Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 815/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Olsztynie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. (dalej także Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Elblągu z dnia [...] lipca 2013r., Nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak ustalił to sąd wojewódzki decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wójt Gminy Braniewo orzekł o czasowym odebraniu od [...] Sp. z o.o. zwierząt w postaci 33 koni, 7 sztuk bydła i 3 psów, utrzymywanych na posesji w miejscowości [...], nad którymi Spółka sprawowała w dniu odebrania opiekę i przekazaniu ich [...] (Towarzystwo) [...], które z kolei następnie przekazało te zwierzęta współpracującym z nią fundacjom, gospodarstwom rolnym oraz osobom fizycznym. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 ze zm., dalej: Uoz).
W uzasadnieniu tej decyzji organ gminy wyjaśnił, że na należącej do Spółki posesji były utrzymywane zwierzęta, zgodnie z ustaleniami Towarzystwa [...], w ilości: konie - 33 sztuki, bydło - 101 sztuk, kozy - 16 sztuk, owce - 6 sztuk, świnie - 2 sztuki, psy - 5 sztuk. W oparciu o informację przedłożoną przez Towarzystwo [...] na podstawie art. 7 ust. 3 Uoz w dniu 3 kwietnia 2013 r. dokonano odebrania 33 koni, 7 sztuk bydła oraz 3 psów. Odebrania zwierząt dokonano ze względu na przetrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania oraz długiego czasu nie leczenia chorób. Konie, krowy i psy były niedożywione, wychudzone i cierpiały na choroby pasożytnicze. Większość zwierząt miała świerzb i wszawicę, niektóre konie miały otwarte rany i otarcia na ciele, dwie krowy były w stanie krytycznym, jednej z nich nie było już możliwości udzielenia pomocy i konieczna była jej eutanazja. Psy trzymane były na łańcuchach, przy rozpadających się budach.
Dwa z nich nie posiadały świeżej wody do picia, u trzeciego była ona zamarznięta, karmione były czymś w rodzaju paszy dla świń. Jeden z psów nie miał obroży przy łańcuchu, jego kościec był wyraźnie wyczuwalny pod skórą, drugi z psów miał zanik mięśni kończyn tylnych i był wychudzony, trzeci z psów wykazywał skrajne odruchy lękowe na widok człowieka. Wskazano, że nie był to pierwszy przypadek ujawnienia rażących zaniedbań w tym gospodarstwie. Wyjaśniono, że chociaż niektóre z odebranych zwierząt były w lepszym stanie od pozostałych, to jednak niezbędne i konieczne było ich odebranie w trybie art. 7 ust. 3 Uoz, aby nie zostały doprowadzone do stanu zbliżonego do pozostałych zwierząt. Organ gminy podkreślił, że zabezpieczona przez organizację podejmującą interwencję dokumentacja została sporządzona w warunkach wykluczających jakąkolwiek manipulację co do stanu utrzymywania zwierząt ze strony ich opiekunów.
Lekarz weterynarii stwierdził, że bydło wymaga zmiany żywienia, przeprowadzenia odrobaczenia, leczenia wszawicy i grzybicy, konie wymagają natychmiastowej profilaktyki polegającej na zmianie sposobu żywienia, odrobaczenia, leczenia chorób skóry, witaminizacji. Natomiast specjalista chorób koni, który określał kondycję poszczególnych zwierząt ocenił, że ponad połowa koni jest głównie w złej kondycji. Wskazano, że nie przeprowadzono rozmowy z prezesem Spółki, bowiem nie stawił się on na wezwania organu, natomiast pełnomocnik Spółki poinformował, że zwierzęta w dniu 4 marca 2013 r. w ilości: 34 konie, 2 źrebaki, 10 sztuk bydła, 5 krów, zostały przez Spółkę sprzedane [...], zamieszkałej w Seelitz. Ponieważ jednak w dniu odebrania zwierząt z gospodarstwa znajdowały się one na posesji należącej do Spółki, która nadal sprawowała nad nimi opiekę i wystąpiły przesłanki do ich odebrania określone w art. 6 ust. 2 pkt 7, 10, 17 i 19 Uoz, zasadne było ich niezwłoczne odebranie z uwagi na zagrożenie ich zdrowia i życia.
Od tej decyzji [...] Sp. z o.o. wniosła odwołanie.
SKO w Elblągu decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej wyjaśniono, że decyzja organu I instancji została wydana po otrzymaniu przez organ informacji o czasowym odebraniu zwierząt gospodarskich, które znajdowały się w miejscowości [...] na terenie nieruchomości należącej do [...] Spółka z o.o.
Z uzasadnienia przedłożonej informacji wynikało, że zwierzęta utrzymywane były w stanie rażącego zaniedbania i długo nieleczonej choroby, były również niedożywione, wychudzone i cierpiały na choroby pasożytnicze. Do informacji zostały dołączone kopie protokołów dotyczące oceny stanu zdrowia każdego z 33 odebranych koni oraz 3 psów, a także materiał fotograficzny i filmowy dotyczący stanu krów i koni znajdujących się w gospodarstwie w czasie kontroli. Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji jako adresata decyzji i stronę tego postępowania uznał odwołującą się Spółkę będącą właścicielem gospodarstwa, na terenie którego znajdowały się zwierzęta w chwili ich odebrania. Z przeprowadzonego postępowania wynika, że jeden z koni znajdujących się na terenie gospodarstwa w [...]u należy do S. D. - prezesa Spółki, odnośnie pozostałych koni przebywających w tym gospodarstwie nie stwierdzono właściciela wpisanego do Centralnego Rejestru Koniowatych PZHK Warmińsko-Mazurskiego Związku Hodowców Koni w Olsztynie.
Na podstawie umowy przekazanej organowi przez prezesa Spółki stwierdzono, że w dniu 4 marca 2013 r. została zawarta z [...] umowa sprzedaży zwierząt, dotycząca sprzedaży 34 koni i 2 źrebaków, 10 sztuk bydła i 5 krów. Sprzedaży dokonano w oparciu o oględziny zwierząt z dnia 24 lutego 2013 r., bez badania weterynaryjnego.
Zdaniem Kolegium, z materiału dowodowego sprawy wynika, że działanie podjęte przez przedstawicieli Towarzystwa [...] było w pełni zasadne z uwagi na stan zdrowia i kondycję zwierząt znajdujących się na terenie gospodarstwa w [...]u. Szczegółowy, niekiedy drastyczny opis stanu poszczególnych zwierząt zawarty w informacji przedłożonej przez Towarzystwo [...], jak również protokoły badań zwierząt oraz opis ich warunków bytowych wskazuje na ewidentne naruszenie przez opiekuna zwierząt przepisów art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 Uoz.
Na powyższą decyzję [...] Sp. z o.o. wniosła do WSA w Olsztynie skargę, uzupełnioną pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 Uoz poprzez błędne uznanie, że zachodziły przesłanki do orzeczenia czasowego odebrania zwierząt właścicielowi;
- - art. 7 ust. 4 Uoz poprzez wydanie decyzji niewykonalnej;
- - art. 28 i art. 156 § 1 ust. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.) poprzez wadliwe ustalenie stron postępowania i wydanie decyzji w stosunku do podmiotu niebędącego stroną w sprawie;
- - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego;
- - art. 8 i 11 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania oraz niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;
- - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów strony skarżącej;
- - art. 136 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu zdrowia zwierząt oraz prawidłowego ustalenia stron postępowania.
W odpowiedzi na skargę SKO w Elblągu wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz wyjaśniając, że skoro odebrane zwierzęta znajdowały się na terenie gospodarstwa należącego do Spółki, to do osób zarządzających tych gospodarstwem i reprezentowanym przez Prezesa Spółki należała dbałość i troska o stan zwierząt.
Na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wyjaśnił, że z umowy sprzedaży zwierząt wynika, iż miały być one przekazane nabywcy do dnia 30 kwietnia 2013 r., ale nie nastąpiło ich przekazanie, gdyż wcześniej zwierzęta zostały zabrane z gospodarstwa.
W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Olsztynie w pierwszej kolejności stwierdził, że dla rozstrzygnięcia w sprawie nie miał znaczenia podnoszony zarzut, że Spółka nie była ich właścicielem w chwili odebrania zwierząt. Jako niewątpliwy opiekun zwierząt [...] Sp. z o.o. prawidłowo została wskazana jako adresat decyzji o czasowym odebraniu zwierząt wydanej w trybie art. 7 ust. 3 Uoz.
Sąd I instancji zgodził się z organami orzekającymi obu instancji, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające czasowe odebranie zwierząt w trybie, o którym mowa w art. 7 ust. 3 Uoz. Zarówno opinia lekarza weterynarii, który stwierdził, że bydło wymaga zmiany żywienia, przeprowadzenia odrobaczenia, leczenia wszawicy i grzybicy, konie wymagają natychmiastowej profilaktyki polegającej na zmianie sposobu żywienia, odrobaczenia, leczenia chorób skóry, witaminizacji (zaświadczenia z dnia 21 marca 2013 r.), jak również ocena kondycji poszczególnych zwierząt dokonana przez specjalistę chorób koni, z której wynika, że ponad połowa koni jest głównie w złej kondycji, a także informacja przedłożona przez Towarzystwo [...] organowi I instancji, uzupełniona fotografiami, pozwalają stwierdzić, że działania, a raczej zaniechania skarżącej Spółki odpowiadają dyspozycji określonej w art. 6 ust. 2 Uoz i z tego też powodu zwierzęta znajdywały się w stanie zagrażającym ich życiu i zdrowiu.
Skargą kasacyjną [...] Sp. z o.o. z/s w Łęgach zaskarżyła w całości ww. wyrok, opierając ją na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu art. 145 §1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 Uoz, polegające na orzeczeniu o czasowym odebraniu zwierząt w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili orzekania nie istniał stan nie cierpiący zwłoki uzasadniający zastosowanie omawianego środka wobec wszystkich zwierząt znajdujących się na terenie Gospodarstwa Rolnego w [...]u należącego do skarżącej, gdyż wobec części zwierząt nie istniał stan zagrożenia życia lub zdrowia (6 sztuk koni w kondycji dobrej bez dodatkowych uwag oraz 4 sztuki w kondycji dobrej z uwagami co do stanu kopyt i sierści);
- 2. naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez oparcie wyroku na błędnie ustalonym materiale dowodowym sprawy poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wynikającego z braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów co skutkowało przyjęciem, że:
wszystkie zwierzęta znajdujące się na terenie Gospodarstwa Rolnego w [...]u należącego do skarżącego znajdowały się w stanie zagrażającym ich życiu lub zdrowiu, nie ustalono osoby, która była właścicielem lub opiekunem koni w dniu 3 kwietnia 2013 r. tj. w dniu odebrania zwierząt.
Z uwagi na powyższe Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postępowanie organu powinno zmierzać do oceny pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z ustawy o ochronie zwierząt czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia tj. w przedmiotowej sprawie Towarzystwo [...]. Zdaniem skarżącej Spółki, obowiązkiem organów było ustalenie w toku postępowania, czy w niniejszej sprawie zachodził przypadek nie cierpiącej zwłoki, ponieważ dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu. Tylko w takiej sytuacji dopuszczalne było wydanie decyzji w oparciu o art. 7 ust. 3 Uoz.
W ocenie skarżącej nie przeprowadzono zwłaszcza czynności wyjaśniających dla ustalenia kto rzeczywiście był w chwili orzekania właścicielem lub opiekunem odbieranych zwierząt znajdujących się wówczas na nieruchomości w [...]u. Powyższe wskazuje zatem, że organy nie ustaliły kręgu osób będących stronami postępowania. Właściciel i faktyczny opiekun zwierząt w dacie wszczęcia postępowania, Pani [...] była stroną w sprawie o odebranie wskazanych zwierząt, zakończonej decyzją Wójta Gminy Braniewo z dnia [...] maja 2013 r.
Skarżąca wskazuje, że decyzja o czasowym odebraniu zwierząt przez Wójta Gminy Braniewo dotyczyła części zwierząt będących w dobrej kondycji zdrowotnej, a także nie został wskazany okres, na jaki nastąpiło odebranie zwierząt.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] [...] na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie jako bezpodstawnej z powodu tego, że skarżąca Spółka podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, w rzeczywistości kwestionuje ustalenia faktyczne, a zarazem formułuje zarzuty, które nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, "art. 77" i art. 80 K.p.a., wedle którego to zarzutu wyrok oparto na błędnie ustalonym materiale dowodowym sprawy poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wynikającego z braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów co skutkowało przyjęciem, że wszystkie zwierzęta znajdujące się na terenie Gospodarstwa Rolnego w [...]u należącego do skarżącej znajdowały się w stanie zagrażającym ich życiu lub zdrowiu, a ponadto nie ustalono osoby, która była właścicielem lub opiekunem koni w dniu 3 kwietnia 2013 r. tj. w dniu odebrania zwierząt.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że § 1 art. 145 Ppsa dzieli się na punkty, a nie na ustępy. Ponadto przepis art. 77 K.p.a. dzieli się na cztery paragrafy, w skardze kasacyjnej sformułowanej wszak przez fachowego pełnomocnika nie wskazano, którego z jednostek redakcyjnych cyt. przepisu dotyczy zarzut kasacyjny. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy regule związania granicami zarzutów kasacyjnych, domyślania się intencji autora środka zaskarżenia. Podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12 (LEX nr 1295809), wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Z tych względów przyjdzie uznać, że zarzut skargi kasacyjnej ogranicza się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 80 K.p.a.
Zgodzić należy się ze stwierdzeniem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że w niniejszej sprawie został zebrany obszerny materiał dowodowy odnośnie stanu zwierząt, które zostały czasowo odebrane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy w sprawie został zebrany w wystarczającym stopniu, by wynikać z niego miało, że pozostawienie zwierząt u dotychczasowego opiekuna zagrażało ich życiu i zdrowiu. Stan tych zwierząt jest wykazany, w aktach administracyjnych znajdują się protokoły z opisem kondycji zwierząt, materiał filmowy i fotograficzny. W uzasadnieniach swoich decyzji organy obu instancji dokładnie opisały stan faktyczny sprawy, przytoczyły treść przepisów prawa i wyjaśniły dlaczego w sprawie podjęto decyzję o czasowym odebraniu skarżącej Spółce zwierząt, a sąd I instancji trafnie to zaaprobował. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów skargi oraz ocenił zaskarżoną decyzję zgodnie z wymogami art. 134 § 1 Ppsa.
Sąd wojewódzki przedstawił swoje stanowisko w zasadniczych kwestiach decydujących o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że sąd I instancji nie stwierdził naruszeń postępowania przez orzekające w sprawie organy, a stanowisko tegoż sądu w tej kwestii jest w pełni trafne. Uznać należy, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało prawidłowo, a zaskarżona decyzja SKO w Elblągu jest wystarczająco uzasadniona.
Błędne są twierdzenia dot. braku ustalenia właściciela lub opiekuna w dniu 3 kwietnia 2013 r., tj. w dniu odebrania zwierząt. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwie opiekunem tym była [...] Sp. z o.o., która prawidłowo została wskazana jako adresat decyzji o czasowym odebraniu zwierząt wydanej w trybie art. 7 ust. 3 Uoz. W niniejszej sprawie w chwili odebrania zwierząt znajdowały się one w gospodarstwie należącym do skarżącej Spółki, jak również prezes Spółki obecny na rozprawie przed WSA w Olsztynie w dniu 21 listopada 2013 r. przyznał, że jej pracownicy opiekowali się zwierzętami (dowód: protokół rozprawy – k. 53 akt sądowych).
W uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie – wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki – brak jest również przyjęcia ze strony tegoż sądu, że wszystkie zwierzęta znajdujące się na terenie Gospodarstwa Rolnego w [...]u należącego do skarżącej znajdowały się w stanie zagrażającym ich życiu lub zdrowiu.
W konsekwencji za nietrafny uznać wypadnie zarzut naruszenia prawa materialnego, sformułowany w pkt. 1 skargi kasacyjnej, a sprowadzający się do naruszenia art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 Uoz, polegającego na orzeczeniu o czasowym odebraniu zwierząt w sytuacji, gdy – w ocenie skarżącej - z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili orzekania nie istniał stan nie cierpiący zwłoki uzasadniający zastosowanie omawianego środka wobec wszystkich zwierząt znajdujących się na terenie Gospodarstwa Rolnego w [...]u należącego do skarżącej, gdyż wobec części zwierząt nie istniał stan zagrożenia życia lub zdrowia.
W myśl art. 6 ust. 2 Uoz, przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, m. in.: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 Uoz), a także wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (art. 6 ust. 2 pkt 17 Uoz) oraz utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 19 Uoz).
Z kolei przepis art. 7 ust. 3 Uoz zezwala na niezwłoczne odebranie zwierzęcia w razie stwierdzenia, że dalsze przebywanie zwierzęcia u właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. Stosownie do treści wskazanego przepisu w przypadkach nie cierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
Należy zaznaczyć, że decyzja o odebraniu zwierzęcia podejmowana w trybie art. 7 ust. 3 Uoz wydana jest wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane właścicielowi lub opiekunowi. Innymi słowy odebranie zwierzęcia na podstawie art. 7 ust. 3 Uoz jest działaniem poprzedzającym podjęcie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt.
Zebrany materiał dowodowy, na który składają się dowody przedstawione przez inicjującą postępowanie, uprawnione do odebrania zwierząt Towarzystwo [...], zweryfikowane w toku postępowania administracyjnego i karnego wskazują, że znęcanie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 Uoz miało charakter niewątpliwy, zaś szereg przypadków odnośnie opieki nad zwierzętami można określić jako rażące. Wystarczy wspomnieć, że zarówno opinia lekarza weterynarii, który stwierdził, iż bydło wymaga zmiany żywienia, przeprowadzenia odrobaczenia, leczenia wszawicy i grzybicy, konie wymagają natychmiastowej profilaktyki polegającej na zmianie sposobu żywienia, odrobaczenia, leczenia chorób skóry, witaminizacji (zaświadczenia z dnia 21 marca 2013 r.), jak również ocena kondycji poszczególnych zwierząt dokonana przez specjalistę chorób koni, z której wynika, że ponad połowa koni jest głównie w złej kondycji, a także informacja z interwencji przedłożona przez [...] organowi I instancji, uzupełniona fotografiami, pozwalają stwierdzić, że działania, a raczej zaniechania skarżącej Spółki odpowiadają dyspozycji określonej w art. 6 ust. 2 Uoz i z tego też powodu zwierzęta znajdywały się w stanie zagrażającym ich życiu i zdrowiu.
Trafnie zatem przyjął sąd I instancji, że opisany w decyzjach stan tych zwierząt nie pozwalał na przyjęcie, że działanie organizacji, której celem statutowym jest ochrona zwierząt, a która w trybie nagłym odebrała wskazane zwierzęta, było działaniem niezasadnym i przedwczesnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy, a w ślad za nimi sąd I instancji trafnie przyjęły, że wprawdzie niektóre z odebranych zwierząt były w lepszym stanie od pozostałych, to jednak niezbędne i konieczne było ich odebranie w trybie art. 7 ust. 3 Uoz, aby nie zostały doprowadzone do stanu zbliżonego do pozostałych zwierząt. Kondycja fizyczna pozostałych zwierząt, warunki ich utrzymywania oraz stosunek opiekunów do sprawowania należytej nad nimi opieki dały istotne przesłanki do domniemania, że sytuacja ma charakter rozwojowy, tj. w najbliższym czasie również kondycja tych zwierząt, których odebranie skarżąca Spółka kwestionuje, pogorszyłaby się na tyle, iż wymagały one niezwłocznej opieki lekarza weterynarii. To wszystko pozwala stwierdzić, że ingerencja przewidziana art. 7 ust. 3 Uoz była konieczna.
Nie uznając trafności podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok sądu I instancji nie narusza przepisów w sposób wskazany we wniesionej skardze kasacyjnej, której zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw, wobec czego oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa.