszenie zawartej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i zawartej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a także art. 134 k.p.a., jako że nie nazwa rozstrzygnięcia przesądza o tym, czy jest ono de facto decyzją administracyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) i tym samym właściwe określenie podstaw kasacyjnych odgrywa szczególną rolę, determinując możliwość i zakres kontroli. Wymogi formalne skargi kasacyjnej stały się podstawą do wprowadzenia przymusu adwokacko-radcowskiego. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 P.p.s.a.). Skargę kasacyjną, w myśl art. 174 P.p.s.a., można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym drugim przypadku chodzi o naruszenia, jakich dopuścił się Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok, czyli o naruszenia procedury sądowoadministracyjnej. Skarga kasacyjna wskazanych wymogów nie spełnia. Zarzuca naruszenie prawa, nie określając charakteru prawa ani sposobu naruszenia art. 2, art. 217,art. 87 § 1 w zw. z art. 92 Konstytucji RP odsyłając do uzasadnienia w treści skargi kasacyjnej. W tym uzasadnieniu nie ma jednak nawiązania do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać na czym polegają te naruszenia. Zarzut naruszenia przepisów procesowych wskazuje jak naruszone wyłącznie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego chociaż wnosząc skargę kasacyjną należy wskazać jako naruszone przepisy procedury sądowoadministracyjnej, przepisów k.p.a. Sąd I instancji nie stosował.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej również nie ma żadnego odniesienia do naruszonych zaskarżonym wyrokiem przepisów procedury sądowoadministracyjnej i ich ewentualnego istotnego wpływu na wynik sprawy.
Wadliwie w skardze kasacyjnej określono też jej żądania. Wniesiono o uchylenie wyroku i utrzymanego nim postanowienia Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w całości, jednocześnie wnosząc o "nadanie biegu odwołaniu strony" w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o niedopuszczalności odwołania.
Z uwagi na powyższe, na podstawie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.