Uzasadnienie
W piśmie z dnia 8 kwietnia 2008 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego) T. K. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi kasacyjnej Spółki Mieszkaniowej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 2272/03 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania
W uzasadnieniu T. K. wskazała między innymi, iż jest współwłaścicielką lokalu mieszkalnego w budynku położonym na działkach nr [...] i [...], które powstały poprzez podział działki nr [...] której to dotyczy niniejsze postępowanie.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jego nieuwzględnienie, gdyż wnioskodawczyni, zdaniem organu, nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie spełnia warunków określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Pojęcie interesu prawnego na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalej p.p.s.a.) należy rozpatrywać w oparciu o podobne kryteria jak to ma miejsce w postępowaniu administracyjnym tzn. o normę prawa materialnego, konkretną sytuację prawną zindywidualizowanego podmiotu prawa, a także możliwość oddziaływania stosowania tej normy na sytuację prawną tego podmiotu (por. Bogusz M., Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997 r., s. 28). Właśnie związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę interesu prawnego stanowi istotę tego interesu. Norma ta musi być jednak konkretnie określona i wyodrębniona spośród innych norm. Powoduje to, że interesu prawnego nie można opierać tylko na istnieniu jakiegoś aktu prawnego, czy też instytucji prawnej (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, Orzecznictwo Sądów Polskich 1997, z. 4, poz. 83 A).
Omawiana norma pozwala podmiotowi wywodzącemu z niej interes prawny - domagać się ochrony przed jego naruszeniem np. poprzez udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym na zasadach określonych w art. 33 § 2 p.p.s.a. Przymiot uczestnika postępowania, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., daje więc dopiero norma o charakterze materialnoprawnym, bezpośrednio legitymująca określony podmiot do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, czy legitymująca go do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż najważniejszymi cechami interesu prawnego w rozumieniu art. 33 p.p.s.a. są bezpośredniość i realność tego interesu. Bezpośredniość dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi.
Na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Należy zauważyć, iż unormowanie to odnosi się przede wszystkim do osoby, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym jako strona. O istnieniu interesu prawnego przesądzają zatem przepisy prawa materialnego. Od interesu prawnego należy odróżnić jednak interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji.
W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Składająca wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, pani T. K., nie powoła się na żaden przepis prawa materialnego który dawałby jej przymiot uczestnika w niniejszym postępowaniu. Wskazała tylko na prawo własności lokalu w budynku stojącym na działce będącej przedmiotem postępowania. Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] w żaden sposób nie wpływa na kształt sposobu wykonywania prawa własności do lokalu wnioskodawczyni. Przymiot uczestnika postępowania dawałaby pani T. K. dopiero norma o charakterze materialnoprawnym, bezpośrednio legitymująca ją do udziału w postępowaniu administracyjnym.
Skoro zatem brak jest związku między sferą praw i obowiązków T. K. a zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.