Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1382/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. i R. Ś. na uchwałę nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] września 2005r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu dotyczącego lokalizacji obwodnicy w miejscowości W. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 27 lipca 2005 r. R. i R. Ś., po zapoznaniu się z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., wnieśli zarzut dotyczący lokalizacji obwodnicy miejscowości W., na odcinku w którym pas drogowy został częściowo zaprojektowany na terenie będącej ich własnością działki nr [...]. Wnieśli o konsekwentne i całkowite odsunięcie projektowanej obwodnicy zdecydowanie w kierunku wschodnim, tak, aby oni, ani sąsiedzi nie byli narażeni na hałas i wibracje.
Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] września 2005 r. Rada Gminy w S. odrzuciła zarzut R. i R. Ś., podając, że część działki nr [...] z obrębu W. przeznaczona została na lokalizację obwodnicy miejscowości W. Natomiast oddziaływanie projektowanej obwodnicy na działkę nr [...] z obrębu W. należy uznać za znikome.
W powyższej sytuacji R. i R. Ś. złożyli na powyższą uchwałę skargę do sądu administracyjnego, podnosząc, że organ gminy nie odniósł się do głównych zarzutów skarżących, dotyczących utrudnienia życia codziennego mieszkańców osiedla spowodowanego hałasem, wibracjami oraz niemożnością uprawy ziemi na działce nr [...]. Rada Gminy S. ogólnikowo odniosła się do zarzutów skarżących, przez co naruszyła przepis art. 8 k.p.a. Zaskarżoną uchwałą uszczuplono w ocenie skarżących ich prawo własności, naruszając zatem porządek prawny, poprzez naruszenie art. 7 k.p.a.
Skarżący wskazali także, że w dniu 4 sierpnia 2003r. składali już zarzut do projektu planu dotyczący przebiegu obwodnicy, a zarzut ten został wówczas uwzględniony. Organ nie wyjaśnił przesłanek zmiany swojego zdania, czym naruszył zasadę zaufania wyrażoną w art. 9 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za niezasadną, stwierdzając, że rada gminy odrzucając zarzut skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przekroczyła granic władztwa planistycznego. Projekt planu, przewidując przebieg kwestionowanej drogi skrajem nieruchomości skarżących, gwarantuje skarżącym korzystanie z działki w sposób dotychczasowy. Z drugiej strony umożliwiając budowę obwodnicy, służy zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności. W działaniach organu - w ocenie Sądu I instancji - nie można dostrzec dowolności.
Sąd I instancji zwrócił także uwagę na fakt, iż projekt planu został uzgodniony z właściwymi organami, które nie zgłosiły w sprawie zastrzeżeń. A zatem należy przyjąć, że zaproponowany w planie przebieg obwodnicy jest optymalny w istniejących uwarunkowaniach. Co do zaś zarzutów naruszenia w trakcie procedury uchwalania planu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to należy uznać je za chybione, gdyż przepisy te nie znajdują zastosowania w procedurze uchwalania planu.
Od powyższego wyroku R. i R. Ś. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie zgodnie z żądaniem skargi na uchwałę nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] września 2005r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu dotyczącego lokalizacji obwodnicy w miejscowości W. Wnieśli także o zasądzenie od uczestnika na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Art. 1 ust. 1 powołanej ustawy określa zasady kształtowania polityki przestrzennej, zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując za podstawę tych działań ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Nie wyłącza to jednak i nie narusza praw obywateli. Powołana ustawa odwołuje się w różnych miejscach do zasad postępowania określonych w k.p.a. Tym samym skoro aktem władczym, bez oparcia w interesie obywateli, czyli z naruszeniem art. 7 k.p.a. uszczuplono prawo dysponowania przedmiotem własności, to tym samym naruszono porządek prawny, który prawo własności reguluje jako prawo najszersze wśród praw rzeczowych.
W skardze kasacyjnej zarzucono nadto naruszenie art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie zasad wyrażonych w tych przepisach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W szczególności usprawiedliwionych podstaw nie ma zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 8 i 10), jako że przepisów tych sąd w sprawie nie stosował i co więcej stosować nie mógł, a jeżeli tak to nie mógł ich naruszyć. Zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu skarżących do przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapadła na podstawie, mającej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), której przepisy, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie odsyłają w tej mierze do k.p.a. Uchwała o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była elementem procedury planistycznej zmierzającej do uchwalenia planu, procedury prowadzonej na podstawie regulacji odrębnych od k.p.a., przewidzianych przepisami wyżej przywołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Również za chybiony uznać trzeba drugi zarzut skargi kasacyjnej: naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), skoro przedmiotowy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego był sporządzany pod rządami ustawy poprzednio obowiązującej, zobowiązując Radę Gminy S. do rozpatrzenia zarzutu skarżących, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do oceny działań Rady w tej mierze wedle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., a nie ustawy aktualnie obowiązującej.
Naczelny Sąd Administracyjny związany, z mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzutami skargi kasacyjnej, nie mogąc wyjść poza te zarzuty ani zarzutów domniemywać, z urzędu stwierdziwszy - stosownie do regulacji art. 183 § 2 ww. ustawy - iż w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 tej ustawy. Co do zaś wniosku Rady Gminy S. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze szczególny charakter sprawy odstąpił od zasądzenia tych kosztów na zasadzie art. 207 § 2 ww. ustawy.